Coupe de Ville (1990)

Licht filmpje; heb echter al veel betere gezien in het genre. Drie wat van elkaar vervreemde broers vinden elkaar terug op een roadtrip waarbij ze een Cadillac bij hun vader in Florida moeten bezorgen. Without a scratch of course. En dan wordt het wel erg voorspelbaar en volgens het boekje. De humor vond ik (f)lauw. Probleem is dat ik ook vanaf het begin nergens het gevoel had dat die drie broers elkaar niet konden luchten. Ook tijdens de roadtrip zijn er weinig conflicten. En dan sleuren ze nog een erg zwakke romance erbij met één van de broers. Nee, echt goed kan ik dit niet noemen maar Alan Arkin en Daniel Stern zetten nog het één en ander recht. Met pijn en moeite een 3*, maar dit kan nog zakken.

Regisseur Joe Roth maakt met Coupe de Ville een hartverwarmende film. Een roadmovie met leuke memorabele momenten. Men neme de discussie over de betekenis van de song Louie, Louie. Of het moment dat Patrick Dempsey van school wordt opgepikt. Of de onderlinge verbale steekspelletjes tussen de broers. Of de dialogen van Alan Arkin. Bijna elke scène sleurt je heerlijk mee in het verhaal over drie broers die elkaar ogenschijnlijk niet echt mogen, maar van vader Alan Arkin de opdracht krijgen gezamenlijk het verjaardagscadeau voor hun moeder (een cadillac) in ongeschonden staat naar huis te rijden.

De film plaatst zijn personages op de voorgrond. Ze maken geen deel uit van het verhaal. Ze zijn het verhaal. Ze zijn gelukkig voorzien van genoeg realisme om met hen te sympathiseren. Goed voor de beleving. Wel heeft het script de personages voorzien van wat eigenaardigheden, die hier en daar neigen naar het clichématige maar het net niet zijn. De personages glijden niet af naar de onwaarachtigheid maar blijven prettig grijpbaar.

Coupe de Ville is een tragikomische roadmovie. Een ziekte legt op een bepaald moment een zeker melancholisch laagje in de film. De tragiek staat echter nooit in het middelpunt. De tragiek popt op maar is niet dwingend aanwezig en bemoeit zich maar zelden met de hoofdlijn. In het middelpunt staan de belevenissen van de broers. En die belevenissen zijn levendig en humoristisch en zijn gekruid met een beetje nostalgie en veel heftige en grappige dialogen. Leuk.