Randy Rides Alone (1934)

Opvallend is de, wat mij betreft, goede score. Een stuk beter dan de andere westerns uit die tijd die ik gezien heb tot nu toe, hoewel dat er maar een paar zijn. Verder een helder verhaal en een boeiend verloop daarvan. De beste western uit de jaren '30 die ik tot nu toe zag. Het zoals gebruikelijk toen, naar mijn idee, zwakke acteerwerk en het feit dat het zwart-wit is brengen mij tot 3* en net geen 3,5*. Toch is deze film wel de moeite waard om te bekijken. Ik raak steeds meer geïnteresseerd in oude films.

Geen slechte, maar eerder een matige western.

Een probleem van deze film is het feit dat hij al ontzettend oud is, en daarom echt wel gedateerd is. Dat het een zwart-wit film is, vind ik echter geen probleem: het heeft namelijk toch een bepaalde charme.

Het verhaal is nog wel redelijk, en ook boeiend om volgen. Er zitten ook aardig wat actiescènes in, die echt nog wel redelijk goed zijn gezien het "bouwjaar" van de film.
Alleen jammer dat er soms wel vreselijk onlogische dingen werden gedaan, waardoor het allemaal een tikkeltje minder geloofwaardig werd. Ter illustratie: John Wayne die zijn paard gewoon bij de ingang van de herberg zet, terwijl hij wel door de sherif gezocht wordt. Ik ga er vanuit dat niemand zo dom is om zoiets te doen.
John Wayne doet het zoals ik het van hem gewoon ben: goed, zonder meer. Hij speelt zijn rollen altijd wel aardig, maar ik heb nooit het gevoel dat hij een fantastische prestatie aflevert.

Lay off Sheriff, or you'll get the same thing - and it won't be no picture

Gisteren moest ik na Melody Time de smaak van teleurstelling een beetje wegspoelen en ik merkte dat de DVD boxset van John Wayne nog naast mijn bed stond. Eergisteren had ik de eerste film van die set gezien (Hell Town) dus begonnen we dan maar met de volgende film op het schijfje en dat bleek deze oude western flick te zijn.

Ik vind het wel bizar eigenlijk. Randy Rides Alone en Hell Town schelen maar 3 jaar in uitbrengen maar toch had ik het gevoel dat John Wayne er hier wel enorm jong uitzag. Ten tijde van deze film was hij nochtans al 27 maar toch.. Soit, Wayne's leeftijd doet er op zich niet veel toe want of hij nu 27 is of 68, hij blijft nog altijd één van mijn favoriete acteurs in het genre. Ook deze rol lijkt hem op het lijf te zijn geschreven en hij doet het dan ook op een solide manier. Randy Bowers is hier meer een goedzak dan dat ik van de Duke zijn personages ben gewend (True Grit o.a. waar hij de ketterende en zuipende Rooster Cogburn speelt) maar het blijft toch een enorm vermakelijke acteur om naar te kijken. Yakima Canutt was hier ook weer van de partij en dat is een acteur die naar mijn inziens wel enorm veel optreedt naast Wayne in deze Lone Star Western films. Het zwart-wit blijft zijn charme behouden en hoewel Alberta Vaughn zeker en vast geen Marsha Hunt qua schoonheid (of een andere diva uit het genre) maar ze doet het behoorlijk.

Het was geen eerste kennismaking met John Wayne voor Harry L. Fraser dankzij de film 'Neath the Arizona Skies maar Fraser heeft blijkbaar in die korte tijd tussen die twee films wel geleerd hoe hij het verhaal wat interessanter moet vertellen want naar mijn herinnering was die andere film nogal redelijk saai. Het wordt dus allemaal vlotter verteld maar dat neemt jammer genoeg niet weg dat het plot op zich nogal weinig voorstelt. De twist waar Matt the Mute de baas van heel de gangsterbende blijkt te zijn wordt al direct in het begin van de film vrijgegeven en dit neemt toch een serieus deel weg van de spanningsboog. Persoonlijk had ik het liever gezien dat het een raadsel was waarom de bendeleden zoveel informatie doorgespeeld kregen en dat er dan een climax aan was gemaakt waaruit bleek dat Matt the Mute helemaal niet zo mute was als hij deed doorschijnen. Ach, dit zijn natuurlijk enorme vijgen na Pasen want de film is ondertussen alweer meer dan 70, bijna 80, jaar oud.

De Lone Star westerns staan garant voor routineuze maar over het algemeen vermakelijke western met de Duke in de hoofdrol. Randy Rides Alone is sowieso niet één van de beste maar vanwege de korte speelduur nog wel vrij genietbaar. En het blijft leuk natuurlijk om John Wayne te zien spelen.

3*

Mijn 10e John Wayne is helaas niet geweldig. Het is een simpele korte western met een atletische Wayne. Soms is de realiteit ver weg waardoor het juist grappig wordt en toch wel vermakelijk.

John Wayne brak pas in 1939 door met de klassieke western Stagecoach, maar hij had in 1930 al de hoofdrol gespeeld in The Big Trail. Een dure en ambitieuze megaflop.Zoals het toen al ging ontspoorde de carriere va Wayne meteen en was hij een tijd veroordeeld tot een hele serie lowbudget westerns. Alleen in 1934 waren er al 9 van die dingen. in die tijd werd speciaal met dit doel een productiemaatschapij Lonestar opgezet en poverty row filmmaatschappij Monogram bracht het uit. Ze duurden meestal maar zo'n minuut of 50. En veel stelt het niet voor. Wayne en zijn vrouwelijke tegenspeelster Alberta Vaughan hebben meer uitstraling dan de rest. Het verhaal is eenvoudig en weinig geloofwaardig En wat echt opviel is dat de film en de dialogen een rare timing hebben. Ik heb nog een aantal van deze dingen liggen .En vind ze als tijdsbeeld interessant. Goede films verwacht ik zeker niet.