Lupaus (2005)

Vanuit de Finse burgeroorlog van 1918 ontstond er in 1920 een gestructureerd geheel vrouwelijke vrijwillige hulp-paramilitaire organisatie, Lotta Svärd genaamd. Deze Lotta's steunden de Finse defensie in allerlei ongewapende functies; luchtalarm-waarnemingen, medische militaire zorg, catering van veldkeukens, communicatie, postbezorging, mortuarium, materiële ondersteuning en administratie. Tijdens de Winter-Oorlog en de Voortzettingsoorlog speelden ze een belangrijke rol. De Russen achtten deze Lotta's zelfs belangrijk genoeg om in het vredesverdrag van 1944 ontbinding van de organisatie te eisen als één van de vredesvoorwaarden. Echter bleef de organisatie onder een andere naam en met een iets andere doel gewoon voortbestaan, tot in 2004 de oude naam weer in ere werd te herstelt en er eveneens deze film in hun opdracht werd gemaakt.

Met deze film wil men de verschillende facetten van de Lotta Svärd tijdens deze oorlogsjaren (1939- 1944) laten zien. Dit doen ze door de ogen van twee zussen, Anna (Karoliina Vanne) en Mona (Laura Birn ) Moisio en hun vriendin Ruth (Hanna Lekander) Ze dienen in verschillende functies en worden dus ook geconfronteerd met verschillende ontberingen en gevaren. Zo zie je ze als chirurgische assistent, bij de veterinaire dienst, op de uitkijk voor vijandelijke vliegtuigen en later het bemannen en gewapend bewaken van zoeklichten. (de enige keer dat de vrouwen werden toegestaan ​​om vuurwapens te dragen) De film toont op een respectvolle manier het lotta-werk.

Daarin ligt ook een beetje de zwakte van de film. Logischerwijs speelt veel zich af achter de linies en is er weinig te zien van glorie op het slagveld. Echter blijf er een bepaalde afstand tussen de kijker en de personages. De film mistte iets waardoor je net wat minder kon medeleven. Ikzelf raakte ook af-en-toe de weg kwijt tussen de vrouwen; vroeg me eigen af wie is dat ook alweer? Wat niet wil zeggen dat er geen drama of poging tot identificatie met de cast is. Ze bezitten uiteraard ook vriendjes of echtgenotes, die aan het front vechten. Dat de film iets te weinig impact had kwam het meest na voren in de ontberingen van Anna. Ze werd met nogal wat ongeluk geconfronteerd maar veel effect had het niet.

Aan het eind dan nog even een onverdund stukje patriottisme als Mona en haar dochtertje de Finse flag fier zien wapperen. Al met al is de film een redelijk goed gemaakte film om het handelen tijdens de Tweede Wereldoorlog van de Lotta Svärd organisatie te laten zien. Om je kennis te laten maken met het bestaan, net zo als mij, van deze Finse vrij grote vrijwillige militaire ondersteuningsorganisatie De titel verwijst overigens naar de belofte die de vrouwen bij acceptatie zweren om de kernwaarden van de organisatie hoog te houden.