Hong Yi La Ma (1978)

Teveel plot, te weinig actie

Zo langzaamaan kom ik aan het einde van de Kung Fu Classics Collection en eerlijk gezegd, ik ben er niet rouwig om. Je merkt dat er in het begin van de collectie iemand effectief wat van de meer leuke films in dit genre heeft uitgebracht, maar het niveau zakt zienderogen met bijvoorbeeld een Trinity Goes East als dieptepunt. Ik begin altijd compleet blind aan dit soort films, in de eerste plaats ook doordat het plot op de DVDs vaak langs geen kanten klopt, maar had hier wel interesse in toen ik zag dat Kuan-Chun Chi de hoofdrol op zich ging nemen.

Niet meteen de meest bekendste acteur in het genre, maar vond het wel een fijne acteur in Shaolin Temple van de Shaw Brothers en ook in Big Rascal en Ways of Kung Fu die allebei in de Classics Collection te vinden zijn. Het grote probleem aan Shaolin Red Master is echter het plot. Dit soort films moet het niet hebben van de verhaallijn maar van de gevechten en daarop moet je hier veel te lang wachten. Vooral ook omdat alle verschillende plotlijnen eigenlijk niets extra brengen aan de film. Het is gewoon één groot kluwen van personages die telkens hetzelfde stramien volgen. Iemand wordt aangevallen, Su komt ertussen, persoon X sterft toch terwijl Su hem in zijn handen houdt. Ondertussen worden er nog verschillende vechtstijlen geïntroduceerd (het begin van de film met Tibetaans boeddhisme en de spin-off Lamaism - met dan ook nog eens een rode en een gele aftakking - is werkelijk slaapverwekkend) waardoor de film dubbel zo lang lijkt te duren. Het is nu ook niet dat het je als kijker echt boeit wat er met de ouders van Su is gebeurd en waarom iedereen een doosje oude ginseng zoekt..

Gelukkig wordt het nog wel ietwat de moeite wanneer Kuan-Chun zijn vuisten kan laten spreken. Blijft een acteur met een degelijke fysiek en hij laat hier best wel wat goede dingen zien. De trainingsscène met de houten mannen is goed gechoreografeerd en krijgt nog een verlengstuk in een degelijke finale. Toch nog de moeite om de film uit te zien, maar volgens mij snap je evenveel van de film als ik mocht je gewoon doorspoelen naar dat stuk. Ondertussen passeren er nog de standaard personages die je zo vaak tegenkomt in dit soort films (de dikkere sidekick, hier geflankeerd door zijn even corpulente vrouw en een kind waarvan ik nog steeds niet weet of het moest doorgaan voor hun zoon of niet) en dan blijkt vooral dat Red Shaolin Master werkelijk niets nieuws brengt in het genre. Ik zie dit soort films graag, maar dit is echt te belabberd voor woorden.

Het zegt meteen ook al genoeg dat ik de film in een keer of 4 heb moeten zien omdat ik telkens in slaap viel. Het is dan telkens terugspoelen naar een stukje dat ik me nog herinner, maar uiteindelijk boeit dat weinig omdat dit qua plot toch onnavolgbaar is. Gelukkig is Kuan-Chun er nog om de meubelen te redden, maar echt succesvol kun je hem niet noemen. Op naar de volgende, maar regisseur Ting Mei Sung
ga ik links laten liggen.

1.5*

Is voor een keertje te doen.