Une Aussi Longue Absence (1961)

Meest vergeten gouden palm winnaar? Waarschijnlijk wel( ex aequo met Viridiana nb). Waarschijnlijk geneerde het filmestablishmet zich naderhand wat voor de eer ,uitgestrooid over dit stukje braaf humanitair neo-realisme dat zowel qua working class struggle- thematiek als qua mistige sombere cinematografie sterk aanleunt tegen het werk van Carné en de overige poetisch realisten. Wat overigens niet wegneemt dat ook ik me vragen stelde bij de uitzonderlijke kwaliteit van dit zich traag voortslepende coming home drama.
And yet....als we weten dat ene Marguerite Duras hier scenariste was, gaan we opeens vemoeden dat hier misschien meer aan de hand is. De themata die hier worden aangesneden lijken toch wel op die uit haar andere werken ( zeker HMA).
Is dit op het oog simpele dramatje misschien toch een academische studie naar de onbetrouwbaarheid van het Verhaal? Is de seniele( of doet hij alsof) Wilson met zijn collages (!) misschien een verwijzing naar het duivelse postmodernisme en deconstructietheorietjes?
Misschien zie ik wel spoken, het is ook al laat trouwens....

Wel duidelijk Duras maar mist vuur, af en toe daarom ook erg traag, en het geheugenverliesgegeven is nu ook weer niet heel bijzonder (uitgewerkt)...

Resnais staat ook nog op de credits, maar dit haalt nergens het niveau van het beroemde eerdere werk van Colpi / Duras / Resnais waar pippo ook al naar verwijst. Wel valt me net als hem het camerawerk ook positief op.

Heeft weliswaar de uitstraling van de Franse klassiekers, maar jongens, dit was toch onnodig? Tergend traag en niet boeiend genoeg. Als je dit laat op de avond gaat kijken, kan ik bijna verzekeren dat je in slaap dommelt.

Of het nu belicht wordt als een komedie ("La Cuisine au Beurre") of als een drama, feit is dat de deportaties tijdens WO II en de nasleep ervan voor heel wat veranderingen in mensenlevens hebben gezorgd.

"Une aussi longue abscence" is daar een goed en merkwaardig voorbeeld van.

Misschien komt de film zoals hij wordt voorgesteld wel niet altijd echt aanvaardbaar en zelfs wat ongeloofwaardig over, maar hij bergt toch, zeker in het laatste stuk heel wat best begrijpelijke emotionele gevoelens. Op die momenten mocht het echt traag voor mij en had ik niets tegen de nostalgische muziek ("Trois petites notes de musique")...

In zijn geheel, zeker genietbaar