Le Glaive et la Balance (1963)

Ze bestonden al : Franse films met Anthony Perkins.. deze kwam een jaar na le procès , misschien waren er trouwens al meer. Sowieso een puddingcast in deze co- productie : behalve een zichzelf insprekende Perkins als Amerikaanse bohémien aangespoeld aan de cote d'azur, ook een gedubde Salvatori die geacht wordt een Franse boer'nknul te zijn, en geheel is overdubd. Brialy speelt dan weer eens een gladjakker, erger nog : makelaar.
Met die setting aan de cote, de alomtegenwoordige jazz en de portrettering van a- morele twintigers lijkt Cayatte wat toegevingen te hebben gedaan aan de NV hype, schijnbaar tot ergernis van deze luitjes zelf die Cayatte beschouwden als een cine papa vertegenwoordiger.
Die NV toegevinkjes zijn dan ook ornamenten, want dit is weer gewoon- en gelukkig- een klassiek opgezette film, die zoals vaker bij de regisseur draait om Gerechtigheid. De scenaristen waren ook niet de minsten : Spaak en Jeanson, eerstgenoemde samen met Ledoux als de onderzoeksrechter de Belgische inbreng verzorgend. Gerechtigheid zei ik : het is een verhaal met een moraal, en die is zoals het hoort simpel, wordt voor alle duidelijkheid aan het slot nog eens tig keer herhaald : innocent until proven guilty ( in het Frans natuurljk, maar ik begin nu aan de letterlijke weergave te twijfelen...en in het Hollands klinkt het niet ).
Wat betekent dat dit gedeeltelijk op de gekende Hollywood leest is geschoeid van het Fury en the wrong man type, met echter als niet onbelangrijk verschil dat we hier helemaal niet weten of de verdachten ook onschuldig zijn, nog sterker we weten bijna zeker dat 2 van hen volkomen schuldig zijn, en de derde medeplichtig. Komen wij alsnog te weten wie de schuldigen zijn ? Neen.
Hoewel dus een originele insteek wat dat betreft voor die tijd, moet je ook toegeven dat het scenario nogal abstract en theoretisch overkomt, als een soort casus voor beginnende strafrechtstudentjes. Dat het onwaarschijnlijk is wringt minder, als waarschijnlijkheid het criterium werd zou je weinig volwaardige "klassiekers "overhouden. Het knappe van het scenario- geschreven door de groten- is echter dat die theoretische en onwaarschijnlijke insteek pas tegen het eind zich te duidelijk opdringt, althans bij mij, en we dan pas begrijpen dat de hele film slechts is opgezet om ons naar een bepaalde moraal te dwingen, als waren we stoute kindertjes.
Desalniettemin toch geboeid gekeken, vooral de eerste 90 minuten. Gelukkig niet teveel courtroomdrama, wel een- duidelijk ook in moraliserende in 12 angry men traditie- juryberaadslaging. Gays zullen dan weer geboeid hebben gekeken naar het ontblote bovenlijf van hun held Perkins, van wie wordt gesuggereerd dat zijn personage ook minstens bi is. Ik refereer nu niet aan zijn onderonsje met die ouwe zeiknicht/ kunstverzamelaar, maar het wat ridicule semi- Ray segment waarin Perkins zich bij die gang aansluit. Volgens mij waren dat gays, of misschien kwam het onbedoeld zo over, en toen werd het misschien niet als zodanig herkend. Enfin, jullie moeten het zelf zien. Een fatsoenlijke DVD release is er bij mijn weten trouwens nog niet, hopelijk weten jullie beter.
Jullie vragen me nog wat mijn opinie is omtrent de death penalty en innocent until proven guilty ?
Welnu : kill 'em all...let Odin sort 'em out !