L'Assassin A Peur la Nuit (1942)

Er bestaan er veel van : Pierre Very verfilmingen...goupi mains rouges, l'assassinat du père noël, le pays sans étoiles, les anciens de saint- loup en als wellicht gekendste les disparus de saint- agil. Ook deze film naar een roman van zijn hand met de thema's en motieven die we dus mogen verwachten : het onbezoedelde landleven, nostalgie naar de kindertijd en een daarmee samenhangend verlangen naar zuiverheid, booswichten die het paradijs corrumperen, een misdaadelement dat slechts dient als kapstok voor de uitwerking van die motieven. Hij schreef zelf niet mee aan het scenario, dat Delannoy verzorgde met Vitrac.

Dit alles in 42 en dus onder de hoede van Vichy, zodat hier een heel dikke moralistische saus over het verhaal is gegoten dat in feite als een noir lijkt te beginnen, het in feite ook is maar met een hier wel heel erg opzichtige redemption thematiek, die weinig subtiel wordt weergegeven. Au fond een noir zei ik: anti- held Chevrier begint de film via een wel sfeervolle nachtelijke inbraak in een boetiek( let op de poppen ) met zijn buddy Guisol, wat ze niet weten is dat ze er per...dictafoon opstaan. Een femme fatale is er ook natuurlijk: niemand minder dan Balin, die jullie ook kennen uit pepe le moko ! Om de ellende te completeren hebben we dan nog een wederom walgelijke Jules Berry die op de hoogte raakt van Chevriers criminele activiteiten en hem en Balin begint te chanteren.

Het begin van een leven on the run: Chevrier vlucht richting deep saus uit het verdorven, goddeloze Parijs om in de provincie tussen gewone, hardwerkende, gezagsgetrouwe, godvrezende lieden een nieuw leven te beginnen...met name tussen Carletti, op zich wel cute maar hier met een belachelijk jaren 40 kapsel uitgedost, haar broer Gil die Chevrier heeft leren kennen op het werk in de mijnen van le val d'enfer( iedere redemption begint met eerlijke arbeid zoals gekend) en de oma bij wie ze inwonen.

Chevriers goddeloze CV blijft hem echter parten spelen, en de demonen uit zijn verleden keren terug om hem op te jagen...zodat we dit uiteindelijk en in essentie een noir kunnen noemen, bij vlagen ook visueel met enkele geslaagde scènes zoals de reeds gememoreerde inbraak of die in de old curiosity shop van Berry, Ook geslaagd de scènes in de ouwe vervallen molen, niet typisch noir maar wel typisch Very : een kinderparadijs, met als afgod ene Gaston, beeldje ooit behorend tot een carillon.

Delannoy- een bekwaam vakman- doet dus het benodigde om een fatsoenlijk product af te leveren, helaas werd hij hierbij gehinderd door zowel de censor die de moraal veel te opdringerig maakt, als de matige protagonist Chevrier, die bovendien tijdens de "loutering" duidelijk door de mand valt als zeiknicht ( hij was ook echt een nicht, die het trouwens deed met Jean- Claude Pascal, songfestivalnicht en hier reeds regelmatig besproken slecht acteur). Gelukkig zijn baddies Berry en Balin beter op dreef in voor hen trademark rollen.

Een film die beter had kunnen zijn dan hij nu is als hij vlak voor of na de oorlog gemaakt was, nu een wat raar bijsmaakje heeft door al dat opzichtige moraalgeleuter. Maar hé: dat geldt ook voor tig Hays code noirs. Voor ouwe Franse cinema kenners moet dit verder wel te doen zijn.

Niet op DVD met onderschriften, werd in onze contreien uitgebracht als "de moordenaar kreeg 's avonds angst " en moet door veel mensen hier nadien ook nog op teevee t zijn gezien. Tijd om eens een stem te plaatsen, me dunkt.