El Custodio (2006)

Sterke film!
Julio Chávez speelt een gefrustreerde bodyguard van een minister, die ook nog eens een irritante blaaskaak is.
Hij speelt zijn rol erg overtuigend. Hij neemt zijn baantje als bodyguard uiterst serieus, maar je kan ook van zijn gezicht de frustratie, en de verveling aflezen.

Zijn privéleven zit ook vol ellende en ergernissen. Zijn verjaardag viert hij samen met zijn familie in een Chinees restaurant.
Het feest verloopt op zijn minst chaotisch, en het komt komisch over wanneer zijn zus speciaal voor hem een karaoke-liedje voor hem heeft ingestudeerd en deze voor hem in het restaurant wil zingen, maar uiteindelijk loopt dit door het ingrijpen van de Chinese restauranthouders ("Ze kan niet zingen") behoorlijk dramatisch af. Ik vond het goed dat Rubén (de Bodyguard) uiteindelijk voor zijn zus opkwam en haar door wilde laten zingen, ondanks dat hij zich in eerste instantie schaamde en zich erg ongemakkelijk voelde door het zangtalent van zijn zus.

Het is een langdradige film, en vaak zie je alleen beelden van Rubén die op de gang staat te wachten tot de minister klaar is, maar ik heb me absoluut niet verveeld. Julio Chávez zorgt ervoor dat de film gewoon niet saai wordt. Zijn gezichtsuitdrukkingen vertellen een verhaal op zich.

Uiteindelijk volgt er een climax die voor mij totaal onverwacht kwam. Ik heb wel eens de filmregel gehoord dat wanneer er in een film een pistool voorkomt, dan gebeurt er ook iets mee, maar ik dacht dat deze film hier een uitzondering op zou zijn.
Ik vond het een erg sterk einde.
Ik twijfel erg tussen 4 of 4.5 sterren. Laat ik het eerst maar even op 4* houden.

'Film over een paar dagen uit het leven van de lijfwacht van een Argentijnse minister.' En dat is het ook platgezegd, niets geromantiseerd of actievol gemaakt. Het hectische bestaan van een minister tegenover het eindeloze wachten van de lijfwacht die van dichtbij alles lang zich heen moet laten gaan (en meer in zijn mars lijkt te hebben). Zo'n baan zal wel gruwelijk eentonig zijn maar toch moet je op je hoede zijn voor dat ene moment. Verrassend genoeg gebeurt er echter niets waarop Ruben snel moet kunnen anticiperen maar is hijzelf degene die de trekker overhaalt.

Vond het een onverwachte en haast ademloze laatste tien minuten, mede vanwege de stilte en het camerawerk dat met de kadrering sowieso een grote bijdrage levert aan het geheel: de shots vanuit de auto, van binnenpleinen, hotelgangen, rokershokjes, zijn kleine appartement; alles is benauwd en opgesloten voor Ruben. Zelfs het einde bij de 'vrijheid' van de zee wordt dacht ik alleen vanuit die krappe auto gefilmd...
De keerzijde van de sobere vertelling is wel dat ik me ging ergeren aan het bijna constant aanwezige 'trucje' van gezichtsuitdrukkingen tonen en aan de eentonigheid.