El Custodio (2006)

Afstandelijke en beheerste film over een paar dagen uit het leven van de lijfwacht van een Argentijnse minister. Mooie ingetogen rol van Julio Chávez en mooi camerawerk, maar helaas is de film op momenten gewoon erg saai. Ook de wrange ontknoping werkt niet mee.

3*en

Sterke film!
Julio Chávez speelt een gefrustreerde bodyguard van een minister, die ook nog eens een irritante blaaskaak is.
Hij speelt zijn rol erg overtuigend. Hij neemt zijn baantje als bodyguard uiterst serieus, maar je kan ook van zijn gezicht de frustratie, en de verveling aflezen.

Zijn privéleven zit ook vol ellende en ergernissen. Zijn verjaardag viert hij samen met zijn familie in een Chinees restaurant.
Het feest verloopt op zijn minst chaotisch, en het komt komisch over wanneer zijn zus speciaal voor hem een karaoke-liedje voor hem heeft ingestudeerd en deze voor hem in het restaurant wil zingen, maar uiteindelijk loopt dit door het ingrijpen van de Chinese restauranthouders ("Ze kan niet zingen") behoorlijk dramatisch af. Ik vond het goed dat Rubén (de Bodyguard) uiteindelijk voor zijn zus opkwam en haar door wilde laten zingen, ondanks dat hij zich in eerste instantie schaamde en zich erg ongemakkelijk voelde door het zangtalent van zijn zus.

Het is een langdradige film, en vaak zie je alleen beelden van Rubén die op de gang staat te wachten tot de minister klaar is, maar ik heb me absoluut niet verveeld. Julio Chávez zorgt ervoor dat de film gewoon niet saai wordt. Zijn gezichtsuitdrukkingen vertellen een verhaal op zich.

Uiteindelijk volgt er een climax die voor mij totaal onverwacht kwam. Ik heb wel eens de filmregel gehoord dat wanneer er in een film een pistool voorkomt, dan gebeurt er ook iets mee, maar ik dacht dat deze film hier een uitzondering op zou zijn.
Ik vond het een erg sterk einde.
Ik twijfel erg tussen 4 of 4.5 sterren. Laat ik het eerst maar even op 4* houden.

In een notendop volgt men in El Custodio de lijfwacht Ruben (Julio Chávez) die tot taak heeft de Argentijnse minister Artemio (Osmar Núñez) dagelijks te bewaken.

Regisseur Rodrigo Moreno weet op fabuleuze wijze leegte in beeld vast te leggen.

De cinematografie is zodanig gearrangeerd dat de protagonist Ruben alle ruimte krijgt voor introspectie. In zijn dagelijkse bezigheid wordt hij namelijk telkens opnieuw geconfronteerd met de vraag of zijn leven gedirigeerd wordt of dat hij hier, bewust, voor kiest.

Zijn functie om een Argentijnse minister bijna dag en nacht te beschermen en zich tevens te moeten ontfermen over zijn 'zieke' zuster en overige curieuze familieleden laat weinig bewegingsvrijheid over in zijn leven als 'bewaker'; zowel figuurlijk als letterlijk.

Ruben's talent in tekenen lijkt, naast het roken van een sigaret, de enige remedie om de tijd te kunnen doden als hij voor de zoveelste keer uren moet wachten tot de minister uit een vergadering terugkomt.

Om de saaiheid van Rubens bestaan vorm te geven en de ruimte te bieden om zich hiervan bewust te worden hanteert regisseur Rodrigo Moreno de kunst van het weglaten.

De regisseur slaagt erin om elke scène te situeren tot een prachtig plaatje en de suggestie te wekken dat wanneer men zonder doel in het leven staat dit niet per definitie komt door het type baan en de dagelijkse rituelen die hieraan verbonden zijn maar dat het alles te maken heeft met hoe men hier invulling aan geeft en deze situaties ervaart.

In Ruben zijn geval vormt het verdringen van zelfontplooiing en het ontbreken van moed om persoonlijke ontwikkeling ruimte te bieden, zijn tekentalent, de rode draad in deze film.

Derhalve wordt Ruben's, ogenschijnlijk, kleurloze bestaan door hemzelf opgetekend en niet door zijn omgeving.

Het resultaat van een getalenteerde cast en camerawerk is een cinematografische verbluffend mooie film die voor menigeen een, persoonlijk, confronterende uitwerking kan hebben.

4,5*

Heb Julio Chávez in El Otro mogen aanschouwen, waar hij ook een mooie stille rol, maar met emotie, neer weet te zetten. Heb het idee, aan jullie reacties te zien, dat hij een zelfde soort rol neerzet hier. Ik heb al even gecheckt, maar helaas heeft niemand beide films gezien. Dan zal ik zelf maar het voortouw moeten nemen

Bedankt voor de tip , is El Otro verkrijgbaar in NL?

Hmm voor zover ik weet niet, ik heb hem gezien op het IFFR begin dit jaar. Zou hem ook nog wel een keer willen herzien.

Chávez speelt inderdaad een soortgelijke rol als in El Otro, een niet-spraakzame man die toch heel erg spraakzaam is door zijn houding en expressie. Heel stijlvol geschoten wat samen met deze stille hoofdpersoon goede beelden oplevert. Halverwege de film wist deze me net wat te vervelen, teveel leegte en het volgen van Rubén die op zijn beurt weer de minister volgt. Het einde daarentegen zit ineens vol met gebeurtenissen, dit had misschien gecompenseerd kunnen worden.

Het einde vond ik wat minder, al zijn frustratie schiet hij in de man en hij rijdt naar de zee (waar hij nog nooit in gezwommen had). Heel even dacht ik dat hij een huurmoordenaar was, dit kwam door de scene ervoor met de broer van de ex-collega, die hem een gunner noemt. Het viel me namelijk ook op dat op het moment dat Rubén de minister vermoord, het de eerste keer is dat ze alleen zijn in een verlaten ruimte. Er was wel de ene keer in huis toen Rubén de televisie uitdeed, maar toen was er wel familie in de buurt. Dat had ik wel een heel mooi plot gevonden, maar helaas..

de film houdt een spiegel voor ,voor wie het herkent. de film toont existentie die geen existentie is. de film toont een onmetelijke leegte ,die in de vorm van een lijfwacht ,vorm gegeven wordt. de film laat bewust actie,verhandeling,drama ,emotie weg. het absolute niks. als je ernaar kijkt word je ongeduldig,opstandig. een prachtrol voor de neurotische zus van ruben. als geoefend kijker wist ik al na een kwartier hoe de film zou aflopen. een film voor allemaal ,maar niet voor iedereen. voor wie snel toch de film wil zien......1. kijk de eerste tien muten. ...2.zap door naar het chinees restaurant gebeuren'....3.zap door een kwartier voor het einde. zo kijk je in een half uur de film.en mis je niks.

'Film over een paar dagen uit het leven van de lijfwacht van een Argentijnse minister.' En dat is het ook platgezegd, niets geromantiseerd of actievol gemaakt. Het hectische bestaan van een minister tegenover het eindeloze wachten van de lijfwacht die van dichtbij alles lang zich heen moet laten gaan (en meer in zijn mars lijkt te hebben). Zo'n baan zal wel gruwelijk eentonig zijn maar toch moet je op je hoede zijn voor dat ene moment. Verrassend genoeg gebeurt er echter niets waarop Ruben snel moet kunnen anticiperen maar is hijzelf degene die de trekker overhaalt.

Vond het een onverwachte en haast ademloze laatste tien minuten, mede vanwege de stilte en het camerawerk dat met de kadrering sowieso een grote bijdrage levert aan het geheel: de shots vanuit de auto, van binnenpleinen, hotelgangen, rokershokjes, zijn kleine appartement; alles is benauwd en opgesloten voor Ruben. Zelfs het einde bij de 'vrijheid' van de zee wordt dacht ik alleen vanuit die krappe auto gefilmd...
De keerzijde van de sobere vertelling is wel dat ik me ging ergeren aan het bijna constant aanwezige 'trucje' van gezichtsuitdrukkingen tonen en aan de eentonigheid.

wat me vooral zal bijblijven uit deze film is hoe wij gaan copieren.

Als je over je laat lopen door bepaalde mensen gaan alle mensen in hun buurt ook over jou gaan lopen.

Het lijkt wel of zo iets besmettelijk is.

Toch vond ik de film veel te tragisch en net zoals de beelden volede ik me moedeloos worden.

Voor mij was deze prent te zwart.