El Asesino No Está Solo (1975)

Semi giallo/semi slasher met een thematiek en protagonist die maar al te gekend voorkomt: melancholisch knaapje, op het eerste gezicht een keurige jongeman uit een gedegen burgerlijk milieu met de onvermijdelijke autoritaire vader, is behept met een gigantisch jeugdtrauma, dat dan leidt tot de gebruikelijke impotentie en daaruit voortvloeiende waanzin die zich uit in het met een wurgkoord slashen van snolletjes. Voor de duidelijkheid: de film begint daarmee en dit is geen whodunnit.

Het originele zit hem hier dan in het feit dat de anti-held niet op zoek is naar zijn mammie die hem niet lijkt te interesseren, maar naar Maria Rohm, een goede gekende van the JESUS people, die verheugd zullen zijn dat deze muze van de grootmeester en Messias van de pulp hier in triplo opdraaft: blond, zwart met een rooie kleurspoeling er doorheen, en brunet. In die laatste hoedanigheid is ze het belangrijkst, zo leren we uiteindelijk. Een nog origineler trekje was de....neushoornfetish van de held ! Wiens trauma's trouwens getriggerd worden door treinen.

De jongeman Julio- gespeeld door de ongekende Carpenter- vlucht uit zijn geboortestadje Aviles waar de hoertjes dun gezaaid zijn en vertrekt zonder verdere mededelingen aan het thuisfront richting Madrid, waar hij een pension betrekt dat wordt gerund door Flamenco ster Lola Flores, en waar ook een hoertje verblijft dat zoals u begrijpt wederom door Rohm wordt gespeeld- dit keer blond. Waar dat toe leidt lijkt me duidelijk, maar misschien kan de dochter des huizes Monica- gespeeld door dochter van Paco Teresa Rabal- hem van zijn impotentie en melancholie verlossen door de kracht van de liefde...

De slashings hier- dat zijn er maar 2- worden uitgevoerd met wurgkoord en zijn gefilmd op genreconforme wijze: extreme close-ups van de ogen en gecut naar psychotische waanvoorstellingen van de dader terwijl de de moord plaatsvindt, en wat voor de hand liggende symboliek met spiegels. De laatste dode sneeft met een soort Peckinpah achtig ballet in slomo.

De regisseur was een tamelijke ongekende in het genrecircuit, de score was een merkwaardige melange van seventies pop- volstrekt ongepast op het eind- en de gebruikelijke eerie klanken als de held weer eens gek wordt.

Deze film werd bizar genoeg uitgebracht als onderdeel van een 5 delige Lola Flores DVD box, dus met 4 flamenco films ! Zie zgn. poster trouwens.