Odd Girl Out (2005)

Deze film is best wel goed maar je moet er wel even voor blijven zitten, zeg maar. Ik vond het pas na de tweede helft echt goed worden. In het begin vond ik alles nogal een flets overkomen. Wat meer kleurgebruik had bij deze film best wel gemogen.

Het verhaal zelf vond ik wel aangrijpend. Aan de ene kant hebben we dit natuurlijk wel vaker gezien maar aan de andere kant is het toch een beetje naar deze tijd gemaakt. Het pesten via internet was de laatste tijd best wel een hot topic en komt veel vaker voor.

Ja, best een goede film om naar te kijken. Het einde vond ik wel een beetje flauwtjes. Ik had graag gezien dat ze ze goed op hun nummer hadden gezet.

God, ik ben zo blij dat ik niet meer op de middelbare school zit tussen dit soort meiden. Wat een gemene, valse krengen. Flashbacks naar mijn eigen schooltijd, ik was ook een Vanessa. Helaas.

Vooral Nikki (Elizabeth Rice) heeft me het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald tijdens het kijken van deze film. Verschrikkelijk mens. Stacey ook, maar op een ander niveau. Dit soort meiden wil ik het liefst aan hun haren door de school slepen.

Jammer dat zoveel mensen gepest, getreiterd en vernederd worden, zonder dat daar ook maar enige aanleiding voor is. Er is geen reden voor nodig. Ik had dan ook medelijden met Vanessa. De jaloezie en onzekerheid van Nikki ging van kwaad tot erger, en helaas is er dan altijd een bende meelopers die meedoet.

De onmacht van Vanessa en haar moeder vond ik vreselijk om te zien. Toen Vanessa eenmaal brak had ze ook echt een lege blik in haar ogen. Scary.

Het einde, hoe voorspelbaar dan ook, was een goede afsluiter. Leuke meid, die Emily. Blijft zonde dat mensen zich niet realiseren wat ze kunnen veroorzaken met dit soort acties.

Wie wil weten hoe mobiele telefoons en Internet er in 2005 uitzagen, alsmede hoe die middelen ook toen al door jongeren werden gebruikt om klasgenoten te treiteren en tot op het bod te vernederen, krijgt een aardig beeld in dit goed bedoelde, maar niet geheel geslaagde drama over het aanvankelijk populaire tienermeisje Vanessa [Alexa Vega, bekend van Spy Kids (2001)], dat uit de clique verstoten wordt wanneer haar 'beste vriendin' Stacey [Leah Pipes] denkt dat Vanessa haar beoogde vriendje [Chad Biagini] wil inpikken. De rest van de clique, aangevoerd door de wrede Nikki [Elizabeth Rice], grijpt ieder moment en ieder middel aan om Vanessa onderuit te halen.

Hoewel de plaaggeesten grotendeels karikaturaal zijn neergezet, is de manier waarop Stacey Vanessa manipuleert op scherpe wijze uitgewerkt: ze verschuilt zich achter Nikki en kornuiten en benadrukt steeds dat Vanessa haar 'beste vriendin' is. Een tactiek waarmee ze inspeelt op Vanessa's wens en waarmee ze haar keer op keer (tijdelijk) gerust weet te stellen. Een ander groot pluspunt is de aandacht van de rol van de ouders. Vanessa's moeder Barbara [Lisa Vidal] heeft snel door wat er mis is, maar een combinatie van onbegrip, onwil en leugens (Stacey heeft haar ouders uiteraard een heel andere lezing gegeven) maken haar onmachtig om het probleem op te lossen. Dat geeft een goed uitgewerkte extra dimensie aan dit drama over pesten. Het is jammer dat regisseur Tom McLoughlin in de tweede helft van de film wat nadrukkelijk gebruik maakt van stijlmiddelen als slow-motion en muzikale effecten om het drama te benadrukken. Dat doet afbreuk aan het indringende, documentaire-achtige karakter dat de eerste helft zo sterk maakt en soms vergelijkingen oproept met het (onvermijdelijk superieure) Thirteen (2003)