Wonderland (1999)

Wonderland is geen referentie naar de gemoedstoestand van menig personage in deze film, maar naar een bekende naam.

Een uiterst kille film die gelukkig niet verzandt in een en al ellende. Nadia `s relaas deed het meeste met mij. Op zoek naar die ene soulmate in die krioelende, levendige stad, waar je jezelf zo nu en dan nog wel eens aardig alleen zou kunnen voelen. Na talloze mislukte pogingen om iemand aan de haak te slaan krijg je toch wel te doen met Nadia die echter van geen opgeven weet: vallen, opstaan en weer doorgaan luidt haar motto.

De wat oppervlakkige contacten met de hoogzwangere en later door haar vriend verlaten zus Molly, waar Nadia smakelijk om kan lachen, verraden dat het geen film is waar de zussen sentimenteel bij elkaar lopen kleffen of waar de zussen elkaar na zo`n incident gelijk naar het leven staan. Gewoon wat leedvermaak that `s all! Iedereen leidt zijn eigen leven, zonder zich gelijk verstoten van zijn familie te voelen.

Daarnaast ook enkele vreemde momenten zo nu en dan tussendoor. Wanneer die, ik meen, Pakistani iets uitschreeuwt in de trant van: You can `t beat me, i `m stronger than a lion. Sloeg nergens op, maar grappig was het wel. Winterbottom wilde er getuige de daaropvolgende scene waar de oude man liefdevol wordt binnengehaald door een buitenlandse vrouw ook nooit mee zeggen: De buitenlanders in de arbeidsbuurten van Londen vormen een probleem. Zat totaal geen politiek motief achter.

Redelijke muziek, prachtige sfeervolle en kleurrijke beelden van Londen bij nacht en een verhaal dat je toch wel bij de keel grijpt, zo echt als de personages hier overkomen. Ze zijn gewoon getransformeerd naar ' mensen ' Na kleine teleurstellingen als ' 9 Songs ' en vooral ' The Road to Guantanamo ' mag deze film voorlopig naast ' In This World ' als beste Winterbottom prijken. 4*

Degelijk filmpje weer van Winterbottom, over drie zussen die zich allen een weg proberen te vinden in het bruisende Londen. Veelal fragmentarisch, waar Winterbottom wel vaker een handje van heeft, maar wel mooie plaatjes, goed acteerwerk en een leuke samenhang. Ook die knorrige ouders van de zussen en die ene teruggetrokken Afro weten hier een mooie aanwezigheid te vormen. De uitzichtloosheid en het mislukken van de plannen voor een beter leven wordt hier mooi weergeven.

Wel zo'n typische jaren 90 UK-film waarbij de soundtrack ook op moet vallen, alleen weet deze in de categorie nog wel op een laag pitje te blijven. Desalniettemin een vermakelijk tussendoortje.

3,5*