Emerald City (1988)

De film kent eigenlijk alleen maar eindeloos lange conversaties over de filmwereld en de drama en humor is eigenlijk ver te zoeken.

De enige reden dat ik deze film gekeken heb was vanwege Nicole Kidman, wat één van mijn favoriete actrices is. Dit is volgens mij de eerste film waarbij het eigenlijk allemaal begint voor haar.

Haar bekendheid en de verschillende rollen nemen na deze film alleen maar toe. Hiervoor heeft ze voornamelijk alleen maar kleine bijrollen gehad en televisiefilms gedaan. Al heeft ze in deze film ook maar een vrij kleine rol. Dus daarvoor hoef je het eigenlijk niet te doen. Dan zou ik eerder vanaf ''Dead Calm'' beginnen tot aan haar recentste film.

Het verhaal is erg vervelend net als de personages en mag best saai genoemd worden. Nee, dit is geen leuke film.

Een Australische film over Australische films

Ik durf me toch wel een fan van Nicole Kidman te noemen. De bleke rosse heeft gewoon iets enorm aantrekkelijk (al begint dat vandaag de dag wel wat te slijten vanwege de botox, zie maar naar de recente aflevering in The Graham Norton Show waar ze haar gezicht amper lijkt te kunnen bewegen) en ik vind het bovendien altijd wel tof om beginnende rolletjes van acteurs/actrices te zien. Die vorige jaren '80 film die ik van Kidman had gezien, Watch the Shadows Dance, was echter niet om over naar huis te schrijven..

Deze Emerald City is misschien wel net ietsje beter, maar veel scheelt het eerlijk gezegd niet. Vanwege zijn uitgangspunt, ik ben altijd wel fan van films over films, leek me dit wel een erg interessant werkje te kunnen worden maar regisseur Michael Jenkins geraakt uiteindelijk niet verder dan een saaie film over de rivaliteit tussen twee mensen in de filmbusiness. Hoewel de film verkocht wordt als een komedie rond intriges en affaires, zijn dat uiteindelijk de elementen die het minste aan bod komen. Wat overblijft is een flauwe strijd tussen twee scenarioschrijvers die nooit echt een climax bereikt. Merkwaardigste moment in de film? Nicole Kidman die in een heus jaren '80 pakje een aantal stretchoefeningen uitprobeert terwijl de voice-over (haar vriend, die als een zak patatten op een zetel naar La Kidman ligt te staren) uitlegt hoe het klinkt als ze klaarkomt.

Vooral de moeite dus voor Nicole Kidman, al denk ik dat enkel de completisten zoals ikzelf hier echt nog een plezier(tje) aan beleven. Vandaag de dag wordt de DVD (voor de spotprijs van 1 euro te vinden in de Mediamarkt trouwens) vooral aangeprezen met het gezicht van de actrice in het groot, maar ze heeft meer een redelijk grote bijrol dan de hoofdrol. De hoofdrol is weggelegd voor John Hargreaves die als scenarioschrijver Colin Rogers de grote stap van Melbourne naar Sidney waagt en die doet het redelijk. De interactie met zijn vrouw, Robyn Nevin, kent absoluut geen chemie en ook Chris Haywood is niet al te indrukwekkend.

Emerald City is een verfilming van een toneelstuk van David Williamson, die ook het screenplay voor zijn rekening nam, en dat voel je wel. De film is nogal statisch en steunt vooral op de dialogen. Die zijn niet altijd even interessant en de keuze voor de voice-over om de gedachtegang van de personages duidelijk te maken is simpelweg slecht te noemen. Kwaliteit van de film zelf is ook maar zozo trouwens, maar aan die prijs kun je dat wel eens verwachten.

2*