Nihon no Higeki (1953)

Inmiddels alweer mijn vierde van Kinoshita en ik vond deze toch minder dan de andere drie. Een erg zwaar en aangrijpend verhaal, maar voor mij toch af en toe wat te saai. De Koinobori-uitgave is inderdaad af en toe erg donker, zodat je flink moet turen naar je beeldscherm om nog wat te zien.

Inderdaad en haar egoïsme wordt ook wel verklaard middels de flashbacks, i.t.t. de zoon, waar we meer naar moeten gissen.

De film is trouwens wel heel andere koek als de Ozu's en Kurosawa's van die tijd en ik hoewel ik Ozu's repertoire best graag mag zien vraag ik me toch af waarom zijn werk en bijvoorbeeld dat van Naruse en Michoguchi wel in het Westen aandacht krijgen en regisseurs als Kinoshita, Imai, Shimizu en Satsuo Yamamoto totaal niet? Zijn de laatste te linksgeoriënteerd? Jammer genoeg kunnen wìj niet oordelen of dit waar is of dat ze gewoon de mindere cineasten waren, want de films zijn niet of amper te zien en te verkrijgen!

Een stuk minder humanistisch dan Twenty-Four Eyes. En heel pessimistisch, opvallend pessimistisch eigenlijk. Helaas ook zeker niet zo sterk als die film. Veel voller en rommeliger en minder gefocusd. Met bijvoorbeeld een vaak heel verklarend gebruik van (zwijgende) flashbacks (oh, nu denkt ze terug aan die keren dat ze moeite moest doen om aan eten te komen...), wat bijna schools aandeed.

Desondanks wel een fascinerende en uitgesproken Japanse moederfilm, waarin een gezin door geld en het gebrek eraan uiteen wordt gereten. En een waar geen van de gezinsleden een beslissing neemt die niet te volgen is. Ze vechten allen voor hun eigen toekomst. Tegen een achtergrond van een Japan dat zoekt naar een nieuwe identiteit.

3.5*

Ik was er me eigenlijk niet zo bewust van dat het naoorlogse Japan zo´n chaotische en economische regressie tegemoet ging. De krantenkoppen logen er niet om. Het is in die periode dat eenieder zoekt naar een eigen identiteit en vooruitgang. Erg positief is de film vervolgens niet. Mensen zijn op zoek naar houvast dat er niet is.

Schrijnend is echter het verhaal van de moeder die met twee uiterst ondankbare kinderen zit opgescheept. Verstikt door de welvaart van anderen verwijten ze de armoede van hun moeder die zich de pleuris uit het lijf werkt om haar kinderen een betere toekomst te geven. Erger nog, ze schamen zich voor de situatie van hun moeder.

Best wel overtuigende personages en plot waardoor ik genoot van de film. Een minder gekende film zo blijkt en in de schaduw van de grote Kurosawa, maar dat vind ik onterecht.