Hôrudo Appu Daun (2005)

Met Hard Luck Hero zette Sabu voor het eerst zijn vaste groep acteurs aan de zijlijnen om het te proberen met een jongere generatie. Net als zijn vorige film werkt hij in Hold Up Down samen met de zes koppige Japanse boyband V6. Wat in Hard Luck Hero nog verrassend goed te genieten was voelde in deze nieuwe titel net te vaak aan als meer van hetzelfde. Nu werkt Sabu nogal vaak met éénzelfde formule, maar niet eerder kon ik mij daar toch een beetje in vervelen.

Natuurlijk wél vol typische Sabu momenten die ook deze film het waard maakt uit te kijken. Hij opent de film met een uiterst stijlvolle nachtelijke autorit, met prachtige belichting en gele kleuren. Wat daarop als een simpel bankoverval filmpje begint eindigt als een explosieve combinatie van verhaaltjes en situaties; Opnieuw vol (auto)achtervolgingen, onverwachte plotwendingen en verrassende genre presentaties. Veel nodige humor en zelfs een grootschalige knokpartij. Oh én een bevroren Jezus figuur.

De zes jongens van V6 spelen lekker en hebben vooral lol in wat ze doen – is goed te zien en maken ons genieten van de fun die Sabu uit z’n mouwen schudt. Visueel is dit ook wel een stapje de betere richting in als in zijn vorige werk; ziet er allemaal wat strakker uit, heldere kleuren, maar verder vooral de aandacht in zijn verhaal. Als je je ooit afgevraagd hebt hoeveel Jezus grappen er in één film gestopt kunnen worden zou je dit gemakkelijk eens kunnen proberen; Surfen op een bevroren Jezus, speer vechten met een bevroren Jezus, maar vooral veel zeulen met een bevroren Jezus. De mislukte priester en zijn Dekotora truck kreeg een boodschap van de Lord en is vastbesloten te doen wat nodig is.

Ja, niets is te gek - en Sabu komt weer met de vele hilarische uitbarstingen – maar het meeste is al reeds door hem gedaan en daarom niet zo verrassend of grappig als het zou kunnen zijn. Misschien zonder zijn eerdere werk gezien te hebben dat dit wel nog leuker is, maar nu was het ‘t te vaak net niet. Wat Sabu echter altijd zal redden is zijn meesterlijke combineren van verhalen en situaties. De 6 jongens spelen net als in Hard Luck Hero in 3 duo’s en kennen geen van elkaar, toch kruizen ze constant elkaars paden en heeft elke situatie invloed op de ander.

Een bruiloft met een surrealistisch tintje mondt al snel uit in een hallucinatie vol zombies, een autorit in een race wedstrijd a la Hard Luck Hero en het jatten van kleingeld van een straatmuzikant in een gillende achtervolging. – Lachen! Maar Sabu kan het beter.

3.0/5.0

Lekkere Sabu weer.

Die hippiezwerver zorgt echt voor enkele hilarische momenten en de jezusfreak is bijna net zo geniaal. Jatten van kleingeld, scène op het politiebureau !, scène in Ginyu resort. Ongelovelijk veel ideeën vliegen er naar je toe, dit is zowel het sterke als het zwakke punt van de film. Bij vlagen is het namelijk wat saai of langdradig, echt storend is het niet (alleen die treinliefde was wat irritant), maar het boeide soms net even wat minder.

Toch kan ik hier nog makkelijk 4* aan kwijt, bij meerdere scènes met een brede grijns zitten kijken, geweldig.

Wederom een schot in de roos van Sabu. Het stelen van een zak geld bij de bank en vervolgens geen kleingeld op zak hebben voor het metrokluisje is het startsein voor een dolle rit waarbij de gekste personages betrokken raken.

Daarvan zijn de priester en Jezus toch wel de hoogtepunten. Ook de race-geile agent kon ik van genieten. De gestoorde lach van hem waarbij hij het gaspedaal nog maar eens plat drukt terwijl zijn partner in de broek schijt. De scenes op het politiebureau zijn heerlijk droog, evenals vele andere typische Sabu-humor. Inderdaad draait de film weer veel om vervoer, iets wat ik in alle andere Sabu-films ook al ben tegen gekomen.

Helaas neemt de vaart na een uurtje iets af. De bruiloft is best sterk, maar de aanloop daar naartoe is traag en het langdurige gevecht is ook een stuk minder lollig dan dat ik het eerste uur gewend was geraakt. Vermakelijk is het gelukkig nog steeds, aangevuld met een hippe soundtrack. Jup, hij is weer lekker!

Leuke herziening.

Was een beetje terughoudend, omdat ik me van deze film vooral herinnerde dat z'n vaste groep acteurs vervangen was door een boy band. Meteen ook het minste aan deze film, al doen ze het ook weer niet zo slecht. Tanaka was ook wel slim genoeg om een aantal rollen zelf extreem genoeg te maken, zo heb je als acteur wat minder werk.

De film heeft wel even nodig om op gang te komen, maar eens de verhaaltjes gesettled zijn en Tanaka weer lekker maf uit de hoek kan komen wordt het een stuk leuker. Met als apotheose het einde, daar schakelt hij nog nadrukkelijk een versnelling hoger.

Visueel netjes, acteerwerk en score net iets minder, maar verder vooral erg grappig. Het is een film die zich richt op puur entertainment, en dat ook weet te brengen. De formule van Tanaka was wel een beetje op na deze film, hij was dan ook slim genoeg om zich te herbronnen. Voer voor de Tanaka fans dus, de rest kan zich beter wagen aan z'n prestigieuzere films.

4.0* en een uitgebreide review