Shissô (2005)

Vreemde Sabu film.

Eigenlijk de eerste film waar hij volledig toespitst op drama. Misschien niet compleet onverwacht na Blessing Bell, wel de manier waarop.

Alle quircky zaken die we van Sabu gewoon zijn, zijn verdwenen. Niet enkel is het een redelijk hard drama, het vertoont zelfs kenmerken van het nihilistische Pornostar. De personages worden niet gespaard, het noodlot slaat vaak erg hard toe.

Het eerste uur is relatief kalm. Erg mooi begin, waar ook Terajima weer zijn sterke bijdrage levert. Jammer genoeg ook hier weer zijn rol erg beperkt in tijd. Daarna ontvouwt zich een mooi drama tussen twee tieners en een priester. Film kent een klein dipje rond het uur maar slaat dan stevig om qua sfeer. Het wordt allemaal erg guur, de gebeurtenissen bevreemdend en dus met dat nihilistische kantje.

Erg onsympathieke personages met vreemde beslissingen en acties, maar uiteindelijk wel een mooi drama. Vooral de harde rol van Ren Osugi weet te verbazen het laatste half uur. Mooi einde, en daarmee ook een mooie film. Maar zeker geen typisch Sabu product.

Film ziet er mooi uit, maar het kleurgebruik is soms iets te donker. Score is vaak prachtig en begeleidt de beelden perfect. Het drama is kil, koud en genadeloos, maar uiteindelijk mooi en de film wordt met een zekere warmte afgesloten.

Aparte draai aan een verder redelijk typisch Japans drama. Mooie film, maar toch liggen Sabu's kwaliteiten in de luchtigere films denk ik. Zeker genoten, maar het hinkt soms op teveel benen tegelijkertijd.

4*

Mooi en aangrijpend drama. Jammer genoeg is Terajima niet zo lang te zien. Maar ook de rest van de acteurs spelen erg sterk 4,5*

Overdonderd en verrast was ik bij het einde van Sabu's Monday, onder de indruk was ik van de climax in Postman Blues en ik kon enkel lachen na het kijken van zijn Drive. Maar ik weet niet precies wat ik moest denken of doen na het kijken van Dead Run; zeker een film die opvalt in zijn oeuvre, niet per se in climax - maar vooral in zijn themakeuze en vertelwijze. Wat het ook moge zijn, met Dead Run heeft hij opnieuw een film om te koesteren, zo herhaal ik Danuz van boven dit bericht graag.

Opening van de film is werkelijk prachtig en supersfeervol; een dwalend shot van lucht en landschap gevolgd door een shot van twee broertjes onder de schaduw van een boom. Sabu registreert een prachtig Japans platteland, - doet dit mooier dan ik eerder van hem zag. Beeldschone composities met groengetinte kleuren. Het is pas wanneer grote vrachtwagens arriveren in het rustige gebied dat de rivaliteit tussen de "Shore" en "Offshore" gebieden ontstaan. Achter deze vrachtwagens gaat het geld schuil van Yakuza en dit vormt de bron van het uiteenvallen van een gemeenschap. Wij volgen de relatie die ontstaat tussen een priester die zijn grond niet verlaten wil, Shuji en zijn broer en als laatste Eri, een weesmeisje welke zich isoleert in de kerk.

Sabu neemt een stap afstand van zijn gebruikelijke vertelmanier; eerder gehuld in maffe hilariteit en onverwachte sfeerwisselingen - nu een tragisch liefdesverhaal, - maar toch ook hier verteld op meesterlijke wijze. Wanneer de groene kleuren van een vredig landschap ingeruild worden voor een donkere setting in gevaarlijke situaties en brandende huizen brengt Shuji zich in meer problemen met elke stap die hij zet. Opnieuw is het het achtervolgen of rennen van of naar een doel een manier van zoeken naar mogelijkheden en antwoorden - Zo ook eerder al het fietsen in Postman Blues, of de eindeloze marathon in Dangan Runner.

Interessant nu is echter dat verhalen van Sabu's personages voorheen enkel een korte tijd besloegen - maar in Dead Run het gehele leven van Shuji beslaat. Sabu kan het ook niet laten om na een relatief rustig eerste uur een onverwachte twist te presenteren. Situaties worden duister en zijn niet geheel te doorgronden - keuzes van personages zijn merkwaardig en onnatuurlijk, maar intrigerend. Tegelijkertijd is dit visueel veel aangenamer dan zijn vorige werk - scènes tijdens het vele hardlopen zijn meer dan te genieten en filmt in zijn kadrering vooral veel lucht. Even mooi is de soundtrack, met veel simpele pianoklanken.

Met Terajima die in het eerste half uur zijn rol neer zet word ik toch steeds benieuwder naar Sabu's Blessing Bell. Hoe klein zijn toevoeging ook is, zijn verschijning is altijd even sterk. Mooi is ook de rol van Toyokawa als priester; Mysterieuze vertolking maar vooral een mooie stem, daar hij in de film veel als voice-over spreekt. Datzelfde geld ook voor Tegoshi die de rol van Shuji speelt - hij raakt gefascineerd door verhalen van de Bijbel en put inspiratie uit het personage van Eri. De keuzes die Sabu hem laat maken zijn zo vreemd dat het moeilijk is enige affectie met hem te verkrijgen - maar tegelijkertijd brengt Sabu dit zo dat dit eigenlijk ook niet relevant is op het verhaal.

Sabu presenteert hier vooral weer een prachtig verhaal - hij speelt op het gevoel van zijn toeschouwers die niet anders kunnen dan kijken naar wat gebeurd. Daarom opzich een typisch product voor hem - maar uiteindelijk echt een film die nergens leent in stijlkenmerken van zijn vorige films. Daarom zeg ik ook bij Dead Run, wederom een aanrader - en het is mij compleet vreemd waarom Sabu nog altijd in de schaduw van anderen loopt; Daar lijkt hij veel te goed voor - maar wellicht dat ik daarom extra goed van zijn werk genieten kan.

Ik heb in ieder geval de credits weer uitgezeten en dat zegt wat mij betreft genoeg.

4.5/5.0

Poeh, dit was zeker niet zomaar een doorsnee Japans coming-of-age-drama. Ik ben er nog niet helemaal uit. Bij vlagen een tamelijk briljante scene zoiets simpels als het ritje met de auto van die gangster in het begin, hoe die scene het gevoel dat je als klein joch in diet situatie moet hebben overbrengt, of de dronken nachtmerriescenes in het hotel.

Maar als totaal vond ik het ook een erg complexe film die wat overliep van thema's en die wat moeilijk na een kijkbeurt te behappen was. Mede daardoor soms zo onnavolgbaar dat ik me begon af te vragen wat er nu eigenlijk verteld werd (letterlijk was het prima te volgen, maar het leek alsof de kernthema's van het verhaal constant anders kwamen te liggen). Ik lees net dat het een literaire verfilming is, dat verbaast me helemaal niet.

Ik hou het voorlopig op een 3.5*, maar een film om vaker te zien is het zeker.

Mijn eerste Sabu en die is goed bevallen. Voor mij nu wel een regisseur waar ik meer van wil zien. Degelijk op alle fronten, deze film en wat voor mij belangrijk is: de film bleef boeien tot het einde, (dat ik onverwacht positief en zeer mooi vond!).

Ergens deed de film me wat denken aan Iwai's 'All About Lily Chou-Chou'?

Apart. Dacht dat dit één van Sabu's eersten was zo onherkenbaar als Shissô is (leek kwalitatief ook meer een jaren '90 film). Blijkt het juist één van zijn laatsten te zijn. De eerste Sabu zonder (zwart)komisch tintje.

De film komt ietwat langzaam op gang. Al zitten er aldoor de film wel wat redelijk sterke scènes. Vooral de hoofdlijn is goed, maar daartussen zitten toch telkens wat mindere stukken. Misschien maar goed dat dit niet mijn eerste Sabu was, anders had ik ander werk waarschijnlijk te lang links laten liggen. Moet nu zijn eerste en zijn laatste twee nog. En er zijn maar weinig films die ik liever binnenkort eens herzie dan Blessing Bell en Monday. Hoewel dit niet slecht was, zie ik ze liever zoals die twee (incl. de film die nog moet uitkomen).

3*