Creative Control (2015)

Ik vond het een tergend saaie film. Wegens het zeer matige acteerwerk van een groot deel van de cast en de eendimensionale personages, is het (magere) conflict dat zich ontwikkelt niet echt interessant. Daarbij voegde de semi-sci-fi setting heel weinig aan het plot toe, waardoor ook dat wat overbodig leek. Ook de humor, waarnaar regelmatig gestreefd werd in de film, kwam zelden goed uit de verf.
Cinematografisch gezien zat het echter wel aardig in elkaar, en dat is wat mij in mijn stoel liet blijven zitten gedurende de 97 minuten (dat, en een aantal aardige verwijzingen naar Kubrick natuurlijk). Ook de muziek was af en toe een goede keuze.
Het lijkt alsof de makers denken weg te komen met edgy visuele effecten en de setting van het hippe yuppie-New York, maar het gebrek aan een goed uitgedacht plot en sterke karakters overstemden de sterke punten van deze film.

Zeer goede film. Vanaf het begin zat ik er al in, mede door de goede muziek die gebruikt werd. De hele film heeft me geboeid met twee punten die er absoluut uitsprongen: ten eerste de scène in de discotheek, heel realistisch, het was net alsof ik erbij was. Ten tweede het deel dat David naar het hotel gaat en (de neppe) Sophie ontmoet waarbij dit muziekstuk speelt: Schubert - Trio Opus 100. Prachtig.

Aparte film. Het eerst wat mij op viel is dat de film in het zwart/wit is geschoten. Absoluut niet mijn ding en ik vind het absoluut geen toegevoegde waren hebben. Eerder irritant. Gelukkig was de stijl van de film wel vet. Goed gefilmd en het zag er voor de rest heel erg netjes uit zoals de toekomiste computers.

Het verhaal was oke, maar inderdaad de conficten waren niet heel boeiend. Reggie Watts vond ik de leukste personage samen met de fotograaf.

2.5*

Onlangs gezien, met dank aan MovieMeter voor de vrijkaartjes, waarvoor bedankt!
Een komische art-house hipsterdramafilm, zo zou je het kunnen omschrijven. Soms wat parodisch, en een vleugje sciencefiction gezien de futuristische bril. Het verhaal was wat mager, maar door de montage werd het allemaal toch op een goede manier weergegeven. De clubscène met stroboscoop, de slow-motions met klassieke muziek en het feit dat de hele film in zwart-wit was (behalve de virtuele avatars) waren erg mooi stilistisch. Dat het hoofdpersonage door de drugs en de techniek de realiteit uit het oog verliest en doordraait kwam ook goed tot zijn recht daardoor. Het enige jammere vond ik de - hoewel open - ietwat happy ending. De film was best grauw en grimmig; laat het dan ook zo eindigen.

7/10

Een wat matte beschouwing van de idioterie van de wereld van de hipsters/creatievelingen in de reclame, en van de yogadames. Beide groepen krijgen een paar rake observaties voor hun kiezen, maar over het algemeen blijft het vrij vlak - de film had wel wat meer pit, wat meer venijn kunnen gebruiken.

Wel leuk gefilmd, en met wat mooie toekomstbeelden er in verweven. Dat het in zwart wit blijft vond ik dan weer wat te arty farty. En hoewel vormgeving en filmbeelden best goed zijn, leidt het misschien meer af van het onderwerp van de film dan goed is - ik krijg er wel het gevoel van dat als dit onderdeel minder goed uitgewerkt was, dat het verhaal dan wellicht wel de scherpte had gehad die ik nu mis. Focus, het helpt toch altijd weer.