Moon Zero Two (1969)

Ah, mooi dat deze nu is toegevoegd.

Met een behoorlijk budget geschoten sci-fi avontuur dat zo nu en dan zeer campy is (het openingscartoontje bijvoorbeeld, met het absurde theme, of de suffe dansjes in een soort maanbar) maar toch wel vermaakt. Uit de MST3K serie één van de betere films (en duidelijk ook één van de duurdere).

2,5*.

Die openingcredits . 3*

De allereerste en (tot op heden) ook enige maan-western.

Hoog groovy camp-gehalte en daar moet ie het ook voornamelijk van hebben.

Verhaaltje is maar bijzaak, maar zelden zag de maan er zo geweldig uit als in deze film.

De bizarre cartoon-opening doet vermoeden dat we hier met een middelmatige Disney-actiekomedie te maken hebben. Dit is echter een Hammer-productie en het is aan niemand minder dan de gelauwerde Roy Ward Baker om iets te maken van deze vreemde 'ruimte-western' die, getuige de sets en kostuums, voor een appel en een ei gemaakt moest worden. De cast probeert het ook wel, maar het scenario is gewoon te zwak. De acteurs lijken er zelf ook weinig van te snappen. Maar het kan ook zijn dat ze gek werden van de muzikale soundtrack... en geef ze eens ongelijk!

In 1969 waren miljoenen mensen in de ban van de Apollo 11 met aan boord Armstrong, Collins en Aldrin. Niet gek dat Hammer-films een poging deed om die toenmalige interesse in de maan te vertalen naar een film. Het werd één van hun merkwaardigste ondernemingen in sciencefiction. Sf-horror-hybriden kende ze wel maar speculatieve toekomstscenario's...? Daardoor bedachten ze om het concept te combineren met een western-thema. Regisseur Roy Ward Baker die net klaar was met de derde Quatermass- film kreeg de regie.

Het werd uiteindelijk een beetje campy maar geen slechte film. Het 'Space Western'-ding dringt nooit teveel door in het verder verhaal. Een vechtpartij in de bar (waar je ook de Top of the Pops-groep The GoJos ziet en erg cheesy is zonder zwaartekracht) en een paar keer schieten met pistolen. Als ze dus de toespelingen niet in de publiciteit hadden genoemd, waren ze misschien niet eens opgevallen. De film heeft verder genoeg realistische speculatieve glimpen van het leven op de maan en fantasierijke technologie Dingen die toch de eerste vereiste zijn voor een goede sciencefictionfilm.

Helaas is de film gemaakt met het gebruikelijke budget van Hammer en daardoor hebben de effecten en sets niet altijd wat ze nodig hebben om de visie volledig uit te dragen. Wat, nu het bijna 2021 is, nog iets meer opvalt natuurlijk. De geanimeerde openings-credits en de aanwezige jazzscore waren eveneens een beetje een ongerijmde absurditeit. Maar niet ongewoon in films uit de jaren '60 (bv The Pink Panther (1964) Wat me op Catherine Schell brengt de appetijtelijke dame, zij zal na eerst nog een Bond-girl te zijn, in het vervolg van de Pink Panther te zien zal zijn.