The Miracle of the Bells (1948)

Leek lang op weg om een goed uitgewerkt, (geslaagde flashbacks) sentimenteel liefdesdrama te worden tot dat felle zakelijk en religieuze elementen het eerder ongeloofwaardig en papperig maken.

Fred MacMurray, Alida Valli en Lee J.Cobb zitten, zoals gebruikelijk, goed in hun rol maar een bijzondere aandacht gaat (en ging) toch zekerlijk naar een jonge (toch 33 jaar) Frank Sinatra, als priester Paul, en eigenlijk deed hij dat best goed.

Frank zou kort daarop nog meedoen in het suksesvolle "On the Town" maat toch doken er in die periode eerste tekenen van een zeker verval op. Professionele en privéredenen waren de oorzaak dat ook de filmmaatschappij Columbia zijn contract niet wou verlengen en het zou duren totdat hij zijn eerste en enige Oscar won ("From here to Eternity "- 1953) en de Capitol-jaren als zanger voor hem suksesrijk waren, voor hij weer himself werd.

Een fascinerende cast is opgezadeld met een verhaal dat steeds meer verzand in vaag religieus geneuzel. MacMurray overtuigt geenszins als de cynische journalist die een talentvolle actrice [Alida Valli] hielp aan een veelbelovende start in de filmindustrie die echter door een dodelijke ziekte nooit tot wasdom lijkt te komen. De producer [Lee J Cobb] wil de film (over Joan of Arc) liever opnieuw maken dan 'm uitbrengen met een overleden hoofdrolspeelster waar nog niemand van gehoord heeft. MacMurray probeert daarom zoveel mogelijk publiciteit rond de begrafenis van 'zijn' ontdekking te genereren, maar heeft eigenlijk een mirakel nodig. Frank Sinatra mag de vrome priester uithangen en een sentimenteel liedje jengelen, maar de cast overtuigt geen moment in een film die veel te traag toewerkt naar een even bizar als oninteressant einde. Een verspilling van talent.