Lan Feng Zheng (1993)

De jaren van Mao teruggebracht naar een enkel gezin in een zeer verzorgde en erg boeiende film. Een film waarin details het verhaal ondersteunen en juist de scenes zonder grote gebeurtenissen essentieel zijn. bijvoorbeeld het moment dat Tietou met een rouwband op school komt, de kinderen met een soort mengeling van respect en nieuwsgierigheid naar 'm komen kijken, een kind 'm een stel knikkers geeft en ze daarna weer gaan spelen. Dat deze scene me juist opvalt ligt misschien ook nog aan de film van gisteren.

Inhoudelijk nam Zhuangzhuang Tian met deze film ongetwijfeld bewust enorme risico's. Het kwam hem op een filmverbod voor een aantal jaar te staan. Daarna maakte hij in tegenstelling tot bijvoorbeeld Lou Ye geen omstreden films meer, maar koos hij voor een wat veiliger route (net als zijn voormalige klasgenoten op de filmacademie Chen Kaige en vooral Zhang Yimou zich later in hun carriere meer naar de regering schikten). Een duidelijk voorbeeld is dat hij in zijn nieuwste film een actrice verving omdat zij van de Chinese regering niet meer mocht werken omdat ze in Sie, Jie van Ang Lee zat.

Deze film is minder een visuele film dan de eerste film die Tian na zijn ban maakte, Xiao Cheng Zhi Chun. Dat was een wat theatraal kamerspel met een mooi gebruik van licht. Die film vond ik aardig, maar nogal bedacht en neigen naar kitsch. Ik kan meer met dit.

4.0*

Mooie film. Wist totaal niet mijn concentratie te winnen, heb de film ook in drie delen gekeken en zelfs dit vond ik veel te lang duren. De film is niet zozeer langzaam, maar biedt niet veel informatie met het verhaal, waardoor het de hele tijd gaat als; wat gaat er gebeuren. Je weet als kijker niet zo goed waar je aan toe bent, en dat had ik duidelijk deze dagen nodig aangezien het er moeilijk door heen kijken was. Toch is het zeker de moeite waard om deze film te kijken, durf te wedden dat dit een realistisch beeld is uit China. De cast speelt heel erg goed, en weet ook goed qua personages te verschillen, zodat het niet moeilijk is ze bijvoorbeeld uit elkaar te houden (wat bij mij vaak gebeurd met Aziatische films). Het weet ook te ontroeren en de laatste scène vond ik vrij heftig in zo'n langzame film met weinig actie of gebeurtenissen (hoewel dit niet helemaal waar is, er gebeurd genoeg, alleen weet niet heel veel te boeien). Het is vooral een hele mooie en intelligente film, die uiteindelijk wel de moeite waard was om te kijken, maar weet als film niet veel los te maken, bij mij, als kijker. 3 sterren

In Lan Feng Zheng schept regisseur Zhuangzhuang Tian vooral een mooi familieportret van een gezin dat opgroeit in het communistische China van de vorige eeuw.

Cinematografisch blijft het hier en daar wel wat achter, maar inhoudelijk doet het soms erg denken aan het werk van Yasujiro Ozu, al is de toon hier wel een heel stuk tragischer. De familie heeft nogal wat problemen door het communisme en ook de gezondheid laat hier en daar duidelijk te wensen over. De jonge Tietou staat centraal en samen met zijn groter worden, zien we ook het China en de omgeving om hem heen langzaam veranderen. Er wordt dan ook een goed tijdsbeeld geschetst en daarnaast is het acteerwerk naar behoren.

Het tempo is traag en hoewel de film in de tweede helft een klein beetje wegzakt, blijft het niveau over het algemeen goed. De kracht zit hem ook vaak in de kleine momenten van geluk, die hoopvol zijn en daarnaast laten zien dat er soms niet veel nodig is om iemand gelukkig te maken. Verder viel het me op dat het inhoudelijk best een gedurfde film is, maar daar is Zhuangzhuang Tian dus blijkbaar ook voor op de vingers getikt.

De tweede helft had dus nog iets boeiender mogen zijn, maar verder is dit een behoorlijk geslaagd familieportret.

3,5*

Benauwende film over de impact van de achtereenvolgende Mao revoluties op het dagelijks leven van mensen in de jaren ’50 en ’60. De Partij is overal en je kunt van het ene op andere moment de klos zijn door al dan niet onbedoelde acties van familieleden of goede bekenden. Terughoudendheid om je mening te ventileren is in alle omstandigheden geboden. Het abrupte, schokkende einde doet vermoeden dat regisseur Tian veel van zijn eigen jeugdervaringen in het verhaal gestopt heeft, overigens zonder melodramatisch te worden.

Het beangstigende verhaal en het geweldige acteerwerk, i.h.b. van Liping Lü als Tietou’s moeder en van de drie jonge acteurs in de diverse leeftijdstadia van Tietou, maken diepe indruk. Bovendien is de film schitterend vormgegeven met authentieke settings. Prachtig, voor zover zo’n dramatisch verhaal prachtig kan zijn.

Niet zo mijn ding.

Soortgelijke films van Yimou liggen me meestal ook niet geweldig goed, die van Tian zijn nog net wat trager en minder visueel. Hierboven wordt er dan wel over extreem detail gesproken, dat zag ik er zelden in terug. Beetje kleurtjes matchen doen de meeste regisseurs wel.

Verder zag het er maar wat grauw en armoedig uit. Past natuurlijk wel bij die tijd/setting, maar ik heb ondertussen als iets teveel soortgelijke films gezien. Ze vertellen ook eigenlijk altijd hetzelfde. Allicht dat het in '93 anders was, maar daar heb je in 2016 niet zoveel meer aan.

Het drama is nog redelijk onderhoudend en zorgt ervoor dat de film niet verder inkalft. Vond er ook niet bepaald sterke of zwakke momenten inzitten, het blijft redelijk stabiel doorkabbelen, van dramatische wending naar dramatische wending. WIe hoopt of een beetje blijheid en geluk kan maar beter niet beginnen aan deze film.

Doe mij toch maar het latere werk van Tian.

2.0*

De eerste scènes van de film leggen reeds de nadruk op de trieste gevolgen van "De Grote Sprong Voorwaarts", de culturele revolutie : de staatsinmenging, de beknotting van privé-initiatieven met vooral daar bovenop de gevaren die schuilen in het uiten van een eigen mening.

De film volgt een eenvoudige familie die daar erg onder lijdt en werkelijk aftakelt.

Het is een mooie, intieme schets van deze mensen die eigenlijk nog zeer gelaten hun tegenslagen verwerken en bovendien nog totaal onrechtvaardig worden beoordeeld en behandeld in een periode waarbij fanatisme en represailles hoogtij vieren.

Knappe, zorgvuldige beeldvorming met een heel sfeervolle, voor eenvoud en armoede typerende weergave van het straatje en zijn bewoners waar het dagelijks leven zich afspeelt en waar zich af en toe intrieste scènes van harde, vreemde inmenging afspelen, waarbij de film toch weinig hoop op beterschap weerspiegelt.

En de kleine Tietou ? Helaas is ook hij, net als zijn vlieger die vast zit in de kruin van een boom, gevangen in een systeem dat hem weinig keuzes zal bieden.

Niet voor het eerst word het thema van de Grote Sprong Voorwaarts behandeld. Telkens leverde dit voor mij beklijvende cinema op om de politiek sociale weefsels te ontwarren tijdens het communistische regime. De staatsinmenging en de beperkte vrije meningsuiting blijft iets onwerkelijks voor ons Westerlingen.

We volgen het leven van Tietou die de gevolgen van het regime sterk ervaart doordat zijn ouders van hem worden weggehaald. The blue kite biedt een intens en authentiek portret af van dit coming of age verhaal. Halverwege zakte het een beetje in voor mij, maar het algemeen niveau blijft behouden.

Opmerkelijk was inderdaad die mussencampagne die ik op het moment zelf moeilijk kon plaatsen. Maar als je sleutelt aan de biodiversiteit in een omgeving, dan heeft dan ongetwijfeld gevolgen.

Vooral erg stroperig en de film wist me daardoor lang niet altijd te boeien en daarmee wel te vervelen op momenten. An sich een interessant inkijkje in het China van toen maar visueel wat brak (dat ligt ook aan de technische kwaliteit van de camera's) en voor mijn gevoel afstandelijk waardoor ik nul binding kreeg met de personages. 2,0*.

Meeslepend chinees drama over een familie die de tumultueuze heerschappij van Mao in de jaren '60 moet zien te overleven. Het is verfrissend om dergelijke riskante maatschappijkritiek aan te treffen in een chinese film en regisseur Zhuangzhuang Tian kwam hier dan ook niet zonder kleerscheuren vanaf. Visueel valt er niet heel veel te beleven en sommige personages zitten tegen het karikaturale aan, maar de gebeurtenissen en het benauwende tijdsbeeld zijn fascinerend genoeg om dit door de vingers te kunnen zien.