Kaiwang Chuntian De Ditie (2002)

Prachtig, lief en klein frivool filmpje dat naarmate de speelduur vordert met een paar kleine maar ultra effectieve een aantal bittere steken weet te geven.

Yibai is een favoriet geworden, jammer dat hij zo onbekend blijft, terwijl het toch films zijn die best een wat groter publiek zouden kunnen aanspreken.

Mooi relaas over een tof koppeltje dat elkaar wat mis begint te lopen en door kleine details niet echt meer dichter bij elkaar raakt. Een thema wat mij wel boeit, hier echt mooi uitgewerkt. Voor een Chinese film trouwens ook opvallend modern en fris.

4.5* en een uitgebreide review

Ik heb een hekel aan die 3-way splitsing van het verhaal, vooral bij dit soort romantische films vind ik dat ontzettend waardeloos. Al moet ik bekennen dat het gedeelte met de dove jongen nog best mooi was, met fatty vond ik het echt wansmakelijk. Ook het in de camera praten is iets wat me niet beviel hier.

Een stuk of drie écht schitterende scènes in deze film, niks ergerlijke mooiefilmerij. Die beeldenpracht, stukjes slowmotion, mooie muziek, adembenemend.

Dit is wel typisch het soort romantiek wat mij ligt, lief maar met soms een bitter bijsmaakje. Niks geen sentimenteel gedoe.

4* en maar eens wat meer opzoeken van Zhang.

Echt een schitterend opgenomen film met ontzettend veel aandacht voor visuele details. Heerlijk, en smaakt zeker naar meer. Ik zat behoorlijk aan de buis gekluisterd. Twee zaken die ervoor zorgden dat ik niet helemaal ondergedompeld raakte, en dat was het praten tegen de camera (ik had er ook last van) en de muziek, die weliswaar behoorlijk goed was, maar toch iets achterbleef bij de pracht van de beelden. Hierdoor net niet de volle mep, al zit de film er dicht bij.

Het plot bevat wel zaken waarbij je "jongen toch!" tegen de tv gaat roepen als personages wel erg onhandig zijn. Gelukkig krijgt het drama niet de overhand en gloort er op elk moment licht achter de duisternis. Dat ik dit soort dingen ga roepen, is in ieder geval een duidelijk teken dat de film erin slaagde me flink mee te slepen. Na afloop kan ik alleen maar verbaasd zijn over het lage stemmenaantal hier. 4,5*.

Na de fantastische opening was ik gelijk een en al oog èn oor. De muziek in het begin was echt van een andere planeet! Uit het originele gegeven van 3 maanden lang met de metro reizen, had alleen nog wat meer gedaan mogen worden.

Ik vond de verhalen van enkele medepassagiers juist wel mooi, omdat ze een goede afwisseling boden tussen de impasse waarin Jian Bin en zijn vrouw belandt waren. Films die zich afspelen in de ondergrondse, kunnen op visueel vlak niet snel wat verkeerd doen, zeker niet als de ultramoderne ondergrondse van Beijing centraal staat. Naast alle beeldenpracht, bevat de film ook gewoon een heel interessant verhaal om te blijven volgen, dankzij personages die niet alleen maar in het zwart en wit denken.

En ik zag net pas dat deze regisseur ook het mooiste segment van About Love op zijn naam heeft staan. Kan geen toeval zijn, Lost Indulgence ook maar eens gaan kijken. Een dikke 4*

Toen ik een fragment uit deze film zag in een Movie Meter contest van McSavah was het eerste wat in mij opkwam dat ik deze film absoluut wilde zien, zo volledig gehypnotiseerd werd ik door die prachtige scène. Nu deze film eindelijk bekeken en mijn hoge verwachtingen zijn ook volledig uitgekomen. Deze film heeft alles wat een romantische film moet hebben; schitterend camerawerk, mooie soundtrack en een aantrekkelijke hoofdrolspeelster. Dat laatste is zeer belangrijk want die vrouw van Jian Bin was voor mij een echt lust voor het oog. Ook doet deze film voor Chinese begrippen - Hong Kong en Taiwan even buiten beschouwing gelaten - zeer fris en modern aan. Als je de beelden ziet zou je niet zeggen dat die mensen amper twintig jaar geleden - ik heb het dan over de beginjaren tachtig - allemaal in dezelfde kleding, in een soort groen Mao pak liepen. Alleen de Mao pet van Jian Bin - het verhaal verplaatste zich zeven jaar terug naar 1993 - liet daar nog iets van zien.

Voor mij is Spring Subway zonder meer de meest moderne Chinese film die ik ooit gezien heb. Het verhaal is misschien niet zo bijzonder maar dat stoorde mij geenszins. Zonder engelse ondertiteling had ik deze film misschien net zo mooi gevonden. Dit soort films moet je nu eenmaal gewoon ondergaan. De focus in Aziatische films - en dat is het grote verschil met westerse films - ligt nu eenmaal, en dat is mijn ervaring, niet op het verhaal maar op het audiovisuele. Dat geldt ook voor deze film die van mij daarom ook de hoogste waardering krijgt.

5,0*

Jammer dat ik het hoofdverhaal niet zo goed kon volgen. Wat was er nu effectief echt gebeurd en gezegd? Was mij een beetje een warboel en stoorde me wel. Hierdoor ontbrak elke emotionele binding met de hoofdrolspeler.

Los daarvan; knappe beelden, erg te spreken over de muziek. De korte zijverhaaltjes waren wel leuk!