Linda Linda Linda (2005)

Heerlijke Yamashita. Ik had afgaande op plot en poster een breuk met ander werk van hem verwacht en daarom de film al een tijdje links laten liggen. Een breukje is er ook wel in die zin dat de film meer plot heeft en daardoor toegankelijker is, maar het observerende, het "slice of life"-achtige, de timing en de droge humor zijn er nog steeds, evenals de pessimistische kijk op het leven in Japan dat als toekomstbeeld extra wrang werkt in een comming of age komedie.

Bewonderenswaardig hoe er tegen deze achtergrond zoveel onopdringerige warmte naar voren komt. Dat ligt mede aan het respect en gevoel voor grenzen waarmee Yamashita de slome meiden in beeld brengt en me hierin aan Tokyo.Sora en Straweberry Shortcakes deed denken (Of, als tegenvoorbeeld, Hiroki wiens blik soms erotisch getint is.) Dit is hún film: geen über-cute, zo goed als geen ouders, amper leraren en alleen in de nevenplotjes zijn er jongens. Stuk voor stuk behouden ze een ontroerende afstand.

Opvallend trouwens ook het contrast tussen het sombere uiterlijk van de school en het vrolijke schoolleven in de soundtrack.

Het laatste half-uur is niet helemaal geslaagd, maar het is wel boeiend om te zien hoe de obligate succesvolle optredens geconfronteerd worden met leegte en verval, stortregen en een slotlied met bijtende tekst. Het zijn toch vooral warmte en gulle glimlach die het gevoel bepalen waarmee de film me achterliet.

Ontzettend weinig verhaal en voor mij toch bijna twee uren boeiend. Dit soort voortkabbelende films ligt me wel. Niet zo goed als Tennen Kokekkô, maar zeker de moeite van het kijken waard.

Een highschoolfilm, maar dan niet zo overdreven als de Amerikaanse versies. Gewoon 'gewoon' en daarom leuk(er).

Ik ben niet onverdeeld gecharmeerd van deze film over een rockbandje, dat in een paar dagen tijd in elkaar geflanst wordt om te kunnen deelnemen aan een muziekfestival. Een trage film met weinig ontwikkelingen, dan wel noemenswaardige scènes. De scènes, die de moeite waard zijn, komen vooral voor rekening van Doona Bae, die met grote ogen de wondere wereld om haar heen aanschouwt. Ik vind Swing Girls (2004) een stuk leuker, temeer omdat ik de titelsong "Linda, Linda" meer associeer met herrie dan met muziek. Kwestie van smaak uiteraard.

Njah.

Op de één of andere manier had ik toch al een vermoeden dat dit niet meteen iets voor mij ging zijn. Nochthans heb ik verder niks tegen de Japanse highschool dramas, maar wanneer er muziek aan te pas komt is het vaak toch een stuk minder. Die is meestal nogal zoutloos en pover, een beetje zoals de gehele regie van Yamashita eigenlijk.

Visueel is het best lelijk, het acteerwerk had ook wel iets beter gekund en de focus ligt wel erg vaak op de muziek, die gewoon niet om aan te horen is. Bleke rock, zonder pit en drive. En dan nog eens erg slecht uitgevoerd ook.

Het drama weet verder ook niet echt te pakken, waardoor de speelduur ook een probleem wordt. Bijna twee uur is te lang voor deze film. Best raar dat deze zo'n positief imago heeft, want wie Japanse dramas wil zien kan er zo 100 betere uitkiezen, niet meteen een genre waar de film dun bezaaid zijn. Deze is zelfs eerder ondermaats, maar misschien was dit nog iets leuker en frisser in 2005. Al twijfel ik er een beetje aan, anders had ik hem toen wel al gekeken, niet meteen een héél obscure film dit.

2.0*

Schoolbanddrama! Net voor het optreden op het grote schoolfestival (meerdaags! Ik moet zeggen: het ziet er gezellig uit op een lekker kneuterige manier) hebben Kei (Yuu Kashii) en Rinko slaande ruzie. Niemand weet precies waarover, maar zo gaat het altijd met die twee. En gitarist Moe (Shione Yukawa) heeft tot overmaat van ramp haar vinger gebroken. Bassist Nozomi (Shiori Sekine) en drummer Kyoko (Aki Maeda) weten Kei te overtuigen terug te komen en zij zal wisselen van keyboard naar gitaar, een instrument dat ze nog niet speelt. Als zanger rekruteren ze de Koreaanse uitwisselingsstudent Son (Bae Doona), ondanks dat haar Japans erg matig is en ze de Japanstalige powerpopklassieker 'Linda Linda' van de Blue Hearts willen gaan spelen. De eerste repetitie is zo dramatisch dat iedereen er de slappe lach van krijgt. Drie dagen dag en nacht oefenen volgen, waarin hechte vriendschappen worden gevormd.

Linda Linda Linda heeft een behoorlijk reputatie als feelgood coming-of-age cultklassieker en dat kan ik na kijken beamen. Het is een bekend gegeven - de laatste onbezorgde dagen van de jeugd met zomeravonden die eindeloos lijken te duren en vriendschappen die voor eeuwig lijken, maar snel oh zo tijdelijk blijken te zijn - maar Nobuhiro Yamashita vertelt het lekker sec, met kurkdroge humor; de scene waarin Son uiterst zakelijk een aanbidder afwijst na de nodige verwarring omdat ze het Japanse woord voor 'verbrandingsoven' niet kent, is cringekomedie op zijn best. Yamashita heeft ook oog voor een mooi verstild beeld, een beetje alsof Ozu een highschoolfilm heeft gemaakt.

De karakters voelen ook echt als meiden die in een band zitten. Alle vier de acteurs spelen prima, maar het is toch vooral Bae Doona die de show steelt met haar gevoel voor komische timing. Goede punkzangeres ook.

(Gezien op Mubi)