Wiener-Dog (2016)

Dik 20 jaar na 'Welcome to the Dollhouse' komt regisseur Todd Solondz met (voor mij) z'n minste film tot nu toe. Eén hond, meerdere baasjes. 'Wiener-Dog' kent leuke momenten, zwarte humor, maar in magere mate helaas. De film begint best aardig, fris en vermakelijk. Maar wordt eigenlijk steeds minder. De film heeft weinig tot niks te doen met 'Welcome to the Dollhouse', alleen Dawn zien we ff kort terug in een sequentie samen met haar (bijna) verkrachter Brandon. De film voelt wat nutteloos aan, dat maakt niet uit, maar ik kan er niet heel veel mee. Geinig voor een keer, maar nooit weer.

Solondz is (een beetje) terug.

Na Dark Horse was ik juist erg bang dat Solondz beetje geweest was. Toch lijkt dit juist weer een curve omhoog. Veel typische Solondz dingen. Naïef kindje, afstandige ouders, doelloze voornamelijk blanke mensen. Vond het idee van het volgen van een hondje leuk. Daardoor zijn het meer 4 korte films. Solondz zijn blik blijft toch altijd ongemakkelijk maar dat maakt het ook wel zo leuk. Vooral Danny de Vito's deel vond ik wel geestig. Als leraar van een filmacademie. Leek mij vrij autobiografisch. Ik begrijp de kritieken wel. Hij doet niet heel veel nieuws, en schuurt nog niet zoveel als hij kan. Maar er is zeker genoeg te genieten als je van zijn manier van cinema houdt. Ik zal de liefhebbers dit zeker niet afraden. Ook omdat dit soort cinema niet gek veel gemaakt word. We zien wel veel films over twintigers/dertigers die toch wel een zwaar leven hebben. Moet ik nou wel of geen kinderen!? Maar dit ongemakkelijke, dit lelijke mis ik toch best wel. Solondz zou anno nu nog genoeg ammo moeten kunnen vinden om zijn cinema te maken.

Einde is niets minder dan geweldig. Het is eigenlijk extreem flauw. Maar doordat hij zo droog is door de hele film heen (exclusief de intermezzo) is het toch wel erg leuk.

Nutteloos vind ik het niet overigens. Het idee is uiteindelijk toch vooral dat de hond helemaal gek wordt van deze vreselijke mensen en zelfmoord pleegt.

3.5 sterren. Hoop dat hij nog financiers kan vinden voor een echte klapper.

Matige film waarin vier verschillende verhaallijnen de revue passeren met een teckel als de verbindende factor. Het eerste segment is het beste, de rest valt wat tegen. Typische tragikomedie van regisseur Todd Solondz, maar minder scherp en het heeft te weinig om het lijf. Wel weer een aantal lekker ongemakkelijke dialogen.

Droogklootkomedie met een lichtelijk zwartgallig randje. Misschien een wat onlogische keuze voor een eerste Solondz, maar Happiness zal er binnenkort ook wel aan geloven. Daar verwacht ik ook wel wat meer van, want hoewel dit absoluut vermakelijk was wordt de potentie van deze film toch niet echt ten volle benut. Vooral het middenstuk (met Dawn) wil bij momenten niet zo vlotten en mist een beetje aan scherpte. Gelukkig wordt dat in het laatste segment grotendeels goedgemaakt. Heerlijke rol van Burstyn ook daar.

Best lollig allemaal, maar net iets teveel dooie momenten en wat te braaf voor een écht hoge score. 3*.