October Sky (1999)

Super sentimentele 'let your dreams come true' - Amerikaanse film...

..and I love it

Ik ben toch wel een beetje een sucker voor dit soort films. 4 sterren dus aangezien het imo een superieur gemaakte feelgood-movie is.

Goed gemaakte, degelijke en nogal voorspelbare feel good-film. Over je dromen waarmaken enzo. Er bestaan veel slechtere films in dit genre en het heeft zeker zijn charme, maar toch was dit wat mij betreft zo mierzoet en dik aangezet dat het zijn doel een beetje voorbij schoot.

3.0*

Clichématig en voorspelbaar, maar wel een erg sympathieke feelgood film. Eigenlijk is de film in alle aspecten sterk tot uiterst degelijk gemaakt, ook al is het 'volg je dromen' plotje niets nieuws. Het sterke acteerwerk valt sowieso op, met name Gyllenhaal en een ijzersterke Cooper zetten goede rollen neer. Verder heeft October Sky een goede vaart heeft, de film vliegt voorbij, en is hier en daar ontroerend en af en toe erg geestig. En af en toe nogal zoet en sentimenteel.

4 sterren.

Wat een prachtige poster! Erg leuk en mooi filmpje ook trouwens. Gyllenhaal is goed en Cooper, Dern en de ''drie vrienden'' doen het ook uitstekend. Het is allemaal zo voorspelbaar en sentimenteel opgedikt, maar daar blijf ik toch een zwak voor houden. Het einde vond ik dan ook prachtig.

Daarnaast kent de film ook veel erg grappige scénes (de pijlen die vaak alle kanten op vliegen), een paar mooie, redelijk ontroerende scénes, maar vooral ook veel feel-good. De vier vrienden die de tijd van hun leven hebben. Naast het feit dat de droom van Gyllenhaal uitkomt is het ook mooi om te zien hoe een buitenbeentje bij de groep wordt gehaald en door Gyllenhaal een heel ander (en waarschijnlijk leuker en beter) leven heeft geleidt, dan dat hij anders had gehad als Gyllenhaal niet geobsedeerd geraakt zou zijn door raketten. Ja, mooi filmpje. Dikke voldoende dus ook.

Mooie, sentimentele en nostalgische film dat het tijdsbeeld en de emoties goed weet weer te geven. Goede cast ook. Op deze site wat onbekend; het is onterecht.

3,5*.

Heerlijk feelgood filmpje. Overgedramatiseerd, maar als ze het goed doen, vind ik het niet erg.

Er zijn zoveel mensen die niet doen wat ze echt willen. Die hun passie niet achteraan gaan, maar meegaan met de malaise van de dag. En als je een echte passie hebt, en een ongelooflijke doorzettingsvermogen, dan zijn er mooie dingen haalbaar, zoals Homer Hickam heeft laten zien.

Goede rol van de jonge Jake Gyllenhaal. De mooiste momenten vind ik die met de vrienden, die langzaamaan - sommigen onbewust - de tijd van hun leven hebben met het bouwen van raketten (Stand by Me schoot ook nog even door m'n hoofd). Fraai sfeertje, de jaren '50 zijn goed (genoeg) weergegeven.

Gewoon 108 minuten genieten. En daarna nog zo'n 108 minuten een goed gevoel hebben, door de film.

4* wel-welverdiende sterren.

Op aanraden van Nicolage Rico gekeken en hij beviel prima. Een leuke, jonge cast dat flink wat nostalgie teweeg brengt. Een leuk onderwerp en zo'n dorpje in de jaren 50 doet het altijd goed bij mij. Verder wordt het allemaal nergens echt bijzonder en blijft vooral het raketbouwen een beetje teveel aan de oppervlakte, maar heb me toch prima vermaakt.

3,5*

Dr Von Braun is a great scientist... but he's not my hero!

Mooie mooie film zeg. Zo ontroerend ook dat ik er natte oogjes aan over hield. De film had ook enkele van mijn favoriete acteurs achter de hand, een fantastische Chris Cooper en de immer verfrissende Laura Dern dus dat kon niet mislopen. Ook Gyllenhaal ontgoochelt niet en schept een enorm sterke vader-zoon relatie. Zoons die hun vaders trots willen maken over hen en vaders die de held zijn van hun zoons... dat beweegt me altijd wel, en hier wordt het prachtig uitgewerkt. Vader is een mijnwerker en wil zijn zoon ook in de mijn zien, omdat het er al generaties lang zo aan toe gaat. Hij begrijpt niet dat een toekomst ook kan gebouwd worden op de passie voor iets, in dit geval raketten bouwen. De vier "Rocket Boys" starten met heel weinig en raken proefondervindelijk heel ver. Ze hebben ook het geluk dat mrs Riley hen steunt en gelooft in hun gedrevenheid en hun talent.

Op het einde komt de feelgood er op alle manieren aan te pas maar het is niet fake en komt er op bijna spontane wijze bij. Er zit een lach bij (die scène waar de boys een treinspoor weghalen ), een traan, enkele wijze bedenkingen, een soms aanstekelijke tederheid, plots een prachtige dialoog die ertussen gegooid wordt, ... voor mij een 5* film.

Leuke film. Voorspelbaar weliswaar. Bijna een promotiefilm om eens iets concreets te gaan studeren in plaats van afgeleverd worden als de zoveelste klepkous die communicatiewetenschappen heeft gestudeerd. Enige minpunt is dat Werner Von Braun wel erg vaak genoemd wordt als Homer's "big hero". Die man kon alleen dankzij de dood van duizenden dwangarbeiders tijdens WW2 zijn raket werk voor de Nazi's doen. Maar goed, dat was eind jaren '50 nog niet aan het daglicht.

Deze film gekocht op een rommelmarkt voor 1 euro. Eigenlijk om Laura Dern. Ik vind haar altijd zo puur en echt overkomen in films. In deze film speelt ze niet zo'n grote rol, maar is weer heerlijk op dreef. De jongens spelen ook allemaal erg goed, maar de moeder (Natalie Canerday) vond ik eruit springen. Wat een actrice. Het is verder een geinig verhaal, blijkbaar waargebeurd. Nou, zeker leuk om eens te kijken.

Ontroerende film die niet alleen die passie voor wetenschap weergeeft, maar ook een enorm mooie relatie tussen zoon en vader weet op te bouwen. Coming of age dat een inspiratie kan zijn voor vele andere jongelui. Ga voor een diploma en maak iets van je leven. Het is niet gemakkelijk, voor niemand niet, maar zij die niet opgeven geraken er. Altijd.

Gyllenhaal heb ik altijd een geweldige acteur gevonden en is zelden in een zwakke film te zien. Laura Dern zou ik niet direct mijn favoriete actrice noemen maar hier speelt ze weergaloos. Ook Chris Cooper speelt zijn rol vlekkeloos en ik zou niemand kunnen bedenken wie dit beter had gedaan.

Als liefhebber van astronomie en wetenschap in het algemeen vond ik dit een prachtige film. Ik zal hem daarom ook in mijn top 10 zetten want ik vind dat iedereen deze film gezien moet hebben. Ik kan gewoonweg niet geloven dat deze October Sky nog niet eens 500 stemmen heeft.

"No. Coal mining may be your life, but it's not mine. I'm never going down there again. I wanna go into space."

Deze film kwam me héél erg bekend voor, maar nooit op gestemd blijkbaar al denk ik wel dat het een aantal jaar geleden is geweest dat ik deze film voor het laatst heb gezien. Na mijn weekend op een festival had ik behoorlijk veel zin in een wat "rustigere" film, om zo maar even te zeggen. Deze film viel me vrij snel op, dus dan maar de keuze gemaakt te kijken. En wat een leuke rit, een veel belovende film die je eigenlijk direct inpalmt met een onwijs leuk verhaal. Vooral in de tijden dat dit soort dingen nog vrij onbekend waren, om zo maar te zeggen.

Toch ook een prachtig inzicht hoe uitzichtloos het leven kon zijn in die tijd, dat je gewoon wist dat je op de zelfde plek als je vader terecht komt lijkt mij een heel naar idee, zeker met dat zware ongezonde werk als de koolmijnen. Een vrij dramatisch en zwaar achtergrond verhaal, maar wel iets waar Johnston niet al te veel tijd in kwijt wil. Dat maakt het soms niet emotioneel genoeg in mijn ogen, want naast een paar negatieve momenten zoals ongelukken is de film dus ook niet zo diepgaand. Eén ding is zeker deze film gaat het hebben over de ambitie van Homer en voornamelijk zijn passie voor rakettechnologie.

De successen zijn uitvoerig in beeld, en dat is ook een leuk aspect van deze film. Niet te veel negativiteit is ook goed, en niet persé nodig een leuke film te maken uiteraard. Ik vond het leuk hoe men hun onderzoeken deden en de hele uitvoering, erg vermakelijk verhaal en ook leuk om te volgen. Daardoor is October Sky een onwijs leuke, soms sentimentele coming of age die uiteindelijk inderdaad vrij cliché is maar wel gewoon leuk, en dat is het belangrijkste.

October Sky is een nogal typisch uitgewerkte biografische film. Veel negatief kan ik er niet over zeggen, maar hoogstaand wordt het vrijwel nergens. Het is vooral eentje dat erg sentimenteel wordt naar het einde toe en vooral de relatie tussen Homer en zijn vader valt erg hard op. De vader die op geen enkel moment zijn zoon steunt en hem liever in de mijnen ziet werken, maar op het einde helpt hij hem toch zodat hij de beurs kan winnen. Ook het handje op Homer's rug bij het lanceren van de raket, voelt te sentimenteel en geforceerd aan. Verder valt er weinig op het acteerwerk aan te merken, maar over het algemeen is het een typische feelgood dat nergens echt speciaal wordt.

3*

Maandagavond met deze October Sky aan de slag mede mogelijk gemaakt door Netflix en een paar weken terug nog aangeraden door een collega. En zowaar had deze film een keer wel goede cijfers, dus vooruit dan meer met zo'n cijfergemiddelde en behoorlijke cast.

Het verhaal is simpel zat met het dorpje gevestigd rond en afhankelijk van de steenkoolmijn waar het praktisch vanzelfsprekend is als arbeider ondergronds te gaan en dat gevoel wordt in de openingsfase goed gevangen door de turende ogen in de lift naar de oneindige hemel, en bij het turen en dromen zal het bij de meeste ook blijven. Maar niet voor Homer en zijn maten die alles op alles zetten voor een schoolproject en wie weet meer want de jongens zijn niet bepaald op hun achterhoofd gevallen en leggen zich er simpelweg niet bij neer dat ze ook ten prooi zullen vallen aan het duister, rode ogen en stoflongen. Dit met wisselende reacties tot gevolg. Eén ding rond de film, de boodschap, is vrijwel direct duidelijk, dat een leven nooit zonder drempels en obstakels is en je moet durven dromen en handelen om dingen te bereiken.

En binnen de veilige kaders van een typische feel good coming of age drama is October Sky vooral prima en vermakelijk zoals de ruimte race zelf met de paranoia richting het 'Russische ding', maar ook de band tussen de vier jongens die een beetje aan Stand By Me doet denken, maar vooral ook wanneer hun testlocatie aandacht trekt tot en met cheerleaders aan toe. Binnen dat kader wordt er prima geacteerd, is Chris Cooper stug en moeilijk als altijd, hebben we met Courtney Cole en Laura Dern ook nog wat eyecandy en is October Sky alleszins degelijk en goed te nu noemen.

Ik persoonlijk heb er niet heel erg veel mee en vind het allemaal net iets te braaf en voorspelbaar, maar ja, als het niet spannender geweest is kan je dat er nu ook niet van maken, zo simpel is het ook weer. Pluspunt zijn op het einde nog even de oude beelden van de betrokken. Een 3,5, maar verder is dit niet iets dat ik snel weer ga kijken of aan mijn collectie hoef toe te voegen.

Ik kwam een filmpje op Youtube tegen van een meneer die een rondje aan het rijden was in de buurt van waar deze film speelt, en hij noemde de titel. Dus ik dacht, laat ik eens kijken.

De plaats van handeling die in de film al zo triest is, een schoolvoorbeeld van West Bumfuck, USA waar je ineens de betekenis van The River van Springsteen weer in de volle breedte en diepte bij langs krijgt I come from down in the valley / where mister, when you're young / they bring you up to do / like your daddy done, in de tegenwoordige tijd is dat nog tien keer erger. Volstrekt uitzichtloos, een gemiddeld jaarinkomen van iets van 10.000 dollar, alles wat aan gebouwen nog staat valt van ellende in elkaar, alles dicht, niemand op straat. Niemand wil kolen meer tenslotte, en met dank aan Trump niet omdat het slecht is voor wat dan ook, maar gewoon te duur.

Super mooie rollen van Laura Dern, Chris Cooper en in iets mindere mate ook Jake Gyllenhaal - hij speelt bijna de hele film prima, maar verprutst ook een scene behoorlijk. De beelden zijn erg fraai en voor zover ik het even kan zien ook ter plaatse of daar vlak in de buurt gedraaid, en de hele boel met de raketjes komt er erg fraai uit. Wat ik aan de andere kant net een beetje miste was de plaatsing in de jaren-60, op een of andere manier voelde de film aan alsof het veel later speelde qua sfeer. Niet van inhoud natuurlijk. Misschien omdat de geur van het verval nog te sterk in mijn hoofd zat.

Jammer dat de film nogal mierzoet is verder, met de cliche formule 'lach en traan', en wat tranentrekkerige beelden aan het einde met veel te veel vioolmuziek. Toch geeft het verhaal en de film - en zeker samen met hoe het er in Coalwood nu bij staat - een erg verhelderend beeld van de minder bekende kant van de VS. Wat we hier gemiddeld niet te zien krijgen - de uitzichtloosheid, de armoede, de achterlijkheid van de talloze West Bumfuck dorpjes en stadjes waar niets gebeurt, nooit iets gebeuren gaat en maar een paar mensen die de kans krijgen te ontsnappen. Meestal eindigt dat dan in het leger, tenslotte, zoals die beroemde poster zegt, not everyone gets to be an astronaut.

Homer Hickam kwam ook in het leger terecht, maar daarna ook bij de NASA. En hij leeft nog, Homer bedoel ik, en schrijft het ene boek na het andere - 19 titels staan er op de wikipedia. Als ik mijn huidige leesvoer-voor-het-slapengaan uit heb wellicht eens een van opzoeken.