WiNWiN (2016)

Ja, dat dacht ik ook. En dat geeft mij ook een ingang voor mijn recensie. Zoals ik al aangaf in het IFFR-topic vond ik Winwin bijna niet om doorheen te komen. Een deel daarvan komt door keuzes als dit. Een grap om personages constant in slogans te laten praten kan perfect werken in een korte film van 10 minuten, maar het is een grap daarna is het ook wel mooi geweest. En het blijft maar herhaald worden, tot aan het einde toe. Ook de aankleding, die zeker tot op de puntjes verzorgd is, mist zijn effect omdat het zo cliché is als de pest. De sets zijn precies zoals we verwachten bij de personages en bevatten geen verrassingen. Dat maakt het ook makkelijker om het mooi te brengen, want er zijn al voorbeelden genoeg. Laat ik niet eens beginnen over de keuze om het grootste aantal shots te laten bestaan uit talking heads voor een kale achtergrond die recht tegen de camera spreken. De kritiek daar spreekt voor zich.

Het is een extreem vermoeiende film. Aanvankelijk vond ik het best geestig, maar na een kwartier werd ik overvallen door de angst dat de film alles al gezegd had dat het wou zeggen. En dat was ook zo. Wat volgt is een herhaling van zetten in wat toch al een makkelijke satire is. En een vaak zinloze satire, ook nog eens. Er zit veel absurdisme in, waar ik doorgaans een fan van ben, maar hier miste het vaak scherpte of een goed punt. In plaats van de inhoudelijke kritiek te versterken leidde het er vanaf, werd alles te onherkenbaar en te veel een vorm van gekkigheid. Net nu zoiets als The Big Short op een enorm innovatieve en scherpe wijze dit onderwerp beter aanpakt valt een Winwin op dit gebied extra door de mand.

Plus, het ergst van alles: wat praten deze mensen irritant. Steeds dat monotone, met veel onnatuurlijke pauzes. Veel vervelender dan dat wordt het niet. Het levert een enorm inhoudelijk drammerige film op die ook nog eens een drammerige toon heeft. Nogmaals: vooral erg vermoeiend. Ik heb me geërgerd en het leek wel alsof ondanks de korte speelduur het nooit zou eindigen, door het gebrek aan afwisseling. Dit is het type film waarvoor ik Hoesl graag had willen wijzen op het korte film-formaat. Immers, soms kan perfectie al bereikt worden in vijf minuten.

1*