Un Crime au Paradis (2001)

Plezierige Franse komedie met absurde, grappige toestanden en eenvoudige maar rake dialogen.

De drie hoofdrolspelers, toch zeer belangrijke namen in de Franse cinema, acteren om ter best maar Villeret, in een voor hem niet onbekende rol van simpele dorpeling en André Dussollier, schitterend in zijn advokatenact, stelen toch de show.

Soort zwarte komedie.

Film met galgenhumor.... , maar wel te pruimen als je van Franse (dorpse) sferen houdt....

Deze film moet het vooral hebben van de nostalgische sfeer en Jacques Villeret als droogkomische lamlendige. Hij is hier als een vis in het water. De echtelijke ruzie met Josiane Balasko doet meermaals denken aan Gabin en Signoret in Le Chat (1971), maar Un Crime au Paradis is een remake van La Poison (1951).

De film is uit 2001 maar oogt als een jaren 80 film, toen dit soort films nog veel meer werden gemaakt. Dat bedoel ik als compliment; het is een degelijke old skool Franse komedie.

Verrek, wat een verward zootje! Normaal zou ik Jean Becker alles vergeven. Afgelopen zomer hield ik het niet droog bij Les Volets Verts, zonder twijfel de allermooiste film van 2022. Nu Claude Miller er niet meer is, is Becker de laatste sterkhouder van de Franse post-cinéma de papa. Vrij letterlijk in het geval van Becker, daar hij het nageslacht is van te vroeg gestorven legende Jacques Becker. Kan je je voorstellen wat een traditie, samen vertolken vader en zoon de hele naoorloogse Franse cinema. Ironisch genoeg was de filmografie van vader Jacques zelfs moderner dan die van zoon Jean, maar kan je het hem kwalijk nemen? De gruwelen der hedendaagsheid dwingen de kijker inderdaad tot een vlucht onder het warme deken der nostalgie. Dat Un Crime au Paradis zich afspeelt in een soort artificieel, gezapig niemandsland kan ik Becker dan ook geheel vergeven. Het moeten zogezegd de jaren '80 uitbeelden, maar het had evengoed de jaren '50 of de 18de eeuw kunnen zijn. Je hoort de post-daneyisten al fulmineren over deze puy-du-fou'isering van de Franse cinema. Het geheel overstijgt het volkstoneel eigenlijk nooit, maar de aarzelende charme van Villeret maakt bijzonder veel goed.

Wat ik Becker echter niet kan vergeven, is dat hij het bronmateriaal totaal verminkt. De sardonische, amorele klucht van Guitry heeft hij om onduidelijke redenen omgevormd tot een wat gemoedelijke tragikomedie. De pogingen om sympathie op te wekken voor het hoofdpersonage, werken averechts. Dat hij beraamt om zijn vrouw te vermoorden, is niet zo erg, omdat hij van zijn geitjes houdt? De halfslachtige empathie voor het dragonder van zijn vrouw, is al helemaal penibel. Ergens probeert de film toch medelijden voor haar op te roepen, omdat ze zich afgewezen voelt door 'Jacky', haar zwarte kinesist. De relevantie van dit moment ontgaat me volledig. Is het een soort trope / conventie die ik mis dat blanke plattelandsvrouwen van middelbare leeftijd zwarten fetisjeren? Paradoxaal genoeg maken deze pogingen tot humanisme de film lichtjes afstotelijk. Het origineel La Poison was, zoals het Guitry betaamt, een staaltje fijnzinnige, misogyne provocatie. Deze Crime au Paradis etaleert daarentegen een platte, banale vorm van alledaagse vrouwonvriendelijkheid. Een beetje als een ploert die domweg een jonge vrouw als 'juffvrouw' aanspreekt en niet eens beseft dat hij haar daarmee op stang jaagt. De charmante weergave van 'het Frankrijk van weleer' ten spijt, is Un Crime au Paradis vooral een kind van zijn tijd. In zijn zinloos gewentel in sentiment, voelt de film pijnlijk hedendaags.