His Private Secretary (1933)

Tussen The big trail (1930), de film die hem een ster had moeten maken, en Stagecoach (1940), de film die dat (eindelijk) deed, maakte John Wayne 59 (B-)films. Dit is de éénentwintigste daarvan, en hij speelt hier een contemporaine losbol die de ware liefde vindt. Zonder zijn naam (bij de credits niet eens "above the title" of zelfs maar als eerste van de cast genoemd) zou deze film vermoedelijk niet eens meer in de boekjes staan; het oogt allemaal tamelijk goedkoop (zelfs de kamersets zijn krap), en door de verouderde techniek (lange takes met weinig close-ups of andere montage, geen achtergrondmuziek) wordt de film sloom en zonder tempo. Wayne zelf mist hier nog finesse; als hij niet in beeld is valt de film af en toe nog wel mee, maar het blijft een lang uur.

Kleine bijrolletjes geven de film nog enige sjeu, zoals de merkwaardige garagehouder die door Wayne wordt uitgekocht (Al St. John, oorspronkelijk uit de stal van Mack Sennett), en vooral de schlemielige maar innemende secretaris van Wayne's rijke vader; die acteur (Arthur Hoyt) kwam helaas nooit boven het niveau van bijrollen uit (alleen al in dit jaar 1933 speelde hij in nog 27 andere films), maar gelukkig kreeg hij op het eind van zijn carrière nog veel werk van Preston Sturges.

Niet onaardig, relatief gezien dan. Het verhaal is best heel leuk maar zo zich veel meer lenen voor een screwball met Cary Grant. Er zitten ook best leuke momenten in en die 60 minuten kijkt de film wel redelijk weg.

Maar verder matig geacteerd, soms mis je hele stukken aan film lijkt het, weinig opzienbarend gefilmd (erg statisch allemaal) en ook niet echt iets om mee te leven. De film had ook zeker niet langer moeten duren met dit niveau, maar had juist wel langer moeten duren om een hoger niveau te halen. 2,0*.

Ohhhh... better let sleeping dads lie, eh, Diggs?

De alleroudste John Wayne films (die filmpjes die nooit langer dan 60 minuten duren) zijn vreemd genoeg vaak nog redelijk makkelijk te vinden. Waarschijnlijk omdat een erg groot deel van die periode in public domain is terecht gekomen waardoor iedereen ze op DVD mag uitbrengen. Blijkbaar is de naam van John Wayne nog groot genoeg om dat nog steeds te blijven doen en een weekje geleden stootte ik op zo'n box met dat soort films met daarin 3 John Wayne films die ik nog niet had.

His Private Secretary situeert zich in de onderste regionen van het oeuvre van Wayne en valt vooral op omdat het geen Western is. In deze periode speelde de Duke al wel mee in een aantal vermakelijke B-Westerns zoals Sagebrush Trail en Riders of Destiny en deze keer gaat hij de romantische toer op. Sowieso iets dat niet zo erg vaak gebeurde en hier is hij zelfs een heuse rokkenjager. Leuk om te zien, maar daar stopt het dan ook wel. Het plotje hangt met haken en ogen aan elkaar en zeker na ongeveer een halfuur lijkt het alsof er stukken uit de film zijn verdwenen. Precies alsof regisseur Phil Whitman dit perse onder de 60 minuten wou krijgen en er dan maar halverwege de schaar heeft ingezet. Beetje jammer, want tot dan was vooral de strijd tussen Dick en zijn vader best nog wel leuk.

We zullen het nooit weten, maar de kans is klein dat de film effectief nog enige bestaansrecht had gehad mocht John Wayne hier niet in hebben meegespeeld. De Duke speelt hier dus een ietwat atypische rol voor hem als rokkenjager en hij geraakt er eigenlijk nog vrij goed mee weg. Zeker wat verderop in zijn carrière zou hij nogal houterig worden wanneer het op het scènes met het andere geslacht aankwam, maar met Evalyn Knapp behoudt hij nog een goede chemie. Verder nog zo'n heerlijke jaren '20 diva in de vorm van Natalie Kingston, die Polly speelt, en een degelijke Reginald Barlow als de vader van Wayne. Die laatste wordt wel geconfronteerd met de slechtste dialogen uit de film (op een bepaald moment zegt hij iets dat zijn secretaresse de enige vrouw is die ooit iets voor hem heeft betekend, met uitzondering van zijn vrouw) maar het kan er nog mee door.

Enkel en alleen voer voor de John Wayne completisten, dat lijkt me wel duidelijk. Met His Private Secretary heb ik nu de kaap van de 60 films met de acteur in een rol overschreden, wat uiteindelijk nog maar iets van een derde van zijn oeuvre is.. Nog een lange weg te gaan dus maar laat maar komen! Ik blijf fan.

2.5*