Qing Mei Zhu Ma (1985)

“Stop bothering Chin. What’s over, is over”, zegt Lung tegen het einde van de film tegen de nieuwe bewonderaar van zijn vriendin. Eigenlijk beschrijft die laatste zin in een notendop de volledige synopsis van deze film, die er maar niet in slaagde mij naar het puntje van mijn stoel te trekken. Daarvoor vond ik deze teloorgang van een relatie tussen twee mensen, die goeddeels langs elkaar heen leven, niet interessant genoeg, in weerwil van de soms fraaie opnamen van (nachtelijk) Taipei.

Weer erg matig.

Het botert gewoon niet tussen Yang en mij. Terwijl een Tsai en Hou er wel in slaagden op boeiende films te gaan maken, zijn de films van Yang vooral doorsnee en onopvallend. Ook deze film dobbert maar een beetje rond, zonder daarbij echt te bekoren.

Visueel is het ook zo droog allemaal. Taipei als stad komt nooit mooi uit de verf, het kleurgebruik is grijs en onaantrekkelijk en ook het cameraewerk lijkt vooral functioneel. En als Yang al eens wat probeert (voor de grote neon-reclames bevoorbeeld, oogt het gewoon lelijk.

Verder zijn ook de personages niet al te boeiend en blijft Yang vooral een verteller, eerder dan een volbloed regisseur. Ik vind z'n films qua regie redelijk ondermaats, waardoor de verhalen die hij wil vertellen eigenlijk bij voorbaat al gedoemd zijn om te vervelen.

Echt barslecht of irritant zijn z'n films zelden, wel duren ze veel te lang en weten ze gewoon te weinig te boeien. Niet mijn regisseur vrees ik.

1.5*

Als sfeerportret van een stad erg mooi, met die beelden van rijen auto's (prachtig gemaakt met een beetje zoom) en flatgebouwen en 'neon-reclames die glitterend lonken' en van de levens van mensen erin. Maar juist die levens zelf van de hoofdpersonen, die boeien een stuk minder. Vooral op opervlakkig niveau, hoe ze eenzaam zijn in de grote stad (en een Sofia Coppola portretteerde dat ooit ook veel beter, maar ook Antonioni deed dat vaak beter) gaat het nog wel, maar op dieper niveau niet. En richting het einde komt de nadruk steeds meer daarop te liggen. Terwijl dat niet Yang's sterkste kant is. Hij is goed in sfeer scheppen, maar de inhoud boeit minder. De kritiek die ik gaf bij The Terrorizers geldt hier ook wel een beetje, maar net wat minder sterk allemaal. Dus de score is nog net wel wat hoger. Afgerond naar boven 3,5*.

Langzaam en met enorme tussenpozen zie ik het beperkte zeven films tellende oeuvre van Edward Yang en tot nu toe in omgekeerde volgorde. Dit is mijn vierde en de oudste en steeds meer blijkt dat zijn laatste film Yi Yi het buitenbeentje is en afwijkt van de rest, Taipei Story heeft de complexe verhouding tussen omgeving, geschiedenis van Taiwan en een persoonlijk verhaal van A Brighter Summer Day. Maar qua uitwerking en personages zitten we dichter bij The Terrorizers. Die film is echter haast abstracter en extremer in zijn vormgeving, deze heeft meer compassie met de karakters. Ook meer dan een van de voornaamste invloeden van Yang, Antonioni. De film is behoorlijk neerslachtig en stelt dat het lot van Lung en Ah-Chin een natuurwet is door het te spiegelen aan de omgeving.