Muñecos Infernales (1961)

Ok ben ik nog maar de 3de persoon die hier een stem aan geeft en de eerste die een bericht plaatst. Die oude Mexicaanse horrorfilms vind ik wel erg sfeervol en ook qua verhaal zit dit eigenlijk goed. Het is eigenlijk een van de weinige films over voodoo, zombies, poppen en witch doctors en die al deze elementen op een eenvoudige doch boeiende manier weet te brengen. Karakters worden weinig uitgediept maar het zijn er ook teveel om allemaal. Het begint ook allemaal mysterieus tot plots bekend raakt dat achter de moorden poppen zitten die de geest/ziel van een vorig slachtoffer hebben en er fysisch ook heel hard op lijken. Ook de rituelen toonde de witch doctor ons, lekker creepy allemaal.

Vrij aardige Mexicaanse chiller over een Voodoo-priester en zijn leger van killer-dolls (die nogal doen denken aan The Thunderbirds).

Zestige jaren Mexicaanse horrorfilm met als meest bijzondere een stel verontrustende levende poppen (aka kleine mensen met poppenmaskers) Echter werden de oren van mijn hoofd geklets door het aanwezige dialoog. De film laat zich inspireren door hetzelfde bronmateriaal, de roman van A. Merritt getiteld Burn Witch Burn, als ook The Devil-Doll (1936) van Tod Browning

Deze film focus zich meer op eerste gedeelte van die roman en vermengt dit met voodoo. We zien tussen de eerste moorden een hele groep mensen ouwehoeren met elkaar. Onder hen de Spaanse Elvira Quintana, bijzonder was dat zij, anders dan vele andere '60 jaren films, een intelligente heldin speelt. Blijkbaar was ze ook de voodoo-expert en daarom wauwelt ze hele teksten met voodoo-feiten op. Die Haïtiaanse voodoo-rituelen worden dan ook vooral besproken in plaats van ze te laten zien.

Ook is verhaal niet bijzonder verrassend, zelf vrij eenvoudig. De kleine poppen besluipen slachtoffers met grote naalden, en het echte griezelige deel ervan is dat ze de gelijkenis aannemen van de mannen die ze net hebben vermoord! Erg positief want de dreumesen houden tenminste hun mond! Ook leuk waren de poppen- autopsie scène en de kleine eigenaardigheden die de slachtoffers krijgen, een geknoopt touw van vrouwelijk haar, dat een "tovenaarsladder" wordt genoemd.

En dan was er nog een flauwe finale met de verschijning van de voodoo-priester gekleed in een zwart gewaad versierd met een gigantische slang, die eerst nog een heel betoog hield om vervolgens te worden bedwongen met een kruis. Hij is een dreiging die uiteindelijke teleurstelt. De film heeft dus wel enkele momenten, ook de sfeer was soms best aardig, maar het acteerwerk is verschrikkelijk en erger de acteurs moesten hele lappen tekst uitkramen. Reddende gratie (als die er echt is) zijn de dwergacteurs met hun maskers, die nog enigszins opzienbarend waren in een verder middelmatige B-film.