Organ (1996)

Kei Fujiwara is een raar vrouwtje. De eerste vrouwelijk regisseur die de muur tussen "mannen" en "vrouwen" films totaal sloopt.

Meestal merk je wel ergens dat een film van een vrouwenhand komt. Organ daarentegen is ziek. Nog het best te plaatsen naast films als Tetsuo en Pinocchio 964. Manische, weirde, freaky gedrochten, die als een stoomwals over het scherm razen.

Organ is wel iets bedaarder. Braver zou ik het niet durven noemen, maar de editing is wat rustiger. Verder wel erg rauw, grafisch en geschift. Stevig wat gore ook, overdreven verminkte mensen, veel bloed, overdreven acteive performances.

Had eigenlijk niet zoveel verwacht van dit filmpje, maar viel me erg goed mee. Hoe langer je kijkt, hoe moeilijk het wordt je ogen te geloven. Zullen wel veel mensen op afknappen, maar mij doet het wel wat. Lekker druk, lekker vreemd, geen handrem in zicht. Visueel had het mooier gekund, vooral in de afwerking. Budget zal wel een reden zijn, en waar voorgenoemde films dat door editing totaal wegwerken was dat hier vaak niet zo. Toch enkele erg knappe scenes gezien. Soundtrack is wel erg in orde. Erg sfeervol, erg passend. Ook hier een "versoundtracking"van het industrial genre, al is het algemeen iets rustiger.

Twijfel een beetje tussen een 3.5* en 4*, maar omdat er van dit soort film gewoon veel te weinig zijn ga ik toch voor een kleine 4*. Zeker de moeite een keer te zien, geraakt niet op het niveau van z'n voorbeelden, maar Fujiwara levert een freaky stukje film af.

PS: meest indrukwekkende scene was de "vlinder" scene. Prachtig stukje cinema.

Het is de gore dat de film staande doet houden.

Rest steld het niet veel voor.

2,5 ster

Weer een vrij smerig filmpje uit Japan, dat inderdaad wel lichtelijk zijn inspiraties heeft gehaald bij Cronenberg en Tetsuo. Helaas geen Yakuza-ondertoon, wat ik eerst nog verwachte. Ipv daarvan een donkere (of het moest aan de dvd-kwaliteit liggen) politiefilm die een organenmaffia op willen rollen, maar dat ten koste gaat van de collega van Numata, Tosaka. En vanaf dat moment word de film wel echt behoorlijk goor. Die perverse biologieleraar, die wat loopt de rommelen met zijn studenten, weet wel raad om Tosaka in leven te houden, alleen de manier hoe....

En zo word Organ uiteindelijk een wraakfilmpje waarbij Numata achter de bende aangaat, en ook oog in oog komt met een zwaar gestoorde vrouw uit zijn pijnlijke herinneringen. Die vlinderscene was trouwens fantastisch en een knipoog naar Cronenberg. Ook wederom genoeg rottende, pussige wonden, een hoop bloed, half mens/half plant, en uiteraard... organen te zien. Organ wil echter wel een beetje chaotisch worden op zijn tijd, waardoor je je hoofd er wel bij moet houden.

Maar verder een prima tussendoortje.

3,5*

Leuk afsluitertje inderdaad. Sowieso vond ik die eindscene misschien nog wel het sterkst van de hele film. En dat 'leuke' einde mag ook wel, want de rest vond ik toch echt wel heel erg matig.

Organ, een soort van deprimerende Japanse versie van Slime City (1988), geeft een nieuwe definitie aan het woord bizar. Organ is vooral erg ranzig. De gore, de sfeer, de setting, alles voelt smerig aan. Helaas is dat ook wel één van de weinige pluspunten. Buiten de vrij briljante soundtrack en de smerigheid is er namelijk niet zoveel te beleven in dit filmpje.

Alles is hartstikke onsamenhangend. Ik had werkelijk geen idee waar ik allemaal naar aan het kijken was. Het ene nietszeggende character na het andere nietszeggende character komt voorbij. Alles is verschrikkelijk vaag en verwarrend. Daarom werd het voor mij ook al snel wat te saai.

Ranzigheid en totale weirdness, dat is wat Organ is. Er zal best een markt voor zijn, maar aan mij is het niet echt besteed. Ik zoek toch wel iets meer logica in een film. Nu zijn het voor mij slechts een aaneenschakeling van vreemde beelden, iets wat me bij bijvoorbeeld Begotten (1990) (al is het dat een nog extremer voorbeeld) ook al in het verkeerde keelgat schoot. Wel credits voor die heerlijke soundtrack.