Organ (1996)

Voor wie de naam Kei Fujiwara geen belletje doet rinkelen, zij is de dame die zo'n mooi dood tegemoet ging in Tetsuo

Tsukamoto compagnon, beiden hebben elkaar leren kennen in het theater. Tetsuo is opgenomen in haar appartement (waar de crew ook bleef slapen) dat ook half gesloopt werd voor Tetsuo. Een vrouw die wat over heeft voor kunst maw

Eens benieuwd wat haar eigen projecten opleveren. Hoorde laatst dat ze ook een nieuwe film klaar heeft (Id, eerst het oudere werk maar een keer bekijken.

Kei Fujiwara is een raar vrouwtje. De eerste vrouwelijk regisseur die de muur tussen "mannen" en "vrouwen" films totaal sloopt.

Meestal merk je wel ergens dat een film van een vrouwenhand komt. Organ daarentegen is ziek. Nog het best te plaatsen naast films als Tetsuo en Pinocchio 964. Manische, weirde, freaky gedrochten, die als een stoomwals over het scherm razen.

Organ is wel iets bedaarder. Braver zou ik het niet durven noemen, maar de editing is wat rustiger. Verder wel erg rauw, grafisch en geschift. Stevig wat gore ook, overdreven verminkte mensen, veel bloed, overdreven acteive performances.

Had eigenlijk niet zoveel verwacht van dit filmpje, maar viel me erg goed mee. Hoe langer je kijkt, hoe moeilijk het wordt je ogen te geloven. Zullen wel veel mensen op afknappen, maar mij doet het wel wat. Lekker druk, lekker vreemd, geen handrem in zicht. Visueel had het mooier gekund, vooral in de afwerking. Budget zal wel een reden zijn, en waar voorgenoemde films dat door editing totaal wegwerken was dat hier vaak niet zo. Toch enkele erg knappe scenes gezien. Soundtrack is wel erg in orde. Erg sfeervol, erg passend. Ook hier een "versoundtracking"van het industrial genre, al is het algemeen iets rustiger.

Twijfel een beetje tussen een 3.5* en 4*, maar omdat er van dit soort film gewoon veel te weinig zijn ga ik toch voor een kleine 4*. Zeker de moeite een keer te zien, geraakt niet op het niveau van z'n voorbeelden, maar Fujiwara levert een freaky stukje film af.

PS: meest indrukwekkende scene was de "vlinder" scene. Prachtig stukje cinema.

Ziekelijke film, met een paar aardige scenes die behoorlijk freaky zijn. Ook de eerste film sinds de kotsscene uit the Sixth Sense waar ik even naar de wc ben gerend om te kokhalzen. 2*

Vooral benieuwd geraakt, omdat de film door een vrouw is gemaakt. De verhalen zijn natuurlijk bekend, omdat het een goor stukje werk moest zijn. Eerste half uur zeer boeiend en vaardig gemaakt. Heel claustrofobisch, unheimisch en verontrustend. Achter mijn huis staat ook een loods die sinds enige tijd leeg staat, maar als je zo'n film ziet twijfel je daar ineens aan. Echt leeg???

Maar na het eerste half uur, werd het allemaal gewoner en helaas ook saaier. Daarna werd het allemaal nog een graadje saaier en toen nog meer en toen S...A...A...I. Een wonder dat ik de film nog afkeek, maar de magie van het eerste half uur ws helemaal weg. Een meer standaard gore thriller (als een Kichiku, part II), maar door de marginale middelen (underground geschoten op 16mm) nauwelijks het aanzien waard. Nog een leuke grap op het einde ("Hij lijkt op die vent in The Fly") en een kleine opleving tijdens de aftiteling. Binnen 104 minuten van de ruimte voldoende tot 0,5*, kom ik ergens gemiddeld uit (naar beneden afgerond, omdat het slechte deel in de herinnering blijft hangen).

Ik denk trouwens dat het toneelstuk, wat dit oorspronkelijk was, veel gaver zou zijn geweest. De verplaatsing naar film heeft het teveel een conventioneel film/shock werkje van gemaakt. Terwijl nu de maatschappijkritische laag (die er volgens Mes/Sharp) toch ook wel in zou moeten zitten aan mij volledig is voorbij gegaan (met uitzondering van het eerste half uur).

Rommelig, slordig, schreeuwerig en lelijk. Hoe ze het dan ook nog zo saai hebben kunnen krijgen is me een raadsel. Als de acteurs elkaar echt aan stukken zouden hakken zou het deze crew nog lukken er een gaapfeest van te maken.

Oh ja. 1 sterretje voor de eerder genoemde vlinderscene.

Mja, en ik vond het eerste halfuur al amper door te komen wegens saaiheid. Gelukkig heb ik het daarbij gelaten zo te lezen. Is ondertussen een hele tijd geleden dat ik hieraan begonnen ben, binnenkort misschien nog eens proberen met een taubala rasa. Wie weet ontdek ik nog iets leuks...

edit: tabula rasa

Cyber-punk-film die redelijk wat gore bezit. Helaas doen al die gore scenes nogal vrij letterlijk denken aan Cronenberg's Videodrome. Heb na afloop nog even zitten spieken hoe het verhaal nu precies in elkaar zat. Gelukkig lag het niet aan mij, zowat niemand die de film gezien heeft snapt helemaal hoe het verhaal in elkaar zit. En dat is een beetje het manco van de film. De film is uitermate verwarrend waardoor je ook niet echt in het verhaal komt. En dan blijft het dus een beetje wachten op het volgende gore stukje. Beetje saai dus.

Het is de gore dat de film staande doet houden.

Rest steld het niet veel voor.

2,5 ster

Weer een vrij smerig filmpje uit Japan, dat inderdaad wel lichtelijk zijn inspiraties heeft gehaald bij Cronenberg en Tetsuo. Helaas geen Yakuza-ondertoon, wat ik eerst nog verwachte. Ipv daarvan een donkere (of het moest aan de dvd-kwaliteit liggen) politiefilm die een organenmaffia op willen rollen, maar dat ten koste gaat van de collega van Numata, Tosaka. En vanaf dat moment word de film wel echt behoorlijk goor. Die perverse biologieleraar, die wat loopt de rommelen met zijn studenten, weet wel raad om Tosaka in leven te houden, alleen de manier hoe....

En zo word Organ uiteindelijk een wraakfilmpje waarbij Numata achter de bende aangaat, en ook oog in oog komt met een zwaar gestoorde vrouw uit zijn pijnlijke herinneringen. Die vlinderscene was trouwens fantastisch en een knipoog naar Cronenberg. Ook wederom genoeg rottende, pussige wonden, een hoop bloed, half mens/half plant, en uiteraard... organen te zien. Organ wil echter wel een beetje chaotisch worden op zijn tijd, waardoor je je hoofd er wel bij moet houden.

Maar verder een prima tussendoortje.

3,5*

Leuk afsluitertje inderdaad. Sowieso vond ik die eindscene misschien nog wel het sterkst van de hele film. En dat 'leuke' einde mag ook wel, want de rest vond ik toch echt wel heel erg matig.

Organ, een soort van deprimerende Japanse versie van Slime City (1988), geeft een nieuwe definitie aan het woord bizar. Organ is vooral erg ranzig. De gore, de sfeer, de setting, alles voelt smerig aan. Helaas is dat ook wel één van de weinige pluspunten. Buiten de vrij briljante soundtrack en de smerigheid is er namelijk niet zoveel te beleven in dit filmpje.

Alles is hartstikke onsamenhangend. Ik had werkelijk geen idee waar ik allemaal naar aan het kijken was. Het ene nietszeggende character na het andere nietszeggende character komt voorbij. Alles is verschrikkelijk vaag en verwarrend. Daarom werd het voor mij ook al snel wat te saai.

Ranzigheid en totale weirdness, dat is wat Organ is. Er zal best een markt voor zijn, maar aan mij is het niet echt besteed. Ik zoek toch wel iets meer logica in een film. Nu zijn het voor mij slechts een aaneenschakeling van vreemde beelden, iets wat me bij bijvoorbeeld Begotten (1990) (al is het dat een nog extremer voorbeeld) ook al in het verkeerde keelgat schoot. Wel credits voor die heerlijke soundtrack.