La Maison de Nina (2005)

Een weinig bekende film zo te zien, zowel op MovieMeter als op IMDb, en dat is volstrekt onterecht, evenals de vrij lage waardering op IMDb.

De joods/Franse regisseur voorkomt met deze film (zijn laatste, hij overleed vlak erna) dat een belangrijke en positieve pagina uit de Franse geschiedenis in de vergetelheid raakt. Na de inktzwarte pagina met de Franse jodenvervolgingen, waar films als Elle S'appelait Sarah (2010) (aanrader!) en La Rafle (2010) (moet ik nog zien) over gaan, volgt namelijk ook iets positiefs, wat deze film naar voren brengt. Namelijk de Franse opvanghuizen voor joodse (wees)kinderen die direct na de oorlog uit de grond gestampt werden.

Deze film (gebaseerd op waargebeurde feiten) gaat over zo'n opvanghuis, die door Nina gerund wordt. Aanvankelijk worden in zulke huizen kinderen opgevangen die in Frankrijk tijdens de oorlog ondergedoken waren en in het opvanghuis (vaak tevergeefs) wachten tot hun ouders hen komen ophalen. In het huis van Nina heerst er een gemoedelijke en vrolijke sfeer, de kinderen die er wonen zijn redelijk afgeschermd geweest en hebben de ergste gruwelen niet meegekregen.

Daar komt echter verandering in wanneer de concentratiekampen bevrijd worden en weeskinderen uit die kampen naar Frankrijk worden gestuurd. Naar het huis van Nina wordt een groep gestuurd die Buchenwald heeft overleefd, door gebrek aan kinderkleding in het concentratiekamp komen ze in Hitlerjugend-tenue aanzetten. De kinderen hebben diverse nationaliteiten wat voor de nodige taalproblemen zorgt, maar het grootste probleem komt doordat de kinderen getekend zijn door de gruwelen van het kamp.

De komst van de groep getraumatiseerde uitgemergelde en streng religieuze kinderen en tieners leidt tot de nodige problemen, woede-uitbarstingen en gevechten in het huis waardoor het met de rust gedaan is.

Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Nina, de hoofdpersoon, om wie de film draait. Hoewel het wellicht geen cinematografisch hoogstandje is verdient deze film het niet om in de vergetelheid te raken, al is het alleen maar vanwege het op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal dat wordt verteld. Het komt rustig op gang, en pas halverwege werd ik helemaal de film ingezogen. En al is het geen meesterwerk, het is als film op alle onderdelen correct, acteerprestaties weten te overtuigen, en de beelden zijn zeer fraai en sfeervol.

3,5 hele dikke sterren.