Brugge, Die Stille (1981)

Deze ooit eens gewonnen en omdat hij maar niet bekeken geraakte, gisteren me er toch maar eens aan gewaagd.

Wat 'k een beetje vreesde is waar geworden: het is een saaie film

'k zal misschien positief beginnen: we krijgen mooie beelden van Brugge te zien en ook de speelduur is goed, alleen jammer dat er zo weinig te beleven viel in de film. Naar het einde toe werd de film interessanter en toen de film op dreef begon te komen, was hij gedaan .

Ook de muziek was veel te prominent aanwezig. Blijkbaar was het de bedoeling van de regisseur om een opera zonder zang te maken, maar mij kon het alvast niet bekoren.

De cast was ook niet bijster speciaal, maar viel wel mee.

Tja, 'k heb de film uitgekeken, maar een tweede kijkbeurt zit er niet meer in.

Psychologisch drama dat niet bepaald boeit.

De Brugse gebouwen en de verlaten straten met alleen maar de chic uitgedoste hoofdpersonages in beeld zullen meer blijven hangen dan het intrige in deze film.

Moet in die tijd toch voor Verhavert een ferme ontgoocheling geweest zijn, want nergens las ik lovende commentaren.

Herkende toch Chris Boni, nu 35 jaar later, erg populair in een Vlaamse soap. De hoofdpersonages zijn mij eigenlijk onbekend.

Verhavert doet Rodenbach

Roland Verhavert is lange tijd een erg consistente regisseur geweest ten huize Metalfist. Ik ben zijn oeuvre zowat een beetje in volgorde van uitbrengen aan het kijken en vanaf Het Afscheid tot aan De Loteling zat ik altijd op een stabiele 3.5*. Pallieter was al een tikkeltje minder, die kreeg een halfje lager, en met Brugge, Die Stille kom ik op een bijna (toch voor Vlaamse normen) onvoldoende. Ben benieuwd wat Boerenpsalm en Meeuwen Sterven in de Haven nog gaan brengen en ik hoop toch ook ooit eens Rubens, Schilder en Diplomaat op de kop te kunnen tikken.

Want vreemd genoeg is Verhavert een regisseur die goed vertegenwoordigd is qua uitgaves. Nagenoeg zijn volledige oeuvre is gemakkelijk te vinden en er zijn collega's waarbij dat heel wat minder eenvoudig is. Releases die ook telkens worden versierd met een inleiding (al lijkt Verhavert hier wel ongeïnteresseerd iets van op een blad papier dat op zijn schoot ligt af te lezen) en nog een kort interview waarin hij zijn film in het toenmalige filmlandschap situeert. Interessant om te zien en te horen hoe Verhavert zelf zijn film zag, want eerlijk gezegd: ik vatte het niet. Brugge, Die Stille speelt zich rond een fin de siècle in Brugge waarin we een rouwende Hugues Viane volgen die opeens iemand ontmoet die als 2 druppels water op zijn overleden vrouw lijkt. Heel weinig dialogen en Verhavert kiest er volop voor om het verhaal in gebaren en emoties te vertellen maar het resultaat is vrij saai te noemen. Naar het einde toe begint er wel wat vaart in te komen wanneer Jeanne het altaar voor Blanche ontdekt en dat Hugues haar vermoordt met de afgeknipte vlecht (!) van Blanche maar dan stopt de film...

Geen idee ook wat Verhavert bezield heeft om Idwig Stephane (die ook al eerder in Verhavert's Pallieter de schilder Fransoo speelde) te dubben door Jan Decleir? Vreemd genoeg is daar amper iets van terug te vinden maar op de openingscredits staat wel degelijk dat Decleir de rol van "stem van Hugues Viane" voor zijn rekening neemt en je herkent zijn stem er ook wel in. Kan me niet voorstellen dat er niemand anders geknipt was voor de rol van Hugues (waarom dan ook niet gewoon Jan Decleir zelf kiezen?) maar het is in ieder geval al wel een betere dub dan die van Beata Tyszkiewicz in De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen. Magda Lesage (in Pallieter nog gecrediteerd als Moy Vinckier en hier gecrediteerd als Eve Lyne. Qua aliassen kan dat tellen) weet nog goed te overtuigen in de dubbelrol van Blance/Jeanne en let vooral nog op een cameo van Robbe De Hert in het theater als de man die een verrekijker aan Hugues geeft.

Mjah, toch een beetje jammer dat Verhavert naarmate zijn carrière vorderde zijn touch wat begint te verliezen. Hij tapt vaak uit hetzelfde vaatje met zijn boekverfilmingen maar hij kiest er in zijn latere jaren voor om toch ook niet de meest eenvoudige boeken aan te pakken. Ik heb het boek van Georges Rodenbach weliswaar nooit gelezen maar dit lijkt me toch niet zo'n eenvoudig verhaal te zijn. Mooie beelden van Brugge wel, dat is ook nog een meevaller.

2.5*

Matige film over een rouwende weduwnaar die een vrouw ontmoet die als twee druppels water lijkt op zijn overleden vrouw. De algehele sfeersetting is wel prima, vooral ook vanwege het locatiewerk (de vele oude gebouwen in Brugge). Inhoudelijk een stuk minder boeiend met spaarzame dialogen en het is dan ook maar goed dat de film niet te lang duurt.

Veel verborgen pareltjes zijn er voor mij niet echt meer in de Vlaamse filmgeschiedenis. Films uit vorige eeuw die ik toch nog ontdek, tonen aan dat de betere films (wat de tand des tijds heeft doorstaan) niet echt vergeten zijn. Brugge, Die Still is een sfeerfilm, of zo is het toch bedoeld. Vlaamse Hitchcock, wat het verhaal betreft dan toch. De muziek maakt het echt wel bombastisch, en als liefhebber van oud Hollywood kan ik wel wat verdragen. De acteurs zijn ook niet echt goed of passen toch niet in dit genre. Opvallend dat Jan Decleir de dubbing doet van Idwig Stephane. Het boek uit de 19e eeuw is dan ook Franstalige: Bruges-la-Morte van George Rodenbach. Misschien daarom dat een Franstalige acteur ervoor zou zorgen om het Franstalige publiek aan te spreken. Maar zal hij gedubd geweest zijn omdat zijn Nederlands niet zo goed was.

De film was een uitschieter in de reeks 'boerenfilms' die Roland Verhavert maakte. Maar het zijn wel de boerenfilms die de tijd hebben doorstaan, terwijl deze film eerder vergeten is. Tenzij ze er in Brugge nog veel aan denken natuurlijk.

Nog nooit gezien deze van Verhavert, wel van gehoord, maar eigenlijk nooit aangetrokken geweest door de poster, de filmtitel ... Leve Netflix zal ik dan maar denken om deze drempels wat lager te leggen.

Best een sfeervolle film in het mooie Brugge met zijn imposante Middeleeuwse straatjes en gebouwen. Dit in schil contrast met de melodramatische gebeurtenissen van Hugues die met zijn verdriet achterblijft. Een bourgeoisie-type, stijf, wat verwaand en hoogdravend, saai zelfs, maar toch iemand met een zekere empathie en gevoeligheid. Beetje jammer wel dat deze mix van sfeer tussen de persoon Hugues en het decor steevast onderbroken wordt door die bombastische achtergrondmuziek. Dit haalt je volledig weg uit het verhaal. Wat typisch voor die tijd natuurlijk ...

Dialogen zijn veelal achterwege. Veeleer trage sfeervolle beelden. Ik vond de ontwikkeling met die nieuwe niet geheel slecht, maar Hugues weet duidelijk niet wat hij ermee aan moet. De idolatrie van zijn overleden vrouw overheerst te veel. Bruut einde van de film, letterlijk en figuurlijk te nemen. Zit ergens tussen net niet en wel (2,5*-3,0*).