Bara no Sôretsu (1969)

Geen film voor mensen die een film volledig willen begrijpen. Dat is niet de manier om deze experimentele film te benaderen.

De film bestaat uit een vrij goed te volgen narratief verhaal (de korte inhoud die hierboven staat), uit filmische experimenten en documentairebeelden. Er wordt hier en daar zelfs uit de film gestapt (in een interview met de hoofdrolspeler bijvoorbeeld). De grens tussen waarheid en fictie is erg dun. Hier en daar absurdistische humor. Maf gebruik van muziek en soms opvallende montage (onder andere hieraan zie je duidelijk dat Stanley Kubrick dit had gezien voor hij A Clockwork Orange maakte).

De film is duidelijk een product van zijn tijd. Iets als dit had een paar jaar eerder zeker nog niet gemaakt kunnen worden in Japan. Duidelijk een film die drijft op de vrije sfeer die eind jaren '60 was ontstaan. Erg interessant om daar een Japanse uiting van te zien.

Juist het narratieve verhaaltje was eigenlijk het minst boeiend aan de film. Het heeft een beetje een vervelend zeurderig ondertoontje en mist elke psychologische subtiliteit. Het controversiele einde is interessant, maar als einde aan het verhaaltje gigantisch over de top.

De film is veel interessanter in zijn individuele scenes en veel frisse, originele ideeën. En dat compenseert heel veel.

Voorlopig een 3.5*, maar dicht naar een halfje hoger.

In het kort gaat Funeral over de travestiet Eddie, die werkt in een gay bar, met vrienden rondkloot en een groot geheim heeft. Zij heeft problemen met de madame van de zaak, Leda, die een relatie heeft met de eigenaar (en tevens drugsdealer). Dat het niet klikt tussen Eddie en Leda valt niet te betwisten, want elk moment dat Leda Eddie dwars kan zitten wordt door haar aangenomen. Dan is er ook nog Eddie’s geheim, wat ik helaas geheim moet houden anders verpest ik de rest van de film (ontwijk ook de trailer op de Masters Of Cinema DVD), wat beetje bij beetje wordt getoont en waar wij als kijker tot het einde toe in het ongewissen worden gehouden.

Naast dit verhaal is de film doorspekt met experimentele scenes en ideën. Van snelle montage’s tot negatief opnames. Door deze beelden wordt de film steeds moeilijker te volgen en wordt hij zelfs soms totaal onbegrijpelijk. Maar het zijn wel deze scenes die het tijdsbeeld (de hippiescene en het daarbij behorende drugsgebruik) dermate neerzet dat de film zijn unieke karakter krijgt.

Funeral Parade Of Roses is erg de moeite waard, maar toch net dat beetje te gemaakt. Het maakt me desondanks toch nieuwsgierig naar het andere werk van Matsumoto.

Weer een stukje film dat door de handen van het Japanse Art Theatre Guild de mogelijkheid kreeg gezien te worden. Toch een interessant groepje mensen daar - en ook niet vies om enkele van de gekste ideeën te steunen. Dat mag ik graag. Matsumoto's Funeral Parade of Roses is een film vol leuke verrassingen en zeer te genieten, creatieve probeersels.

Zoals wel meer, zeg ook ik dat het verhaaltje maar weinig interessant is: Twee rivaliserende travestieten, beide verliefd op éénzelfde man. De manier waarop deze echter verteld word voelt ontzettend goed. Het ene moment kijken wij naar een naakt scène tussen de dekens, het andere moment klinkt het klapperbord en verdwijnt het moment in een blik achter de schermen om een kort interview met een acteur te volgen. Een leuke manier waar documentaire en film gecombineerd word.

Vanuit het niets word zelfs af en toe een interview op straat getoond - met de vraag niet ooit te willen trouwen of altijd een "queen" te blijven - Er wordt het hoofdpersonage Eddie zelfs gevraagd of en waarom de rol hem (haar) bevalt. Aparte manier om ons een blik in deze homowereld te geven. Ook een schala aan experimenteel ogende jumpcuts, fastforward scènes met vage muziekjes, overbelichte shots, teksten/quotes in beeld en een hilarische catfight waar de pruiken in het rond vliegen en gescholden word in tekstballonetjes, passeren het scherm.

Allemaal ontzettend leuk, maar uiteindelijk lijk je toch vaak wat te missen. Matsumoto is veel meer bezig een blik in deze gayscene te geven dan een verhaaltje te willen vertellen; dat idee steun ik volledig, maar veel losse ideeën willen niet echt samen komen, en met zijn experimentele achtergrond had ik toch eigenlijk wel wat meer gekke dingen willen zien. Zelfs het controversiële (schokkende) einde is eigenlijk al van heel ver te zien. Toch wil ik niet klagen en blijft dit gewoon een tof project waar drama, humor, documentaire en film elkaar op de meest onverwachte momenten afwisselen.

4.0/5.0

Zeer aangename verrassing uit de Japanse New Wave van eind jaren zestig.

De sfeer is die ongeveer van Jean Genet's "Onze Lieve Vrouw Van De Bloemen".

Concurrende travestieten, misdaad en subcultuur spelend rond de Genet-bar.

Een joint wordt in real-time gerookt en er wordt gedanst en gestript op heavy psychedelische Japanse rock en als dan één van de dames voor de camera haar topje uittrekt sta je verbaasd als daar een mannenlijke torso tevoorschijn komt.

Ook een aantal vrij pittige sexscenes (op z'n Japans dus zonder geslachtorganen).

Diverse stijlen van filmen komen voor in de film.

Uitermate aan te raden voor diegenen die wat hebben met de wat minder gangbare films en één van de beste films in het travestie/transgender-genre.

Meesterwerk!

Zeer zeker apart, speels en (toen) vernieuwend. Deed me denken aan films van Jakubisko en vooral Pavel Juráceks 'Case for a Rookie Hangman'.

De hele travestiet- en gayscenes doen mij niet zo heel veel. De gedachte erachter lijkt inderdaad een beetje op aapjeskijken. Wèl leuk vind ik de interviews tussendoor.

Het einde (deed me weer denken aan Oldboy!) verraste me ook nog en geeft een extra plusje.

Een bijzondere experimentele film in de wereld van travestieten en seksbars. Eddie en Leda zijn twee travestieten die elkaars bloed kunnen drinken. Tot zover is het allemaal wel te volgen.

Neem daarbij de droomsequenties en het getroubleerde verleden van Eddie en de film wordt al wat minder rechtlijnig. Filmisch sowieso bijzonder met hier en daar een scène in interviewstijl. Filmisch zeker interessant met een knappe montage en camerawerk. Die zwart wit beelden voegen er ook iets poëtisch aan toe.

Mooi in beeld gebracht, zeker ook de erotische scènes waarmee de film ook begint en met de deur in huis valt. Geen rechttoe rechtaan verhaal, maar zeker de moeite om eens mee te pikken.