The Piano Tuner of Earthquakes (2005)

zulke mooie beelden, prachtig decor, maar achterlijk acteerwerk, die het verhaal van alle kracht berooft. 2

Dubieuze maar aparte film.

Vooral op visueel gebied erg moeilijk te plaatsen vind ik. Enerzijds is het erg mooi. Prachtige belichting, elk snapshot kan je bijna als desktop gebruiken. Erg mooi afgewerkt, veel creativiteit.

Maar toch loopt er iets niet. Ik ben deze week nog naar de Efteling geweest en de film deed me daaraan denken. Prachtige "decors", maar wel ergens opgebouwd, en zo dat alles er perfect uitziet vanaf het perspectief van de kijker. Maar zou je even buiten het vooropgestelde frame kijken, zou je nog een hamer zien liggen, ongeschilderde achterkanten zien, onafgewerkte houten skelleten. En door die indruk wordt je constant uit de film gehouden. Jammer dat er zo'n toneel/podium sfeer door de hele film hangt.

Qua soundtrack valt het ook tegen. Nogal opgeblazen, weinig mooie muziek. Ook het acteerwerk komt verder roet in het eten gooien. Wat hebben die acteurs vreselijke accenten. Soms erg moeilijk te volgen, het gemompel helpt ook niet echt. Daarbij ook veel te karikaturaal allemaal.

Als de Quay broertjes er nu eens een echte film van hadden kunnen maken. Een film waar de getoonde wereld als één wereld aandoet, geen aaneenschakeling van decors. Want verder valt er enorm veel te genieten.

Overheersend gevoel is best positief, aangezien er altijd wel wat moois te zien was. Maar geniaal vind ik het niet. Te weinig consistent.

3.5*

Ik sluit me aan bij het commentaar van Onderhond, fijne kijkdooscinema van de Quay-bros. 3*

Pretentieus prul wat veel te traag voortsleept. De vaart wordt voortdurend uit de film gaat met allerlei pretentieus gepriegel. Verder helpt het vreselijke acteerwerk ook niet sfeerverhogend.

Visueel kan het ook allemaal veel beter, mooiere, diversere en vooral meer stop motion. Niet de hele tijd dezelfde lichteffecten en de poging tot soft-focus camerawerk, maar ook eens wat spannends onverwachts. De decors worden op den duur saai. Het geforceerde sfeertje roept ook irritatie op en met een dergelijk slap verhaal is de kans op een fatsoenlijke beoordeling uitgesloten.

De gebroeders Quay, zijn op zijn zachtst gezegd excentriek. Dat is aan deze film goed te merken. Ze verwachten van de kijker een onafhoudend spiegelen van de eigen verbeelding.

Mocht je ander werk van de Quay's kennen is het zeker de moeite waard om deze 'film' mee te maken.

Er is zoals mijn voorgangers vermelden sprake van 'geacteerd' toneelspel met een hoog karikaturaal gehalte in het 'live action' gedeelte van de film. Dit doet echter in mijn ogen niet af aan het gebrachte werk. Ook het decor matige on affe van de film toont een deel van de psyche als een viceuze cirkel van afbraak der herinnering en met de herinnering de afbraak van verbeelding en het ontstaan van schijn.... tja hoe dicht liggen die dingen eigenlijk tegen elkaar aan.

Geneuzel? waarschijnlijk wel.. maar wie is geneuzel vreemd?

Kortom er is hier geen sprake van een film in convetioneele zin en kan ook moeilijk met een dergelijke maatstaf bekeken worden. Vandaar ook dat ik mij onthoud van beoordeling.

Vreemd genoeg heb ik met deze film het volledige oeuvre van de Quay-broertjes gezien (alle kortfilms incluis), ik denk dat ik dat van haast geen enkele andere regisseur kan zeggen Ik ben trouwens niet eens zo'n fan: de kortfilms zijn vaak prachtig en kort genoeg om echt te fascineren, maar in zo'n lange film dreigt het inderdaad steeds om te slaan in, tja, geneuzel. Toch was ik wel onder de indruk: knappe beelden, prachtige sfeer, beetje dreigend soms, dan weer bevreemdend of gewoon mooi. Maar waar ik bij Institute Benjamenta nog enigermate geboeid werd door het verhaal, deed dit me echt helemaal niks. Ik had geen idee wat de bedoeling was van eender wat, en dat begint op den duur wat te vervelen - de plot zoals hierboven weergegeven klopt wel, maar volstaat niet om de film boeiend te maken, zeker niet omdat steeds gedaan wordt alsof het over veel meer gaat dan dat alleen.

Toch heb ik bewondering voor de vernieuwende manier waarop de Quays met cinema omgaan, al mag het van mij in een langspeelfilm toch iets minder experimenteel en iets meer inhoudelijk. Terry Gilliam heeft deze film geproduceerd blijkbaar, misschien had hij zich ook iets meer met de inhoud kunnen moeien of zo

hmmm... een ok film maar ook niet echt meer dan dat. De short films van de gebroeders zijn veel interessanter. De decors zijn mooi, en de film bevat de nodige hypnotiserende sequenties, maar helaas worden die afgewisseld met wat slappe teksten. De ene set is prachtig, de andere deed me niks. heel vreemd. een magere 6, maar opteert wel voor een herziening ooit (zeker nu mijn huisgenoten er opeens achter komen dat er meer is dan Tim Burton).

Even bloedstollend mooie als vreemde film. De Quay brothers zijn ware excentriekelingen en misschien wel een van de meest bijzondere enigma's in de filmgeschiedenis.

Helaas biedt de film te weinig plot en een stuwende 'drive' om anderhalf uur lang te boeien. Dit is een euvel dat te zien is bij meerdere 'droomfilms' (Begotten, Tales from the Gimli Hospital, Dementia, Inland Empire, de lange speelfilms van Jan Svankmajer).

Het is hier heel duidelijk vorm boven inhoud maar dat breekt de toeschouwer toch echt op, op den duur.

Een film om te bewonderen om zijn technisch vernuft en zijn eindeloze etalering van creativiteit - maar minder om van te houden.

Wel nodigt dit uit om de eerste lange speelfilm van de Quay brothers opnieuw te bekijken: Institute Benjamenta. Nog zo'n obscuur briljantje...

Lees hieronder een interview met één van de twee heren:

The Quay Brothers - interview - cultmoviesreviewed.com