Hu Die (2004)

Erg traag deze film. Wel mooi en goed verbeeld. Heden en verleden lopen min of meer parallel. en door de kleuren goed uit elkaar te houden vond ik. naakt had veel explicieter gemogen vond ik redelijk naïef allemaal.

Weet niet of het aan de versie lag die ik heb aangeschaft of aan de film; maar wat was het achtergrondgeluid belabberd! Ik kreeg hoofdpijn van de achtergrondgeluiden die soms zelfs de dramatische muziek wist te overstemmen (!?). In de kern is het een mooi verhaal over een lesbische vrouw die een jeugdliefde herbeleeft als ze weer verliefd is geworden op een jong meisje. Haar eerste lesbische ervaring eindigde echter met een pijnlijke scheiding tussen haar en de grote geliefde. Heden en verleden gaan via de montage door elkaar heen lopen en creeren zo een fijne dromerige sfeer.

Na een toevallige ontmoeting met een assertieve zangeres beseft een lerares dat haar lesbische karakter in feite nooit veranderd is, in weerwil van een huwelijk met een begripvolle man en het krijgen van een kind. Een dramatisch incident met twee leerlingen uit haar klas brengt de nooit helemaal verdrongen, traumatische ervaring uit haar eigen tienertijd met haar lesbische hartsvriendin van toen weer volop tot leven. Langzaam maar zeker komt ze tot het besef dat ze voor dezelfde keuze staat als toen en dat ze de fout van de destijds niet nog een keer mag maken.

De drie hoofdrolspelers leveren voortreffelijk acteerwerk af. Mede dankzij hen heeft Yan Yan Mak er een erg mooie, emotionele en sfeerrijke film van gemaakt met lange shots en ingetogen beelden (zonder expliciet naakt) van de vrijscènes.
Knap gedaan, maar kan iemand mij vertellen wat de bedoeling van de regisseur is geweest om middenin scènes plotseling van beeldkwaliteit te wisselen? De zin daarvan is mij ontgaan.

Een film die gaat over lesbische liefde. Ik moest dus onmiddellijk denken aan "La Vie d' Adèle" die ik vorige week heb gezien. Of deze film "Hu Die" zich ook kan meten met die film? Neen, in de verste verte niet. In alles is "Hu Die" de mindere met die winnaar van de Gouden Palm. Meer een Adèle 'Light' dus. Wat mij het meest stoorde waren de telkens herhalende vrij scènes, die zo preuts waren dat je ze nauwelijks erotisch kan noemen. Als bloot taboe is, toon die scènes dan niet. Op deze manier komt de film alleen maar ongeloofwaardig over. Pure hartstocht dient open en bloot getoond te worden. Dat is mijn mening. Is deze film nu dan slecht? Neen, op visueel vlak zag het er verder allemaal mooi uit en de dames waren best wel sympathiek. Het poëtische einde van deze film - die scène met die slippers - is zelfs zeer mooi.

3,0*

Blijft mooi.

Maar het zal me niks verbazen als ik na een tijdje me weer steeds minder van deze film ga herinneren, want zo eentje is het wel. Alles is zeer netjes uitgevoerd, maar er is niet echt iets wat het écht speciaal of memorabel maakt, waardoor de film na het kijken redelijk snel weer wegzinkt.

Behalve dan misschien de Mum soundtrack, maar da's ook enkel omdat film vaak een redelijk oubollig medium is. Een glitchy electronic deuntje van 20 jaar geleden is dan al heel wat. Visueel verder ook wel verzorgd en de acteur doen het erg goed.

Verder een netjes gestructureerd verhaaltje, dat misschien net iets te lang aansleept. Maar da's eigenlijk het enige kleine minpuntje. Verder een mooie film om even lekker in weg te zinken. Geen grootse cinema, maar wel op alle vlakken kwaliteit.

4.0* en een uitgebreide review