Hyeongsa (2005)

En wat een totale flater dan. Ritme ?

Lee's film beweegt zich als een dronker danser. Struikelend en zwalpend. Als deze film net iets mist, is het wel ritme. Voorthinkend op 36 benen tegelijkertijd weet deze film nooit een standpunt in te nemen. Serieus, slapstick, overacting, minimalitisch, slow-down, speed-up, blurry effectjes, bombastisch.

En echt bijna niks werkt. Een hoop slechte en slecht-uitgewerkte ideeën op een hoop gesmeten. Vooral de totaal ongeïnspireerde en platte soundtrack, de vreselijk editing en de onmogelijke pacing maken van deze film een totale mislukkig. Mooie poging om audiovisuele cinema te brengen, maar visueel houdt meer in dan mooie plaatjes schieten.

Enkele momenten springen er wel uit. Soms eigenlijk enkel een shot, soms een halve scene (zoals het gevecht tussen "hem" en z'n pa).

't Is allemaal erg jammer, wat The Duelist zelf is een boeiend personage, en visueel had dit echt prachtig kunnen zijn. Nu is het één grote mislukkig, afgezien van enkele schaarse momenten. Wat zal ik zeggen. Typisch Koreaanse film ? Hip willen zijn en het niet kunnen. Jammer.

1*

Een zowel qua verhaal als qua uitvoering chaotische film over een mysterieuze zwaardvechter, die het land wil destabiliseren door valsemunterij. Een tweetal speciale agenten zit hem voortdurend op de hielen.

Regisseur Lee doet een goeddeels mislukte poging de zwaardgevechten balletallure te geven, zoals dat vaak te zien is in de betere martial artsfilms. Als commandant van de agenten is Sung-kee Ahn goed bezig, maar zijn rechterhand Ji-won Ha —met haar typische mondmimiek— is niet gebouwd voor dit soort films. Dit komt beter tot haar recht in romcoms en lichtvoetige drama’s.