Blood and Sand (1922)

Niblo was bepaald geen liefhebber van stierengevechten, noemt het terecht wreed en bloeddorstig. Ik vind zijn standpunt toch best opvallend, denkend aan tijdgenoten als Hemingway. Helaas is Blood and Sand een vrij saai drama waarin de nadruk ligt op de liefdesperikelen van Valentino al zijn er ook wel een paar scenes in de arena. Nita Naldi, die ik toevallig vorige week ook al in een film zag, heeft de leukste rol als femme fatale, Lila Lee als echtgenote komt totaal niet uit de verf. Verder een groot aantal bijrollen, die ook nog eens allemaal geïntroduceerd worden, die weinig tot niets toevoegen. De filosoof bijvoorbeeld die wat wijsheden opschrijft had zonder problemen weggelaten kunnen worden, en dat geldt ook voor een hoop randfiguren uit Juan's entourage. Valentino in de hoofdrol is best OK. Verder ziet de aankleding er verzorgd uit en zijn er een paar mooie shots.

De versie die ik zag duurde overigens 108 minuten en werd begeleid door een jazz-score van Marco Tamburini. Muziek is wel relaxed al past het niet altijd even goed bij de beelden, en met name de zangnummers hadden achterwege mogen blijven (stel ik tijdens het kijken van een silent sowieso niet op prijs).

Alvorens de film te bekijken heb ik een paar hoofdstukken gelezen uit Hemingway's novelle Death in the Afternoon. Om op te warmen zeg maar. Hierin rechtvaardigt de schrijver het treiteren, verminken en doden van de paarden en stieren in de arena. Gereguleerde oorlog zoals Hemingway het noemt. Wel, sinds tijden niet zulke bullshit (pun intended) gelezen. Zo beweert hij dat Iemand die zich louter met de dieren identificeert wel gewelddadig richting andere mensen kan zijn terwijl iemand die zich met de stierenvechters vereenzelvigd wel van een paard, hond of kat zou kunnen houden. Mja, het een sluit en andere niet uit. Een argument zou ik het niet willen noemen. Hemingway lijkt de wreedheid van de stierengevechten voor zichzelf goed te willen praten. Overtuigend is het bepaald niet.

Dan de film die zoals gezegd opent met het schijnheilige geklets van de regisseur hoe wreed en bloeddorstig dit sadistische volksvermaak wel niet is om vervolgens een Hemingway versie te tonen waarin de matador een zogenaamd heroïsch en tragisch gevecht levert. Het einde van de film is dan ook zwaar onbevredigend. De komische noot van de picador ontging mij overigens totaal maar dat terzijde.

De liefdesperikelen van Valentino voeren gelukkig de boventoon anders zou de beoordeling nog lager zijn uitgevallen.