River Queen (2005)

Allereerst mijn complimenten voor het werkelijk waar schitterende camerawerk van deze film. De film wisselt zeer mooie plaatjes van het natuurschoon af met zeer goed in beeld gebrachte shots van de acteurs op momenten dat het nodig is. Helaas valt de film op andere punten toch behoorlijk tegen. De film is het eerste uur een beetje traag en komt soms wat onevenwichtig over. Ook het acteerwerk van Samantha Morton is matig en het mislukte Ierse accent van Kiefer Sutherland is ook niet geweldig, hoewel hij verder niet tegenvalt, alleen is zijn rol vrij beperkt. Als avonturenfilm, die het pretendeert te zijn komt River Queen ook niet echt uit de verf, daarvoor gebeurt er simpelweg te weinig in de film. Als drama is de film wel gedeeltelijk geslaagd, maar het houdt allemaal niet over. Geen superfilm dus, die ik normaal gesproken met twee sterren zou beoordelen, maar ik geef de film een half punt hoger voor het fantastische camerawerk waar ik echt van genoten heb!

2,5*

Pluspunten :

- mooie, sublieme beelden heel de film door. Esthetisch echt een plezier.

- het onderwerp : voor de uitroeiing van de Maori is in de filmwereld tot nu toe weinig aandacht geweest, met uitzondering van Tamahori's "Once were warriors".

Minpunten :

- Flauwe karakteruitdieping : Sarah, die tussen twee vuren zit, doet de film niet anders dan jammeren over haar zoon. De film neemt nergens de tijd om logica in de emotionele ontwikkelingen van de personages te steken. Jammer, de gevoelens dringen niet door, en de film ging hierdoor gewoon onopvallend over me heen.

- Geen sterk verhaal, en naar mijn zin een beetje teveel gecentreerd op Boy.

Prachtige natuur beelden met actie,

Verders had er wat meer tempo in gemogen en meer spanning.

Verhaal was op zich goed en acteren ook.

3 sterren

Geen idee hoe ik deze film nu compleet op waarde moet schatten. De Nieuw-Zeelandse achtergronden zijn prachtig, het acteerwerk van vooral Sutherland en Curtis is erg sterk en ook de skirmishes met Maori en Ieren zijn zeker de moeite waard. Er is echter iets in de lelijke slow-motion shots, het zielige gezicht van Samantha Morton en het flauwe verhaal van hoe zij haar kind probeert te vinden en lief te hebben, waardoor de film ook een moeilijke zit is. Men probeert het er allemaal zo mooi uit te laten zien, maar tegelijkertijd voelt het zo gekunsteld en melodramatisch aan, dat het ook aanvoelt als een gemiste kans. Zeker de moeite waard voor een keertje, maar lang niet goed genoeg om bijzonder te zijn.