Warai no Daigaku (2004)

Een film over de bewerking van een theaterstuk, die zelf ook speelt als een theaterstuk. Het zou me dan ook niet verbazen als dit eigenlijk een bewerking van een theaterspel is; er zijn slechts een beperkt aantal locaties en de interactie is voornamelijk gericht op twee personen. Daarnaast is de film duidelijk rondom actes geconstrueerd, aangegeven door pamfletten die een nieuwe dag aanduidden, en een herhalende cyclus van de scriptschrijver die dagelijks bij het censuurbureau langskomt en weer naar huis wordt gestuurd met de nodige veranderingen die hij mag aanbrengen.

We zijn voornamelijk aangewezen op de wisselwerking tussen de oudere norse censor, die geen emoties lijkt te kennen en de olijke scriptschrijver, die steeds weer tegen deze muur aanloopt. Uiteraard groeien de twee dichter naar elkaar toe, wat over het algemeen vrij luchtig gebeurt met een hoop good-feel momenten. De film kent natuurlijk ook zijn zwaardere en confronterende scènes, die kritiek leveren op het strenge censuursysteem van vooroorlogse Japan. De sfeer begint op een gegeven moment wel onbedoeld wat drukkend en claustrofobisch te worden, omdat we de hele tijd in een karige ruimte opgesloten zitten en, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Maléfique, camerashots te weinig wisselen om dit te vermijden. Het tempo is dan eigenlijk ook net te gezapig om de hele lengte te kunnen blijven boeien. Daarentegen ligt het aandachtspunt bij de acteerprestaties en dialogen, die verder uitstekend zijn. Een sterke film in zijn ‘genre’.

Leuk moment overigens als we Churchill/Hitler verwoed Sushi in elkaar zien flansen.

Ik vind het juist erg knap dat ze uit zo weinig locaties toch zo’n goede film kunnen produceren. Daarnaast is het ristkante met zulke films, dat de nadruk meer op het acteerwerk komt te liggen en afhankelijk daarvan bepaald het min of meer of deze komedie geslaagd is en dat is het zeker. De humor is hier wel voor iedereen vatbaar en er waren een paar zeer hilarische zowel onverwachte momenten. Eveneens heeft ’t wel een aardig boodschap ook. Kortom een zeer geslaagde film en daarom volgens ’t boekje van de censor:

“No edits neccesary, University of Laughs is approved”

4,5 sterren