Frauen im Liebeslager (1977)

Pure bagger.

Zeer slap aftreksel van Barbed Wire Dolls. Het uitgangspunt is haast hetzelfde, maar Love Camp is werkelijk inspiratieloos. Afgeraffelde film van Jesus Franco.

1*

Veel behaarde bevers en totaal geen spanning of erotiek

Typische clichematige en voorspelbare vrouwengevangenisfilm (zoals er in de jaren 70 velen van zijn gemaakt) met veel bloot (inderdaad ook veel behaarde bevers, maar dat hoorde gewoon bij de jaren 70) en vrouwen martelingen/vernederingen/verkrachtingen (stelt wel allemaal weinig voor en er is ook geen bloed te zien, op een paar druppels na tijdens een ontmaagding van een vrouw met een zweep) en een typische sadistische lesbische vrouwenkamp commandant Isla (gebruikt o.a. de zweep), in de vorm van Nanda Van Bergen.

In dit verhaal draait het om een groep vrouwen, die tijdens de opening van het verhaal worden ontvoerd door IRF guerrillastrijders en worden opgesloten in een vrouwengevangenis in de jungle en daarbij als vermaak worden gebruikt als prostituees. Het verhaal heeft een standaard verloop (inclusief ontsnapping op het einde) en stelt weinig voor en dat geldt ook voor de lijfstraffen die de vrouwen krijgen als ze iets hebben misdaan (zoals ruzie maken met elkaar). Maar als vermaak is deze film wel leuk om te zien, want er zit best veel bloot in en de vrouwen mochten er ook best wezen (rondborstig en behaarde schaamstreek, die tijdens een douche scene goed gewassen werd met zeep). Het bloot werd opzicht best aardig in beeld gebracht tijdens de douche scenes (er zijn in totaal drie douche scenes, waarbij eentje met alleen maar mannen, die zich gereed maken om plezier te mogen maken met de gevangen genomen vrouwen), cel scenes (waar de vrouwen vooral bloot op een veldbed liggen) en de hangmat scenes, waarbij één van de vrouwen, te weten Angela (gespeeld door Ada Tauler), verliefd raakt op de IRF leider, te weten Gino da Guerra (gespeeld door Wal Davis). Dat levert dan een einde op waarbij Angela (die dan ontsnapt is met nog twee andere vrouwen, te weten Tona en Pepa) uiteindelijk moet kiezen voor haar man Alberto (die haar helpt ontsnappen) of voor Gino da Guerra

Hier en daar zit er ook wat humor in het verhaal en dat komt eigenlijk puur en alleen op conto van een vogel die steeds roept "Here, Camp A1, Green Snake. Damn whores. Ready, steady, go." De cast acteert natuurlijk niet geweldig (moet je ook niet verwachten van ze), maar ze doen wel waar ze goed in zijn en dat is hun fraaie blote lichaam tonen, zoals dat van Ada Tauler (in de rol van Angela, die min of meer ook de hoofdrolspeelster is in het verhaal), Esther Studer (in de rol van maagd Lupita Pavone, die door Isla dus ontmaagd wordt met een zweep en uiteindelijk een lesbische relatie aangaat met gevangene Maria, waarvan ze maar kort van kan genieten omdat ze namelijk samen met haar wordt geëxecuteerd), Monika Kälin (in de rol van gevangene Tona, die een hekel heeft aan de lesbische Maria), Brigitte Meyer (in de rol van mooie blonde gevangene Pepa, die een goede vriendin is van Tona), Monica Swinn (in de rol van de lesbische gevangene Maria, die tevens een verraadster is) en Nanda Van Bergen (in de rol van vrouwenkamp commandant Isla). Van de laatste zijn overigens alleen maar de borsten te zien (ook pas op het einde tijdens een lesbische scene met Angela), terwijl de anderen van top tot teen bloot zijn te bewonderen.

Als je dit soort vrouwengevangenis films met veel bloot vermakelijk vindt om naar te kijken zoals ik, dan heb je aan deze film eigenlijk geen slechte film en hij duurt met circa 90 minuten (ik heb de "Directors Cut" versie gezien) ook niet echt lang.