Een Ander Zijn Geluk (2005)

Eigenaardig toch dat zo weinig mensen Een Ander Zijn Geluk hebben gezien. Het is naast Any Way The Wind Blows en Steve + Sky wat mij betreft een van de meest eigenzinnige Vlaamse films van de afgelopen jaren.

De structuur van de film is enorm gefragmenteerd en het flinterdunne verhaal gaat lustig alle kanten uit. De dood van het jongetje aan het begin van de film is dan ook alleen maar een aanleiding om in het leven van een tiental personages binnen te glippen. Regisseur Fien Troch besteedt liever veel tijd aan de uitwerking van de personages. De verhaallijn is op een gegeven moment zelfs zo vaag, dat het wel een compilatie van kortfilms lijkt die zich allemaal in dezelfde wijk afspelen.

Maar dat is geen kritiek, in tegendeel zelfs. Juist door de schijnbaar onsamenhangende structuur ontstaat er uiteindelijk toch een organisch geheel. Naarmate de personages verder worden uitgewerkt, wordt hun onderlinge relatie steeds duidelijker (als die er is, tenminste. Sommige personages hebben met het hoofdverhaal niets te maken). Qua opbouw en sfeer deed het me inderdaad aan Magnolia denken, maar ook Twin Peaks is nooit ver weg (inclusief de dromerige muziek). Regisseur Troch doet geen enkele toegeving aan haar publiek en houdt de tamelijk afstandelijke vertelstijl consequent tot het einde vol. Zelfs over de uiteindelijke ontknoping blijft ze vaag, al wordt er wel een duidelijke hint gegeven. Maar als je die niet wilt zien (of niet hebt gezien), zijn er nog mogelijkheden genoeg om het verhaal te interpreteren.

Een bijzondere pluim verdient ook cameraman Frank van den Eeden. Zijn camerawerk is opvallend en anoniem te gelijk, vol ijskoude wide-shots van interieurs en deprimerende opnames van straten en landschappen. Zijn sombere camerawerk zet de diep-trieste sfeer van de film nog eens extra in de verf.

Ik was ook bijzonder verrast door de ingetogen, goed gedoseerde acteerprestaties van de hele cast. Ik ken maar weinig Vlaamse films waarin consequent zo goed wordt geacteerd als deze. Ina Geerts is geweldig als de ongelukkige Christine, en Johanna Ter Steege en Johan Leysen zijn compleet geloofwaardig als uitgeblust echtpaar. Erg grappig ook hoe Johanna voortdurend met haar hond bezig is en naderhand haar man verwijt dat ze geen tijd voor hem heeft.

De rest van de cast wordt gevuld met uitstekende acteurs als Peter van den Begin, Natali Broods, Jan Decleir en Josse De Pauw. Maar vooral Frank Chartier (als de vreemde loner Njord) en Els De Ceukelier (als irritante luchtbel Sonja) zijn een genot om naar te kijken. Misschien omdat zij net de enige personages zijn die wat (wrange) humor brengen in een film die bijna verdrinkt in somberheid. Vooral van het fragment waarin een klein jongetje zijn overleden broertje in de spiegel ziet, kreeg ik een brok in m'n keel. Prachtig, zoveel ingehouden emotie.

Toch is er één aspect waarop Een Ander Zijn Geluk even volledig de mist in gaat: de nieuwsuitzendingen. Net als in Suspect, zijn die dermate belabberd, ondermaats en amateuristisch gebracht dat de film tijdens die momenten gewoon keihard op zijn kont gaat. Extra pijnlijk omdat de journaals rond de dood van het jongetje zo'n prominente plaats in het verhaal krijgen. Ik kan me echt niet voorstellen dat Troch dit zomaar heeft weggewuifd, zeker gezien het ontzettend hoge niveau van de acteerprestaties. Maar wat ene Iris Van Hoof (ik heb het maar even opgezocht) als nieuwslezeres presteert, is gewoon van een schokkend laag niveau.

Maar dat terzijde is Een Ander Zijn Geluk een film zoals er in Vlaanderen eigenlijk veel te weinig gedraaid (kunnen) worden. Aparte sfeer, uitdagend, technisch uitstekend en met veel liefde en aandacht gemaakt. En dat net een platte publiekfilm als Buitenspel met alle aandacht gaat lopen, is gewoon onrechtvaardig.

4 sterren.

Ik vond hem teleurstellend. Wat er in de film gebeurt is totaal onlogisch. Nadat Christine op het nieuws zag dat er een jongetje is doodgereden gaat ze wat zenuwachtig heen en weer lopen en doet verder niets. Ze weet toch zelf ook wel dat ze het jongetje niet heeft aangereden? Ze had ook naar het politiebureau kunnen gaan en zeggen: "Zie je wel dat ik gelijk had? Ik zei toch dat er een kind in de berm lag!"
Dat ze zich schuldig voelt is gewoon niet logisch, ze heeft gedaan wat ze moest doen.
De man met het slechte huwelijk was natuurlijk de grootste verdachte omdat hij een deuk in zijn auto had, en het ook een grijze auto was (net als die van Christine, om haar toch nog een klein beetje verdacht te maken), en hij was emotioneel aan zijn einde. Uiteindelijk wordt de gekke overbuurman van Jan Decleir opgepakt. Waarom? Die man heeft niet eens een rijbewijs, laat staan een auto. Heeft dit met persoonlijke haat te maken?

Ik vond het acteerwerk wel erg goed, en de beelden waren ook mooi gefilmd, vooral in het begin in de stromende regen. Dat zag er erg mysterieus uit.

De soundtrack vond ik veel te hard en erg naar.
De humor was soms ook wel leuk, zoals de oma in lingerie (als je dat humor kan noemen ) en het heen en weer gebel in de brillenwinkel was ook erg komisch.

Maar nee, de film heeft verder geen blijvende indruk op me achtergelaten terwijl het toch best een zwaar onderwerp is.

Ik blijf steken op een kleine 2,5* en dan ben ik in een goede bui.

De Magnolia van de Lage Landen. Wat regie betreft een hoogstandje voor een Vlaamse regisseur. Vooral als debuutfilm. Zonder te spoileren kan ik toch wel zeggen hoe alle personages aan elkaar hangen in dit verhaal. Na die gebeurtenis in het begin van de film blijken vele mensen zowel elks op hun eigen manier tegenover de feiten te staan en ook onderling verbonden te zijn. Elke nieuwe gebeurtenis interpreteert ieder naar zijn eigen puzzel van het verhaal.

Zoals hier al eerder gezegd een jammer genoeg vergeten pareltje dat samen met Hel van Tanger en Any way the wind blows tot de toppers horen van de Vlaamse films van de laatste jaren.

De film is weerom het bewijs dat dit een genre is waar Vlaanderen (België) goed in is. Laat de happy endings maar voor de Amerikaanse industrie, dit is film waar Vlamingen sterk in zijn. Zwarte melodrama met een vleugje cynisme. Kijk maar naar Hel van Tanger, Iedereen beroemd, Ex drummer en zelfs de commercielere films hebben wel wat dramatiserende figuren: Zaak Alzheimer (een zieke ouwe moordenaar), de indringer (verlies van een kind), Alias (psychische problemen) of Daens (de onderdrukking van de armen)

Vermoeiend. Magnolia achtige pretenties in een Guernsey-achtige setting. Beiden komen totaal niet uit de verf helaas. Het verhaal kabbelt maar wat voort, zonder dat er echt wat gebeurd, waardoor er maar tig subplotjes worden bijgehaald die het écht verhaal (welke dat ook maar wezen mag) nog meer vertraagd.

1,5*

Magnolia? Die titel was niet bij opgekomen tijdens het kijken van deze film. Het is ook niet gigantisch vergelijkbaar of zo.

Ik vond het een meevaller. Ik was bang dat dit een film zou worden over het zwijgen van mensen en dat dit op een typische art-housewijze kunstmatig getoond zou worden. Dit viel echter mee. Er wordt veel gezwegen, maar wel op een geloofwaardige wijze.

De film is verder goed gemaakt en geacteerd. Er zit ook een leuk gevoel voor humor in af en toe. De regisseuse heeft duidelijk talent. Echter wil het allemaal nooit groots worden. Dit komt vooral door de afstandelijkheid van de film. Ik vond het interessant om naar te kijken, maar ik voelde me nooit bij een personage of gebeurtenis betrokken.

3*

Zeer goede film! Ik zou hem ook wel willen betitelen als thriller en niet alleen drama. Het is inderdaad geen Hollywood-film, dus niet voor elk publiek, maar toch verbaasd het lage gemiddelde me.

De beeldvorming is simpelweg subliem. Het ijzersterke openingsshot zorgt ervoor dat je direct in de film wordt gezogen, geen langzame uitleggende opbouw. Een van de belangrijkste aspecten is de sfeer; absurdistisch, stiltes, een nare onderhuidse spanning en vreemde karakters. Daardoor is het over het algemeen trage verhaal heel goed te behappen.

De naargeestige sfeer en beeldvorming is echt iets wat in mijn straatje zit, maar helaas maar weinig te zien is in (grote) films. Overigens ontgaat de hier vaker genoemde vergelijking met Magnolia mij. Dit is een van de sterkste Vlaams en/of Nederlandse producties die ik gezien heb. Een grote aanrader voor thriller-liefhebbers die het ook graag lowbudget zien.

Menselijke gevoeligheid is wel de rode draad die door de films van Fien Troch loopt. Hier krijgen we een intrige geschrikt voor een thriller, met een opbouw zoals in de politieromans, spankracht en een begeesterend slot. Niets van dat allemaal. Fien heeft het over menselijke gevoelens als onverschilligheid en vervreemding maar ook over schuld, onbekwaamheid en haat en spot.

Eerst langspeler van Troch, geen hoogvlieger en ook even onder haar latere werken, "Unspoken" en "Kid".

'k Vind dat de regisseuse altijd iets te vertellen heeft en daarom is deze, voor mij althans, ook best een meevaller.

Mijn derde van de vier films van Fien Troch. Behoudens Home (2016) heb ik toch de indruk dat haar films niet voor iedereen toegankelijk of weggelegd zijn. Van wat ik al las over Unspoken (2008) is het net als deze film en eveneens Kid (2012) niet in het hokje te plaatsen van gestandaardiseerde publiekfilms.

De film boort een zwaar thema aan van een verongelukt kind waarbij de dader vluchtmisdrijf heeft gepleegd. De stijl die Troch hierbij hanteert is stug, zwaarmoedig, een plot met veel stilistische beelden en weinig dialogen. Er komt niet echt een vaart in de film en als kijker wordt je meegezogen in de besluiteloosheid en verteerde schuldgevoelens van de personages. En ook de andere personages weten met hun gevoelens geen blijf: verdenkingen en verdachtmakingen komen peinzend naar boven (Jan Decleir) en nog anderen verdrinken in de haat en het gepest van de ex-partner.

Een ander zijn geluk is een intrigerend drama waarbij ik niet ten volle tot mijn recht kwam, maar wel respect heb voor de aanpak die apart en gedurfd is, zeker voor een debuutfilm. De film straalt veel leegheid en kilheid uit, extra versterkt door de sobere ruime ruimtes en afstandelijke personages. Interessant!