Deep Impact (1998)

Ik heb deze Deep Impact met een klein beetje huiver vanavond opnieuw bekeken, in een week dat ik ook Armageddon al een nieuwe kijkbeurt gunde. Je hebt van die jaren dat er bijna twee identieke films verschijnen, inhoudelijk toch anders zijn. Een paar jaar terug gebeurde dit nog met White House Down/Olympus Has Fallen en in 1998 had je dus twee films met een komeet die de aarde zou verwoesten.

Het grote verschil tussen Deep Impact en Armageddon is dat die laatste een pure actie-thriller vol spektakel wil zijn, waar de personages van minder belang zijn, terwijl Deep Impact het andersom doet. Ik heb geen voorkeur, waardeer ze ook met dezelfde score en kan van beide insteken wel genieten. Deep Impact laat zien wat het doet met de wereld als de mensheid weet dat ze eraan gaan en hoop op redding er bijna niet is. Het eerste uur van de film is best wel droogjes en niet altijd even boeiend, met wat geneuzel van een journaliste en zelfs de onthulling dat er een komeet op ramkoers ligt. Je zou denken dat de totale pleuris uit zou breken en mensen panisch zouden reageren, maar niets van dat. Het was mij wat te emotieloos. Ook de lancering van de groep redders in hun ruimteschip leek wel even een bijzaak. Dat gevoel van grootsheid zat veel beter in Armageddon.

Dat verandert wel in de laatste 3 kwartier als blijkt dat de aarde niet meer te redden valt. Toen werd het echt wel interessant en het apocalyptische sfeertje was ook erg sterk. Plots tellen meningsverschillen niet meer en wil je alleen nog bij je familie of geliefde zijn. Beetje klef en cliché, maar wel het meest logische en het raakte me ook best wel. Zo'n slot dat journaliste Jenny haar vader op zoekt bij het strand en dat ze samen wachten op de dodelijke vloedgolf is sterk gedaan. Ontsnappen was toch geen optie. Ook best een behoorlijke bijrol van Elijah ''Frodo'' Wood die zijn tienervriendinnetje komt redden. Het geeft zo'n gigantische ramp een menselijke touch. Persoonlijk denk ik dat ik ook maar liever dood zou gaan als iedereen om me heen het niet zou overleven, wat heb je dan nog over? De impact zelf is trouwens best wel gaaf getoond met special effects die natuurlijk best verouderd zijn, maar zeker nog wel meekunnen. De inslag, de verwoesting van New York, de tsunami. Tof gedaan. Dat de grote komeet niet in sloeg is misschien iets te makkelijk, jammer dat Hollywood nooit dat randje op durfde te zoeken in hun rampenfilms. Maar dit was al best aardig.

Al met al is Deep Impact een prima rampenfilm en ook best wel onderschat, met bv de lage score hier waardoor ik dus al wat huiverig de film weer ben gaan kijken. Het zal voor velen door het gebrek aan actie saai zijn, net als een minder goede cast vergeleken met Armageddon en door enkele clichés is het misschien ook soms suf, maar mij raakte het wel en dan blijft mijn ruime voldoende gewoon gerechtvaardigd.

3,5* blijven staan.

Meevaller.

Eind jaren 1990-product en genregenoot van actiespektakels van wisselend niveau als Volcano, Twister en Armageddon. Ook van Deep Impact had ik weinig andere verwachtingen dan typische Amerikaanse bombast, maar dat valt behoorlijk mee. De titel heeft het niet enkel over de komeet, maar dus ook over de impact op de mensheid.

Meevaller daarbij is dat de typische hysterie beperkt blijft. De film doet behoorlijk volwassen aan, ook als het gaat over de rollen van bijvoorbeeld zo'n Elijah Wood en Leelee Sobieski. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de film vrij is van onnodig drama. Integendeel, de film kent z'n saaie momenten en dat is volledig door dat soort scènes. Onder meer de aanloop duurt daardoor nodeloos lang.

Spectaculair is het dus niet echt, behalve dan de finale. Onvermijdelijk krijg je dan gedateerde CGI te zien, maar de manier waarop men de inslag in beeld brengt is verrassend genoeg gestript van overdreven drama en hysterie. Het maakt het nog geen topper, maar ik vind dit zonder twijfel beter dan een Armageddon of Volcano.

3

Nog nooit gezien zo meende ik, of vond ik het zo matig dat ik het gewoon vergeten ben? Sommige dingen kwamen me namelijk wel een beetje bekend voor. Anyway, in een tijd dat Armageddon ook op tv was en die ook klaar staat voor een herkijk, was het wel tijd om deze dan ook eens te zien, en vooraf was dit een film die ik serieuzer en hoger aansloeg als Armageddon.

Rodel en achterklap is waar de film in die zin mee opent en de Story-afdeling van de krant komt zowaar iets groots op het spoor. Iets waar wij al soort van op de hoogte waren, daarmee is het ook een raadsel waar dat ongeluk in het begin voor nodig is, het is niet dat dit script technisch iets toevoegt behalve dat de speciale effecten afdeling een auto mag laten exploderen, maar afijn...E.L.E. staat dus te gebeuren, een Extinction Level Event in iets beter te begrijpen taal. Aardig is nog op zijn minst hoe Jenny de scoop heeft in die zin en er bij betrokken wordt in de persconferentie.

Maar dat is het dan ook wel, want vervolgens ontaardt de film in een warboel waar ik het gevoel bij krijg dat de filmmakers niet helemaal wisten welke kant ze nu eigenlijk op wilden en vervolgens maar van alles wat mee nemen. Een reporter die het plots van onderzoeksjournalist naar anchorwoman schopt, een president met lastige keuzes en mededelingen, Biedermann als de gewone jongen in de straat, tot daar kan het allemaal en was er wel van te maken geweest. Maar helaas moeten ze toch op één of andere wijze wedijveren met Armageddon want Deep Impact heeft ook een stel stoere astronauten met een onmogelijk missie. Tja, kennelijk verwachte ik teveel van deze film en kan deze dat niet dragen want alles wat ik ongeveer verwacht had van Deep Impact gaat met de missie op de asteroïde overboord. Wat een ongelofelijke onzin, en verder ga ik daar niet op in, om de wanhoopsdaad/ontknoping simpelweg kolder te vinden. Een weldoordacht plan slaagt niet en de wanhoopsdaad opeens wel...? Hoe dan...?

En naarmate het einde nadert begint Deep Impact steeds meer te irriteren ondanks de behoorlijke cast, de mooie Tea Leonie en Leelee Sobieskie en de behoorlijke beelden van vernietiging op het einde ten spijt. Laura Innes is een ergernis, net als in ER en dat zal nooit veranderen. Dat gesprek tussen Jenny en het hoofd FBI en de president vind plaats in een keuken, waarom daar? Dat valt me wel vaker op in films, van die gesprekken met hoge mensen die dan op zo'n plek moet plaats vinden. Zo gezegd de toon die ik serieuzer verwacht had wordt door de film zelf ondermijnd, had hier een psychologisch drama van gemaakt over de keuzes en loting voor de schuilbunker. Dan had je heel wat meer gehad dan dit allegaartje. Tenslotte Wood op zoek naar Sobieskie die door de straten struint die nog maar amper verlaten zijn door de paniekerende bevolking en er nu al uit zien als het gemiddelde post apocalyptische slagveld met huisvuil en bladeren op de straten. Jezus...wat slecht! Wat voor dwaas bedenkt dat?

Deep Impact begint nog redelijk en krijgt het eerste half uur het voordeel van de twijfel. Toch stort de film daarna als een kaartenhuis in elkaar en blijkt toch gewoon een hele matige film te zijn. Ik heb nu al zin in Armageddon die toch echt wel een klasse beter is omdat de film zich niet beter voor wil doen dan hij is in tegenstelling tot deze quasi serieuze onzin.

Deep Impact was voor mij een langdradige rampenfilm die nogal op het sentiment wil werken. Bij mij werkte het niet.

Het verhaal is op zich niet eens zo verkeerd, de oudere acteurs (Duvall, Freeman, Redgrave) passen goed in hun rollen (mede omdat ze de "gravitas" van hun vorige rollen als het ware meenemen), de FX zijn natuurlijk niet state-of-the-art anno 2023 maar leggen toch genoeg gewicht in de schaal, en het is mooi dat er geen geforceerd happy-end (op het nippertje toch de botsing afgewend!) aan wordt geplakt, maar de manier waarop de walgelijke muziek van James Horner elk ontroerend moment dichtplakt met die afschuwelijke combinatie van trompet en strijkers torpedeert elke empathie die bij mij de kop dreigt op te steken. Vanwege de professionele presentatie en de serieuze toon (geen Dwayne Johnson-heroïek) toch nog 3*. Grappig mini-, wat zeg ik? micro-rolletje van Derek de Lint.

Gisteren zien passeren op tv, ik verwachte er niet zoveel van. Maar heb me toch best vermaakt met deze film. Deed me wat denken aan de film 2012.

Geen topper maar zeker leuk om te zien en best wel dramatisch ook. We zien ook heel wat sterren voorbij komen. Zowel jong als oud.

Inmiddels is deze film ook verschenen op een mooie 4k transfer al was de gewone blu ray al niet verkeerd. Helaas missen we wel de Nederlandse subs.

Film 3,5

Beeld (4K) 5,0

Geluid 4,5

Indertijd kwam er een stroom films uit met zo ongeveer hetzelfde script. Originaliteit was toen al even ver te zoeken als nu. Toch, deze film heeft dan een ietwat on-Hollywoods einde, en de cgi waarmee dat volvoerd wordt ziet er nog niet eens zo heel slecht uit.

De cast is een leuke mix van toen al bekende namen en eerste rolletjes - Wood van voor de ringen, en Sobieski van voor de ‘it needn’t be a costume’ scene. Toch krijgt vooral Duval de punten, al moet gezegd dat Freeman een prettige president neerzet.

Narratief is vooral het eerste deel leuk. Daarna neemt het melodrama teveel over, en struikelt het plot teveel over de eigen Amerikaansheid. En erger wellicht, er wordt wat te weinig een duidelijke keuze gemaakt - wil de film een spektakelfilm zijn, of een klein menselijk drama - en uiteindelijk schiet het daardoor op beide vlakken te kort. Toch, in het genre eigenlijk wel een van de betere, en ook verrassend goed bestand tegen de tand des tijds.

Leuk om eens gezien te hebben. Eerste keer was toen die net op DVD verscheen, en dan nu nog eens van een streamingsite. De film kan er mee door, alhoewel ik betere rampenfilms gezien heb.