Bubù (1971)

Net als Metello weer een sociaal-historisch kostuumdrama van Bolognini met Ranieri en Piccolo,en ook hier weer een neiging tot sentimenteel gesnotter.

Gebaseerd op een Parijs' fin de siècle rommanetje had het eigenlijk ook in Parijs moeten spelen,maar vanwege productieproblemen speelt alles in een onbestemde Italiaanse stad.

De brave Bolognini wilde de film een impressionistische sfeer mee geven à la Renoir( de schilder bedoel ik),wat voor deze goede ziel blijkbaar gelijkstond aan het overmatig gebruiken van soft focus.

Dit geeft het geheel een campy feel mee,die het sowieso al had door het verhaalgegeven rondom een syfilitisch hoertje met een hart van goud( Piccolo).Want deze is de heldin van de film,niet pooiertje Bubu die niet veel meer doet dan grommen en klappen uitdelen.Ranieri heeft gelukkig slechts een bijrol,en daar waar hij in Metello al overkwam als een hopeloze "romanticus" degradeert hij hier de held uit het epos "Justin Bieber: the fairie queene " bijna tot een straight personage.

Matige,sentimentele score ook van Rustichelli.

Oké, ik ben een sentimentele zak. Ik geef toe dat ik met een brok in m'n keel naar dat schatje (Ottavia Piccolo) heb zitten kijken. Ik wilde haar ook redden, net als Piero (Massimo Ranieri), van al die narigheid en die schoften van mannen. Wat een heerlijk Italiaans drama. Lekker vet aangezet, bijna zoals in een opera. Maar ik vond de muziek in de film ook niet verkeerd.

Alles is eigenlijk goed in deze film. Zeer zorgvuldig vormgegeven interieurs, prachtige sets, kostuums en de enscenering van een Italiaanse stad aan het eind van de negentiende eeuw (Turijn? Milaan?). Let op alle details! Vooral de affiches op de muren, de reparatie van de straten, etc. Het trammetje, de auto's, de winkels. Je kijkt je ogen uit en alles prachtig gefotografeerd en uitgelicht. Je kunt Mauro Bolognini wel om een boodschap sturen.

Maar het echte hoogtepunt is natuurlijk het spel van Antonio Falsi als Bubù en Ottavia Piccolo als Berta, die van een levenslustig jong meisje verandert in een aan syfilis lijdend hoertje, uitgebuit en mishandeld door haar pooier. Ze blijft bij hem omdat ze denkt dat ze van hem houdt, maar ook omdat ze geen keus heeft. Schrijnend. Al moet ik toegeven dat ze er af en toe wel lekker geil bijligt in die onderbroek.

Het verhaal zou zo verplaatst kunnen worden naar deze tijd: meisje valt in handen van een loverboy, raakt aan de drugs, loop AIDS op en is vervolgens een wegwerpartikel geworden. Je hart breekt bij het zien van zoveel ellende. Zo'n verhaal loopt natuurlijk nooit goed af. Ook in dit geval niet. Al houdt Bolognini het slot met opzet wat vaag.

Onderhoudend drama over een erg jonge vrouw, die door haar parasieterende vriend tot prostitutie wordt gedwongen om in zijn en haar onderhoud te voorzien. Het kwetsbaar ogende uiterlijk van Ottavia Piccolo geeft haar rol extra cachet. Film draait helemaal om haar en daarom vind ik het vreemd dat de titel van de film wijst op een personage, die in feite niet meer speelt dan een veredelde bijrol.

Inderdaad wat vreemd om de film te noemen naar de pooier- ik ga er maar van uit dat hij in het boek een grotere rol had. Hij is een onuitstaanbaar personage, het ligt er misschien iets te dik bovenop, maar van de zijlijn gezien zijn dat soort types altijd zo doorzichtig, voor een jong kwetsbaar meisje telt waarschijnlijk alleen maar dat hij haar ziet staan.

Piccolo heeft de perfecte look voor haar rol als Berta, knap maar niet té knap, zacht en hard tegelijk, en met een blik die in het begin straalt maar steeds doffer lijkt te worden. Ranieri die ik toch niet zo slecht vond, lijkt toch wel een rechtschapen jongen. Maar als hij terugdeinst voor geweld, niet lang nadat hij zich nogal pathetisch afvroeg of er twee mensen op aarde waren die elkaar meer liefhadden dan zij, eindigt de film met een ferme vervloeking door de in de afgrond glijdende Berta.

Cinematografie doet erg denken aan Il Giardino dei Finzi-Contini, weinig verrassend zijn beide films van dezelfde DoP.