Melancholian 3 Huonetta (2004)

"Een poëtisch anti-oorlogsmanifest" (Het Parool)

Mooie plaatjes vullen geen gaatjes, zo zou ik deze documentaire willen omschrijven.

Het beeldmateriaal is vaak prachtig, met name dat van het derde deel. Maar als het gaat om enige informatieverstrekking en verduidelijking van de beelden, dan gaat het finaal mis. Tijdens de film schoten er tientallen vragen door mijn hoofd, die niet beantwoord werden. En dat irriteert.

Poëtisch, ja. Maar poëzie zit vol met 'eigen interpretaties'. Dat de maakster blijkbaar duidelijk wil maken als een weeskind wakker wordt gemaakt en tranen in de ogen heeft dat hij z'n ouders mist en het Tsjetsjenië-Rusland conflict verfoetert, prima. Maar ik zag een kind dat wakker werd gemaakt en verder wil slapen - of dit nu in Tsjetsenië of Nederland is, met of zonder oorlogs-achtergrond.

Liefhebbers van prachtig poëtisch camerawerk: een aanrader (vermijd alle 'basic' informatieverstrekking tijdens de docu). Diegenen die een documentaire willen zien over het conflict en het effect op kinderen: vermijden als de pest en lees krantenartikels etcetera.

The 3 Rooms of Melancholia is een gedurfde mix van "arthouse" en documentaire die bij mij niet door de maag ging. Eerder oprispingen en een zoektocht naar een maagtablet. Jammer.

Een visueel zeer sterke en sporadisch zeer aangrijpende film. Poëtisch zou ik hem echter niet noemen, daarvoor wordt vooral in het tweede en derde deel de miserie te direct in beeld gebracht. De documentaire geeft ook geen achtergrond bij het conflict, maar dit is net één van de pluspunten. Bij de kijker mag men ondertussen wel veronderstellen dat hij weet waarrond het conflict draait, hoe uitzichtloos de oorlog daar is en hoe brutaal het er daar aan toegaat. Ik zat niet te wachten op informatieverstrekking en zeker niet op informatieverstrekking die - zoals zo vaak - toch maar op tendentieus gemoraliseer zou uitlopen. Een pareltje, maar niet voor de maaglijder.

Kan directe miserie dan niet poëtisch in beeld worden gebracht? Goh.

Huilende kinderen in beeld brengen is natuurlijk een prachtig voorbeeld van tendentieus gemoraliseer zoals je het mooi verwoord. Te gemakkelijk voor woorden. Kinderen zijn een gemakkelijk slachtoffer van ieder te bedenken oorlog, zoals een ieder weet. Als ze gaan huilen en ouderloos zijn, is het gemakkelijk scoren bij de moeders/vaders in de zaal / voor de televisie.

Het visueel mooi in beeld brengen is niet gemakkelijk. Maar dan nog, zoals ik reeds zei, mooie plaatjes vullen geen gaatjes. Het deed me helaas niks.

off-topic: Wat doet een Franse poster (en alt. titel) nu weer hier?

Quote Mug: "Dat de maakster blijkbaar duidelijk wil maken als een weeskind wakker wordt gemaakt en tranen in de ogen heeft dat hij z'n ouders mist en het Tsjetsjenië-Rusland conflict verfoetert, prima."

Dat is jouw eigen interpretatie. Deze wordt nergens in de film expliciet genoemd.

Daarnaast zijn alle interpretaties mbt wakker wordende kinderen die je noemt met elkaar verenigbaar.

Net als met Betoniyö / Concrete Night vond ik hier ook dat regisseuse Pirjo Honkasalo teveel met de vorm en te weinig met de inhoud bezig is. Veels te artificieel / gekunsteld. Komt op vrijwel geen enkel moment tot leven. Liefhebbers van de documentaires van Aleksandr Sokurov moeten deze eens zien. Wellicht dat die wel 'betoverd' en 'geraakt' worden.

Treffend.