Cremaster 2 (1999)

Nah, kan hier toch ook niet veel mee.

Net als The Eye mis ik vooral schoonheid. Toegegeven, ik heb een VHS rip gezien, maar dan nog.

Er zaten inderdaad enkele leuke ideeën in, maar de uitwerking vond ik vaak erg mak. De hele film door krijg je trage pans en zooms. Tot zover het visueel palet. De editing was vaak brak en bijna random leek het wel. En ook de muziek varieerde van saai tot slechter. Weinig ondersteunend, weinig wisselwerking tussenbeiden. De acteurs staan er dan ook nog een beetje bij alsof het ananassen regent, en dan wordt het moeilijk voor een film om nog echt te gaan boeien.

Van filmische kunst uit 1999 verwacht ik gewoon veel meer. Dit leek mij meer een 70s project of zo. 1.5*, en da's eigenlijk nog relatief gul.

De 4e Cremaster is opnieuw wat langer qua speelduur, maar valt gelukkig minder in de valkuil van de overmatige herhaling die deel 4 en 5 tot de middelmaat verbanden. Barney weet met deze experimentele biografie van de in 1977 geëxecuteerde massamoordenaar Gary Gilmore, wiens leven en dood de inspiratie waren voor Norman Mailers klassieke non-fictie-roman 'The Executioner's Song' waarvoor hij een Pulitzer in de wacht sleepte. Barney linkt dit met Harry Houdini en - min of meer - met Johnny Cash, maar wie denkt een verklaring voor die link te krijgen komt bedrogen uit. Dit is wel de meest prikkelende film uit de serie tot nu toe met scènes die je zeker zullen beroeren, waaronder de trashmetal zanger bedekt onder de bijen en een knap gefilmde rodeoscène met een intrigerend slot. Het is overigens ook de enige Cremaster met (verstaanbare) dialoog.