Fîmeiru (2005)

Matsuo en Nishikawa waren mij tot op heden onbekend. Van de rest minimaal twee films gezien. Een omnibus dus van 5 films.

- Peaches (Tetsuo Shinohara): Junko Morioka en haar perzik. Zomers filmpje. Terugkijkend op haar jeugd, zonder te oordelen. Aangenaam. 3,5*

- Drive Till You See The Sun (Ryuichi Hiroki): drie vrouwen in een taxi. Licht komisch. Redelijk maffe geschiedenis. Matig acteerwerk. 3,0*

- Licking Nights (Suzuki Matsuo): een vrouw, fantaserend over een collega. Klein magisch tintje aan het verhaal. Grauwe filters gebruikt. 3,0*

- Heels of the Muse (Miwa Nishikawa): de beste van het stel. Over een jochie wiens hormoonhuishouding begint op te spelen en gefascineerd raakt door de knappe moeder van een vriendinnetje. Schattig. Leuk vormgegeven. 3,5*

- Jewel Beetle (Shinya Tsukamoto): Tsukamoto? Geen idee wat ik hier mee aan moet. Weinig interessant. 2,0*

Leuke Nishikawa, degelijke Shinohara, teleurstellende Tsukamoto. Vond de dansfilmpjes vooraf, halverwege en achteraf nog het meest interessant. Al met al maar fantasieloze interpretaties van het thema. Gelukkig maar dat ik altijd vrolijk wordt van een omnibus aan kortfilms.

Slecht niet, wel redelijk teleurstellend.

- Shinohara: is een aardige opener. Niet echt apart, maar inderdaad lekker fris en zomers. Leuk trouwens dat het geen moraallesje is geworden.

- Hiroki: Niet al te best. Hiroki is sterk met acteurs en drama, dit soort komisch vertier ligt hem een pak minder. Het gedoe tussen de drie in de taxi wordt na een tijdje gewoon vervelend.

- Matsuo: Gestoord acteur, goed regisseur. Ook hier, levert eigenlijk de beste short af. Visueel het boeiends, zit ook het meest sfeer in dit filmpje.

- Nishikawa: Aardig, voortkabbelend en het enige filmpje dat enigszins wat rust weet te brengen. Zitten fijne scenes in, maar als geheel wel wat pover, mist ook een climax.

- Tsukamoto: Ook hij weet niet echt te overtuigen. Zijn short kent de sterkste afzonderlijke scenes, maar het plakt allemaal niet zo sterk aaneen.

Tussenstukjes steken er visueel erg bovenuit, maar brengen niet veel boeiends. Dansjes enzo ...

Alle filmpjes schommelen zo tussen de 3.0* en 3.5*. Een omnibus heeft toch minstens een 4* nodig om echt te overtuigen, liefst nog iets meer en de mindere filmpjes heb ik ook liever als mislukt experiment dan als doorsnee wegkijkertje. Er wordt gewoon allemaal iets te weinig gedaan met de gebruikelijke vrijheden.

Maar verder niet slecht, al is er weinig dat zal blijven hangen. In ieder geval wel goed om het oeuvre van een aantal regisseurs vlot te kunnen afvinken.

3.0*