The Florentine (1999)

In een naamloze stad ergens in de Amerikaanse staat Pennsylvania vormt de bar ‘The Florentine’ het decor voor de gelijknamige film. In de verpauperde wijk heerst werkloosheid en delen zware jongens, behangen met dikke gouden kettingen, de lakens uit. The Florentine, een film over harde mannen met een peperkoeken hartje.

Bar eigenaar Whitey heeft schulden bij de plaatselijke zware jongens, een soort van maffia-achtige bende; bestaande uit forse mannen wier blousejes net één knoop te ver open staan, die erg veel roken en vloeken en zo eigenlijk een karikatuur van zichzelf neerzetten. Wanneer Whitey dan toch op het hart wordt gedrukt dat het tijd wordt om te gaan betalen is hij in dubio. Want zijn zuster Molly gaat trouwen met een armoedzaaier die geen rooie cent heeft om mee aan z’n kont te krabben. Whitey wil dat zijn zus een onvergetelijke bruiloft heeft, opgesierd door de plaatselijke zanger die zijn schnabbeltje op het botenfestival laat schieten voor Molly.

Maar wanneer dan alles mis lijkt te gaan en het geld bestemd voor de bruiloft in verkeerde handen komt, duikt de Deus ex Machina van het verhaal op. Molly’s ex-verloofde, die haar jaren geleden voor het altaar heeft laten barsten, komt terug naar het treurige stadje en de nog meer deprimerende inwoners. En ondanks het feit dat men niet geheel onverdeeld gelukkig is met zijn terugkomst, doet hij deze keer enkel goed. Of dit komt omdat hij het licht heeft gezien of juist de plaatselijke schone, is niet geheel duidelijk; doch weet hij het geld voor Molly’s bruiloft op gewiekste wijze, met een beetje hulp van God, weer te retourneren aan de rechtmatige eigenaar. Vervolgens krijgt ook Whitey een duwtje in de rug en leeft iedereen weer vrolijk en gelukkig in dat naamloze deprimerende gat ergens in Pennsylvania.

Regisseur Nick Stagliano zet met zijn tweede film, The Florentine, een saai en deprimerend verhaal neer over een gemeenschap die lijdt onder werkloosheid, schulden en een zware vorm van nostalgie. De plot is aardig in elkaar gedraaid, er zijn een aantal verhaallijnen, maar het is helaas overduidelijk welke verhaallijnen er echt toe doen en welke van ondergeschikt belang zijn. De film heeft de juiste cast, stuk voor stuk zijn het figuren die met verve een gedesillusioneerde loser neer kunnen zetten of die het goed doen als zware jongen.

The Florentine is saai en deprimerend, maar komt ook laat op gang, de plot ontvouwt zich vrij langzaam en de film zit vol met oeverloos geklets dat echt werkelijk nergens over gaat. Verder begint halverwege de film ook de overmaat aan vloeken te irriteren; gevloek hoort er natuurlijk bij wanneer je diep in de shit zit, maar het is wel prettig als het enigszins een doel dient. Het enige doel die de vuilbekkerij nu dient is kennelijk het wat ruwer maken van het personage, het zijn immers échte kerels en niet een stel nichterige zelfgebreide linkse geitenwollen sokken boomknuffelaars.

Valt er iets positiefs te melden over dit troosteloze creatuur van Nick Stagliano, welnu de dvd-schijfjes zijn ongetwijfeld zeer decoratieve onderzetters of zullen het leuk doen als alternatief voor kerstbal. Maar echt iets positiefs valt niet te zeggen over deze film, de afsluiting van de film heeft wel wat aardigs in zich maar hangt aan elkaar van clichés en semi-diepzinnigheid. Al met al een film die je beter kunt laten staan.