Abus de Confiance (1938)

Een van de vele films van het koppeltje Decoin-Darrieux, in dit geval een onvervalst melodrama om niet te zeggen sprookje, met de schattige, amper meerderjarige Darrieux ( nog steeds erg actief op haar 96e ) als een soort Asepoester maar dan meestentijds met een baret op haar hoofd...

Met de bewering dat Darrieux zou pochen op haar bastaardschap ben ik het eigenlijk volstrekt oneens, zou ook niet passen bij haar onschuldige personage. Nog sterker : het is haar vriendinnetje- een al even piepjonge Yvette Lebon- die haar op het idee brengt ! Ze schijnt zichzelf eerder te generen voor haar " abus de confiance " tov Vanel.

Die Vanel vond ik hier als zgn. gevierd schrijver, intellectueel en bewoner van een chateau wat minder overtuigend, zie hem liever als onbehouwen werkmens, en die zgn. artistieke lange grijze haren stonden hem ook niet echt. Ik vond Valentine Tissier als mevr. Vanel die doorkrijgt dat een vuil spel wordt gespeeld nog het best.

Met poetisch of sociaal realisme heeft het niets te maken, puur melodrama met wel wat verplichte pre-noir trekjes in de fotografie, zie ook liever de semi-noirs van Decoin.

Marais schijnt hier een cameo te hebben, ik herkende hem echter niet.

Me echt overtuigen kon dit melodrama niet.

Een typerende Franse film uit die tijd waar het maatschappelijk klassenonderscheid en zeker het "niet weten waarin of waaruit" van de arme, sterk aanwezig is.

Een piepjonge Danielle Darrieux, die heel wat films maakte met Henri Decoin, ook nog wanneer het paar uiteen was, krijgt een rol toegewezen waarbij ze het grootste gedeelte van de film als afwezig, in zich zelf gekeerd en duidelijk schuldig en ongelukkig, moet acteren, wat soms wel eerder saai overkomt. In het slot van de film is er wel een scène waarbij zij toch wel haar veelzijdig talent demonstreert.

Charles Vanel is onherkenbaar als rijke man in deze film die het heeft over misbruik van vertrouwen, maar die de oorzaken gaat zoeken in een meedogenloze maatschappij.