Lo Strano Vizio della Signora Wardh (1971)

Het eerste halfuur van deze giallo is visueel overdonderend, vol van suggestieve droomsequenties die inderdaad erg poëtisch aanvoelen. De seksscènes zijn sensueel in beeld gebracht en krijgen door de eigenzinnige soundtrack van Nora Orlandi zelfs iets extatisch. Edwige Fenech heeft een mysterieuze uitstraling die erg goed past bij de algemene toon van de film.

Maar zoals bij veel giallo's wel het geval is, zakt de film naar het einde toch wat in. De ontknoping vond ik nogal flets en te voor de hand liggend eigenlijk.

Deze giallo-liefhebber is eventjes een keer wat minder enthousiast.

Alle clichés zitten er wel in hoor: driedubbelvandepotgerukte verhaallijnen, de moordenaar met scheermes en leren handschoenen, de Hitchcock-invloeden, de coole soundtrack en het nodige niet-functionele naakt - en toch voelt deze film mij te weinig aan als thriller.

Meer krijgen we de relatie-problemen van Italiaanse sexpoes Edwige Fenech in upperclass Italië (waar alle straatnaambordjes en kranten in het Duits zijn) en Spanje (waar iedereen vloeiend Italiaans spreekt).

Ze heeft een sado-masochistische ex-vriend die haar blijft stalken, een rijk burgermannetje waarmee ze getrouwd is en dan komt ze nog die knappe playboy tegen en ondertussen loopt er ook nog een vrouwen vermoordende maniak los.

Ach er zijn slechtere manieren denkbaar om de avond door te brengen, maar naar aanleiding van bovengaande berichten verwachtte ik top-niveau giallo.

Dit is kabbelend beekjes-niveau.

Wisselvallige giallo die, net zoals Torso (ook van Martino) sterke momenten afwisselt met saaie scènes. Voornamelijk de focus op het overspel van Fenech die met haar valse wimpers menig Italiaanse macho voor haar in zwijm doet vallen gaat op den duur vervelen, ook al ligt haar gedrag aan de basis van het motief dat in een vijftien minuten durende finale van A tot Z afgeraffeld wordt. Dergelijke pogingen om de plot dicht te plamuren zijn al even lachwekkend als de compleet onlogische en uit de lucht gegrepen ontknopingen uit andere gialli. Gelukkig is de soundtrack behoorlijk sterk en weten de moorden dankzij hun stijlvolle mise-en-scène wel enigszins te vermaken. De openingsscène is daar een mooi voorbeeld van. Toch moet ik concluderen dat de giallo mij niet ligt. Teveel elementen inherent aan dit genre blijken al te vaak een stoorzender. Gelukkig zijn er uitzonderingen, deze hoort daar helaas niet bij.

Deze film doet mij nergens aan Psycho denken, maar dat kan aan mij liggen.
Zo gebruikt de moordenaar een geheel ander wapen (keukenmes vs. een scheermes). Daarnaast is het motief totaal anders dan dat van de moordenaar in Psycho en is deze in kleur verfilmd, waardoor het bloed wat prominenter in beeld komt.
Martino heeft een hiermee een uitstekende thriller afgeleverd die beladen is met de nodige seksuele invloeden. Soms wat weinig subtiel (denk aan de scene waarin 2 vrouwen elkaars kleren kapot scheuren), maar dat kan ik hem wel vergeven.
Verder kent deze, zoals een aantal andere gialli, een ingenieus plot waarin uiteindelijk alle minnaren van het hoofdpersoon de dader blijken te zijn.
Fenech ziet er zoals altijd stralend uit en acteert ook nog eens niet zo slecht. Verder vind ik met name Hilton wat cheesy overkomen als de gebruinde minnaar van Fenech's personage, maar ook hij komt redelijk overtuigend over.
Met name het gebruik van orgelgeluiden in de soundtrack vind ik wel uniek en werkt sfeer- en spanningsverhogend.
Een behoorlijk sfeervol en seksueel beladen werkje uit het giallo genre die mij zeker wist te bekoren. De eerder genoemde 'saaie scenes' vind ik persoonlijk wel meevallen en voor mij was dit van begin tot eind spannend en vermakelijk.
Een prima giallo/thriller voor de liefhebbers.

Wat me altijd is opgevallen en waar ik zelden iets over lees is hoe onterecht hoog giallo's tegenover slashers scoren, terwijl ze uiteindelijk, wanneer je ze ontleed van hun kitscherige visuele jasje, dezelfde oppervlakkige formule dragen. Je krijgt plotgaten zo groot als het gat in de ozonlaag, een iedere vorm van sfeer dodende soundtrack, nog te theatraal en zoetsappig voor kostuumdrama's over de Oosterijkse keizerin, minimaal 5/6 seconde a-synchroon lopende emotieloos opgelezen dubs, blinkende vlijmscherpe scheermessen die voor alles worden gebruikt behalve voor het bijhouden van een fatsoenlijke bikinilijn, pijnlijk lange vervelende middenstukken vol prutsende, quasi intelligente, seksloze detectives op niveau Baantjer, en zoveel verdachtmakingen dat wanneer de echte dader eindelijk onthuld wordt je hem niet eens meer herkent. Menig zichzelf verder ernstig serieus nemende filmliefhebber loopt er mee weg maar ik erger me er keer op keer dood aan en mis de zelfbewustheid die de latere stalk & slash stroming (weliswaar ook vol troep binnen de stevig uitdijende catalogus) vaak wel werd meegegeven. Nu heb ik geen hekel aan het genre en hoop ik als horror buff dat er heus nog wel ergens een bescheiden meesterwerkje verstopt ligt onder de stoffige oneindige stapel (Dallamano's Solange van gister was geen onaardige poging) maar dit extreem verwarrende, pijnlijk gedateerde, poeptrage stuk prullaria, weliswaar vol vrouwelijk schoon en vakkundige opnames (vanwaar nog mijn milde cijfer) heeft me toch weer flink ontmoedigt om even rap door te zetten. En dat staat dan in de top 5 (bij sommige top 3, bepaald vanuit het berekenen van de gemiddeldes hier op de site) van het genre hier op moviemeter, kom op zeg. Nee Torso viel me ook niet mee, maar die was, als ik me niet vergis, stukken genietbaarder. (2*)

yeyo schreef :

ja, naar het einde toe zakt de film helaas wat in elkaar want de ongeloofwaardigheden stapelen zich voortdurend dan op. De ontknoping ligt niet zo voor de hand, maar het is wel heel ver gezocht en vooral heel simpel uitgewerkt in een stompzinnige scène waar beide heren tijdens hun autoritje doodleuk Fenech op straat tegenkomen en als gevolg in de afgrond van een rivier neerstorten.
Fenech is wel grandioos in dit soort rollen en het jaren 70 sfeertje is leuk. Camerawerk is ook prima. 7/10

Geen onaardige gallo die goed begon maar teleurstellend eindigde. Het horrorsfeertje was niettemin prima, hoewel de douchescènes min of meer een kopie waren van de beroemde douchescène uit Psycho van Hitchcock met dat verschil dat deze arme dames helemaal naakt te zien waren. Ik moet zeggen dat die Julie (Edwige Fenech) er best wel aantrekkelijk uitzag, niet alleen naakt maar vooral in dat sexy minijurkje. Ook de geslaagde muziek droeg extra bij aan de verhoging van het jaren 70 sfeertje met die afschuwelijke herenkapsels maar de oh zo mooie sexy dameskleding. Maar zoals ik al in het begin berichtte kakte de film naar het einde toe behoorlijk in. Ik vond de plotwendingen zeer ver gezocht en het einde was bovendien ook nog eens erg voorspelbaar. Jammer! Daar had echt meer ingezeten.

3.5*

Ik weet het niet. Giallo's zijn toch niet helemaal mijn soort films, blijkt wel weer.Visueel fraai, dat zeker, maar ook hier komen de pijnpuntjes weer naar boven. Mevrouw Wardh is een ambassadeursvrouw cq stoeipoes met een gecompliceerd privéleven (een man, een nieuwe minnaar, een ex-minnaar), wat wel goed past bij het typische warrige overgecompliceerde plot vol twists die bij menig giallo naar boven komt. En weer hebben we een mysterieuze moordenaar, leren handschoenen en al, die (dit keer met een scheermes) menig jongedame de das om doet. En wiens identiteit we via twist na twist na twist achterhalen. Zoals al gezegd, visueel is het sterk, met hier ook een hoop vrouwelijk naakt, qua sfeer heeft het ook wel wat, maar het blijft voor mij een hoop style over substance met weer zo'n plot van lik-me-vestje.

Rekening houdend met het productiejaar en de sfeer van dergelijke films is de psychedelische ondertoon van de film geen verrassing. Het bevat enkele surreële flasbacks en een prachtige psych score van Nora Orlandi (nog omarmd geweest door Q Tarantino in Kill Bill 2). Voor de verhaallijn is Les Diaboliques inspirerend geweest. Niet voor het eerst in het giallo genre maar dat bederft de pret niet en nooit wat mij betreft. Prima werk van Sergio Martino. De enkele giallo's die ik van hem gezien heb, gaan altijd voor het volle pond.